Pruikentijd



De mooiste scene uit de Netflix-serie 'Unorthodox', blijft die waarin hoofdpersoon Esty, een jonge, pas getrouwde vrouw die een Chassidische sekte in Brooklyn ontvlucht, haar sheitel (pruik) voor het eerst en plein publiek afdoet en haar gemillimeterde schedel daaronder vrijelijk beweegt – in het water nog wel, nota bene van de Wannsee in Berlijn, waar zij haar heil heeft gezocht. Emancipatie werd zelden symbolischer weergegeven.
De gruwelijkste scene vond ik niet die waarin deze vrouw, die aan vaginisme lijdt, half (of heel) wordt verkracht door haar man, de schlemiel Yanky, die, op aandringen van zijn moeder, alleen maar uit is op het verwekken van nageslacht, maar als we zien hoe ze meteen na haar huwelijk wordt kaalgeschoren. Etsy (een geweldige rol van de Israëlische Shira Haas) huilt geluidloos, terwijl haar lange lokken baan voor baan worden verwijderd.
Wat mij fascineert is de logica, of het gebrek daaraan, in het verbergen van het vrouwelijke haar. Dat haar seks is en seks gevaarlijk lijkt me evident, maar de manier waarop verschillende religies die vergelijking teniet proberen te doen, is dat minder.
Ik snap het dragen van een hoofddoek. Maar kaalscheren? Is dat niet al te enthousiast? Als ik het goed heb begrepen mag niemand het haar van de pasgetrouwde vrouw meer zien behalve de echtgenoot (maar die kan het dus na de scheerbeurt ook niet meer zien, alleen nog in de prullenbak). Dan de pruik. Die komt in de plaats van het haar. Maar wie zegt dat de vrouw met de pruik niet aantrekkelijker wordt? Ook orthodox Joodse vrouwen gaan binnen de hun gegeven beperkingen nieuwe manieren zoeken om zich te onderscheiden. Overigens was Esty met pruik in Unorthodox niet aantrekkelijker dan zonder pruik met stekeltjes. Wat bleek: ultrakort haar blijkt Shira Haas erg goed te staan.( Iedere haardracht blijkt Shira Haas goed te staan.)
Ik zou willen dat meer (jonge) vrouwen hun haar millimeterden. Niet om religieuze redenen. Het brengt wat meer variatie in het straatbeeld.