algemene relativiteitstheorie

denk je god wat een leven denk dan even

aan een vluchteling die nergens welkom is


ben je een vluchteling die nergens welkom is

denk dan even aan iemand die achter is gebleven

en ’s nachts wakker wordt gehouden door bommen


word je ’s nachts wakker gehouden door bommen

denk dan even aan iemand die een been heeft verloren

of een oog door een gemeen geplaatste mijn


viel je ten prooi aan een gemeen geplaatste mijn,

denk dan even aan iemand die gemarteld is, of verkracht


ben je gemarteld of verkracht

denk dan even aan iemand die een kind heeft verloren,

of een kind zijn moeder, of vader


heb je je kind verloren, of een ouder, denk dan even aan iemand

die de liefde kwijt is die het leven zin gaf


ben je iemand die de zingevende liefde kwijt is

denk dan even aan iemand

die op het punt staat het leven te verliezen


sta je op het punt het leven te verliezen

denk dan even aan iemand die niet meer leeft


ben je iemand die niet meer leeft

wees blij dat je niet meer hoeft te denken


Vier ZKG's voor een regenachtige zondag

1. Grenzen aan het laconieke

Alles is niets
voor wie nergens iets in ziet
Tot iets toch alles blijkt
en er niets van over blijft

2. De tegenwoordigheid van de jeugd

Werelden aan de vingertoppen

Universa aan de schone voeten

Jonge verveelde goden krijgen een paniekaanval

de jacht naar uppers geeft downers

Het brein leeggezogen

Het hart gehalveerd en uitgeperst

Opgebruikte citrusvruchten


3. Leescrisis


ik scrol

tot ik tol

tot ik vol ben

                                    en


                                                            dol


4. Sonnet (naar Lucebert)



Kont

Tiet

Tiet

Kont


Kut

Lul

Lul

Kut


Zaad

Ei

Kind


Zaad

Ei

Kind


Natuurlyriek (echt)

Er is een Lyriek die wij in Ere herstellen

Hele, Ware, Pure Schoonheid

Die erom schreeuwt te worden vereeuwigd

Voordat het Te Laat is


Zoals die Avond op de Camping

Toen er een Zangvogel zong

Ergens op een tak onzichtbaar

Zo geraffineerd, zo Delicaat

Dat kan, dachten wij, geen Nachtegaal zijn

Dat zou Te Mooi Voor Woorden zijn

Dit moet een valse nachtegaal zijn

Om ons lyrici te misleiden


Toch maar even de App gecheckt

Of dit niet toch per Ongeluk

En Verdomd voor het eerst in ons Leven

Hadden we Hem Echt Gehoord





 

Zweefvlucht

 


Herfstiger




dichters die het over de herfst willen gaan hebben
hebben het makkelijk deze herfst
nog voor goed en wel
overal dood en verderf
alles stuk in grote scherf
niemand die zegt leef
iedereen die zegt sterf

en ik? ik veeg bladeren bijeen
op een doodstil kurkdroog erf
ze zijn groter doder dit jaar
kronkeliger krokanter
wat zout er overheen
en zo bij de borrel
in de aula van het knekelhuis

maar wat doet het ertoe
het gaat niet om de familie
het gaat niet om de soort
het gaat niet om de botanie
het gaat enkel en alleen
krikkrak schrans nerf
om vroegere vergankelijkheid

Narratief

In het dennenbos, aangenaam beschut, zit ik achter mijn laptop als vriend M. passeert, met zijn kinderen, 13 en 7.
Zit je te zoomen? vraagt die van 7.
Ik schud van nee.
Ben je een lezer, vraag ik aan die van 13.
Ze leest thrillers, zegt M.
Maakt niet uit, als je maar leest, hoor ik mezelf zeggen. De schrijver als onbezoldigd CPNB-medewerker. Mijn eigen 13-jarige leest helaas niet meer, hopelijk begint hij ooit weer.
Pappa, zegt de 7-jarige, waarom zijn wij gestopt bij deel 5 van Harry Potter?
De verhaallijnen werden te ingewikkeld, zegt M.
En het is ook best eng toch, zeg ik.
M. knikt.
Ik raad, zoals altijd, Alleen op de wereld aan, van Hector Malot, in de wat archaïsche vertaling van August Willemsen. Dat boek staat nog steeds als een huis. Ontroerend, spannend, grappig – in die volgorde.
Ik ben in de laatste van Salman Rushdie bezig, zegt M.
En?
Nogal veel, eh... narratief. Ik weet niet...
Ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt. Maar hij kan wel schrijven, Rushdie.
M. knikt.
Misschien is dat het probleem, bedenk ik, als M. weg is, dat als je kan schrijven, dat het narratief het overneemt. Niet het verhaal, maar de vertelkunst.
Enige uren later attendeert M. mij op de aanslag op Rushdie in New York.
We speculeren dat Rushdie precies op het moment dat wij over hem spraken, in zijn nek en buik werd gestoken.
'Ik heb wel zin om nu door te lezen,' zegt M.
Ik knik. 'Ik dacht aan een verhaal over een schrijver die zijn eigen dood in scène zet om de aandacht voor zijn werk te vergroten,' zeg ik tegen M.
'Dat heeft Houellebecq toch al eens gedaan? In Platform?'
'Het is niet een heel origineel gegeven. Maar ik dacht, ik werk het nog eens uit.'
Misschien moet mijn verhaal gaan over een schrijver die erover denkt een verhaal te schrijven over een schrijver die zijn eigen dood in scène zet om de aandacht voor zijn werk te vergroten.
Misschien ook niet.




Andere schepselen

1.

In alle vroegte een colonne luid snaterende ganzen

Of eenden; ik kan ze niet zien, ik hoor ze alleen.

Ze scheren voorbij, over het dak heen. Consternatie.

Waar gaan ze naar toe. Waar hebben ze het over.


2.

Een kraai die op een tak dichtbij gaat zitten.

Ik denk dat ik hem als enige hoor.

Hij krast vier keer, zwijgt, en krast opnieuw vier keer.

In de verte klinkt soortgelijk gekras.


3.

Ik heb twee wespenvallen gekocht,

Maar ik weet niet of ze werken.

Ze hangen aan de boom. Ze werken.

Massamoord in een mum van tijd.


4.

Er komt een muisje de hoek om kijken.

Zal wel een bosmuisje zijn.

Deinst niet terug voor stadsmensen.

Oogjes, oortjes. Ik ben ontroerd.


5.

Op het strand vind ik voor de zoveelste keer

Het bekende platte, witte, schuimachtige bot.

Sepia. Het rugschild van de sierlijke zeekat,

Een onwaarschijnlijk fantastisch beest.


Al vijf jaar actueel



De orthodoxe, de goddeloze en de voyeur


De ingepakte moslima dompelde zich onder in het ondiepe water

Haar hoofddoek stak glanzend boven de kalme golfjes uit

Ze maakte duikjes als een kleine dolfijn

Spelend in de laffe lauwe zee


Dit tafereel was mooi genoeg om in de 21e eeuw

Op een hete julidag in een drukke badplaats

Voor een man van middelbare leeftijd

Van veilige afstand te observeren 


Maar toen betrad het topless chickie het strijdtoneel

Ze kwam zo de zee ingelopen vanaf het brandend strand 

Tieten fier vooruit kont achteruit heupwiegend uitdagend

Tatoeage onder en tussen tieten goed zichtbaar tonend


Hadden ze elkaar gezien – ik vermoed van niet

Daagden ze elkaar onbewust uit – ja

Zo denk jij dat je vrij bent hoer – hou je bek

Zo denk jij dat je vrij bent slaaf – schaam je


Hadden ze hun ogen op mij gericht

De voyeur die hen niet met rust kon laten

Die twee vrouwen moest contrasteren

In een zwaar of licht aangezet gedicht


  

Zeven grafdichten


Statistieken fabrieken vs. eigen mening




Om het uitzoeken der in te lijsten getikte gedichten enigszins te vereenvoudigen, – met andere woorden, om u wat guidance te geven, en wie wil er niet wat guidance heden ten dage, ik zou het liefst 24/7 aan de leiband liggen – hierbij de Top 25 van mijn getikte en niet zo getikte gedichten sinds 8 april 2021, op volgorde van aantal unieke bezichtigingen.*


1. De onderbroeken van mijn vader (120)

2. Zeer Kort Gedicht (113)

3.  Twee vrienden (104)

4. Dood of levend (101)

5. Sociale zaken (96)

6. Glasachtig lichaam (96)

7. Aan huisratten, aasgieren en geldwolven (93)

8. Exclusieve woonruimte (92)

9. Paradoxale verlustiging (87)

10. Het vogeltje in het zelfgemaakte huisje (86)

11. Ramsey Nasr is een genie (82)

12. Huh dat is waar ook de lente (81)

13. LIEFDE SLAAT ALLES (80)

14. ALLES IS SEKS, NIETS EEN ABERRATIE (73)

15. De curve van de hoop (73)

16. Onbekende gracht (I) (70)

17. Het verjongende elixer der jeugd (70)

18. Lazarus' list (70)

19. Ruimtereis (64)

20. Ver haal (64)

21. Aan alle alleenstaanden, -liggenden en -zittenden (61)

22. Bellen met mijn ouders (60)

23. Ik doodde een zwaan (60)

24. ALLES MOET KAPOT (60)

25. War poem 9  (58) 


* Statistieken zijn bedoeld om discalculisten om de tuin te leiden. Zo hebben de oudere gedichten op deze lijst meer tijd gehad om bezichtigd te worden, doen de zoektermen onderbroeken, seks en geil het nog altijd goed, en maakt één luizig linkje soms een wereld van verschil... Ach, maakt u toch vooral uw eigen keuze, u kunt het, echt.

NB: uiteraard tik ik tegen meerprijs ook een gedicht dat nog niet op mijn site staat. Voor geld tik ik alles. In die zin is ook elke poëet een prostitué.

PS: De bestellingen stromen binnen!

PPS: Aangaande de leesbaarheid van het tiksel is hier en daar bezorgdheid geuit. Inderdaad, hoe donkerder het papier, hoe lager het contrast. Maar hierbij garandeer ik de leesbaarheid van het afgeleverde gedicht. Niet leesbaar? Geld terug. (Kom daar maar eens om bij de boekhandel). 

Tiksels voor tikkies

 





U, stille of niet zo stille bezoeker van deze plek hebt de afgelopen tijd, namelijk sinds ik de vorige keer met de pet rondging, dat is alweer ruim een jaar geleden, getikte en niet zo getikte gedichten tot u kunnen nemen (of onopgenomen kunnen laten, dat is aan u; dit heet vrijheid). Ik dacht, laat ik weer eens peilen hoeveel u bereid bent mijn kant op te schuiven om ervoor te zorgen dat ik met dit tikken – in een advertentievrije omgeving! – doorga.

Ik moet ook nieuw lint kopen. Ik moet ook papier kopen (en ik neem geen genoegen met printerpapier, zoals sommige papierfetisjisten wellicht is opgevallen; mogelijk zal ik op dit punt in de toekomst vanwege het papiertekort water bij de wijn moeten doen).
Ik moet ook eten.
Waarom niet de vuilnisbakken af, hoor ik u tegenwerpen. Kijk eens wat daarin niet zoal wordt aangetroffen!

Bedankt voor de tip, maar dit is bijvangst; het gaat me vooral om de idee van wederkerigheid. Kapitalisme in zijn zuiverste vorm, zeg maar, zoals het ooit door de Grote Vrager & Aanbieder bedoeld zal zijn geweest. De tikker offreert zijn tiksels, zo goed en zo kwaad als dat gaat, en de lezer offreert een tikkie, al naar gelang de waarde die deze aan het tiksel toe wil kennen.
Uitgeven was nog nooit zo transparant geweest. 





Vorig jaar waren tien donateurs 'dus', na enig trekken en dreigen van mijn kant, bereid bij elkaar €149,50 te fourneren. Daarmee beloonden zij, onder andere, Honderd verhalen in 100 dagen (in coronatijd). Gaat het me nu weer lukken om iets uit uw zak te kloppen?

Zeker, wij leven thans in een naargeestige, bellicose, op een diepe crisis afstevenende tijd, sommige ondergangsfilosofen voorspellen met pervers genoegen dat de eindtijd aanstaande is – we zullen zien.
Wat er ook gebeurt, een mens moet tussen de bombardementen door wat te lezen hebben. De grote vraag is alleen, altijd weer opnieuw: wat?

Scan de QR-code hiernaast en laat uzelf eens van uw vrijgevige kant zien.
Wie geeft zal gegeven worden, dat wisten de bijbelschrijvers al. Gevers zijn leuker dan houders.
U wordt bedankt, ook namens Cosima.


PS: De gulste gevers kunnen een authentiek getikt gedicht naar keuze tegemoet zien, op papierkleur naar keuze, ingelijst in een vintage fotolijst (zoals hierboven). Maak het cadeau aan uzelf tastbaar.

Stuur een email met uw wensen en uw adres naar viktor @ viktorfrolke.com




De voeten van mijn moeder


War poem (10)


Volmaakt vrije dag



Vraatzucht


Druppels


De geoordopte horden


Dodenbezoek


 

Huishoudelijke mededeling


Hoera. Ik heb er een lezer bij. Bart heet hij en hij woont in Mumbai. Wat hij daar doet is in elk geval mijn blog bijhouden, en daarop ongezouten en gezouten kritiek leveren. Welkom Bart! Koop ook vooral mijn boeken, en zegt het voort. Misschien lig ik straks in het Sanskriet, ergens, en wordt Zalig uiteinde eindelijk verfilmd in B'wood. Om mijn andere lezers, zoals de onvolprezen Grande Commentatore, Walt, en de immer beminnelijke en vlijmscherpe Merel, ook van Barts bartisms te laten meegenieten (ik heb enkele staaltjes hieronder geplakt), en daarop te reageren, heb ik de reageerfunctie weer in ere hersteld. Ik zag dat die alweer twee jaar uit stond. Twee jaar heeft niemand op mijn blog kunnen ingaan – op mijn blog, althans. O, verspilde wijsheid! Reageren is leven. Leven is reageren. Mesdames et messieurs et mes non-binairs, exprimez vous!

Moeders hebben het


 

Het duo op de achterbank

Lifters zijn we allemaal, duimend voor de eeuwigheid,

maar gisteren, in onze huur-Fiat 500,

op de zongekuste route national langs de Côte,

waren wij toevallig weer eens liftgevers.


Ik stopte voor twee gedrogeerde getatoeëerden,

Een ongeschoren jongeman en een kittige jongedame,

– Voor de gelegenheid nauwelijks gekleed –

Die maar een heel klein eindje hoefden.


Toen mijn vrouw was uitgestapt om hen erin te laten,

En we tevreden over onszelf hadden kennisgemaakt,

Stuitten we op een politie-fuik, door mij handig omzeild,

Maar dat kon onmogelijk de bedoeling zijn.


De politie haalde me in, dirigeerde me naar een parkeervak.

Twee breedgeschouderde, kortgeknipte, over de gehele arm getattoëerde,

Zij het vooralsnog niet gedrogeerde, policiers kwamen 

Op ons afgestapt. Net als in de film. Ik wil het. Niet.


Even vreesde ik:  ze werpen onze Fiat500 met lifters en al

In de Méditerrannée, maar nee. Mijn vrouw toonde haar rijbewijs

Maar zij zat niet achter het stuur. Ik verweerde me uitvoerig, 

Je suis Hollandais, touriste, je n’ai pas vu un STOP…


Totdat ik een knop omzette en me uitgebreid verontschuldigde.

De sfeer verbeterde aanmerkelijk, bijna werd het gezellig.

De policier dreigde voor de vorm nog met een boete

En liet ons gaan. Niets over het duo op de achterbank


Dat nu, grijnzend, een zakje wiet bungelend voor onze neus

Ons een voor een een boks gevend, uitstapte op de plek

Van bestemming. Die middag zijn we ze op het strand nog

Wezen zoeken. Een hijs als dank was op zijn plaats geweest.







Vele werelden


Waarom vragen.



War poem 9


Bellen met mijn ouders


War poem (8)




TikTok

War poem 7

Oh lord

I can't believe I'm bored

Already with this war

As it’s stored

With a destructive chord

On the dumb keyboard

in my mental ward


Am I floored

Out-soared, out-poured and

Out-gored already

Morally corrupted

– That no one can afford –

By this fake Voldemort?



on TikTok

War poem 6

So here’s my

No cry zone


Let’s deliver on Ronald Reagan’s off the cuff remark

And start bombing within five minutes


First off: the Kremlin bam bam bam

But he won’t be there oh no


Then: badaboom boom his private quarters

Although they must be vacant too ha ha


Finally, and relentlessly, – perversely so–,

The hole in the ground deep deep deep down


Where the bastard in command will be hiding

Let’s burn his wood, melt his steel, crush his concrete


Bam bam bam badaboom badaboom

Over and over and over again


Hello? Here’s the world’s not so gentle knocking

On your obsessed, reluctant KGB-skull


It seems to be the only way

To get a simple message across


S.T.O.P.


on tiktok