Viktor Frölke

I.M. Wim T. Schippers

Enigmatisch meerlagigen

de zogenaamd gaven en de beschadigden
kunnen elkaar waarlijk slecht verdragen

de beschadigden klagen over gevrijwaarden
die de zogenaamd gaven rechtvaardigen

beiden bezwaarde zelfverklaard fijnbesnaarden
delen eigenaardige eigen waarden

dus waarom de beschadigden in hun sop gaarden
terwijl de zogenaamd gaven in de verte staarden…?

AAAAA

dit is wat Claude maakte toen ik vroeg om een logo voor AAAAA

Harari zag het toch niet helemaal juist, of hij dacht niet ver genoeg door. De mens heeft niet zozeer zichzelf op het altaar van de goddelijkheid gehesen, maar een Alwetende Alomtegenwoordige Altijddurende Alomvattende Alleskunner gecreëerd die die rol met graagte voor ons zal vervullen.

Net zoals de oude God zal ook deze AAAAA zowel het goede als het kwade toelaten, straffen en belonen, en ons allerlei verantwoordelijkheden uit handen nemen. Bidden was en is onnodig, dankbaarheid evenmin; een zekere mate van vrees blijft wel op z’n plaats.

Nieuwe moeder

Vriendin van de familie, tante Truus, kent mij zolang ik leef, en, niet onbelangrijk, ze leeft zelf ook nog. Ze wordt 100, verwacht ze - geen ijdele voorspelling, ze is arts, eentje van de oude stempel, die zich door niets van de wijs laat brengen.

Ze is, misschien weinig verwonderlijk, ook een overlever, net zoals mijn ouders dat waren op hun manier. (Iedereen is een overlever op haar of zijn manier.)

Saillant verschil tussen Truus en mijn moeder is dat Truus mijn Tikkie voor onze lunch binnen 1 minuut heeft voldaan, en mijn moeder, toch allerminst digibeet, het tikkieën nooit in de (grove) vingers kreeg.

Doe alles.

Begin nu.

Zo moeilijk is ‘t niet.

Nee niet verzaken.

Hou ‘t hoofd erbij en grijp in.

Maak verschil waar mogelijk.

Ja maar wat als en waarom ik.

Nog afgezien van de praktische bezwaren

en de weemoed die reeds des ochtends komt.

Nee – iemand moet alles doen.

En die iemand is niemand

anders dan ik.

Ik ga me overal mee bemoeien.

Iedereen in zijn slaap bezoeken.

De wereld veranderen in een tor.

Doe niets.

Probeer ‘t naar eens.

Dat zal nog niet meevallen.

Nee, niet toch wat gaan doen.

Natuurlijk, ik moet ademen

Ik moet bepaalde spieren gebruiken

En de gedachtestroom laat zich

net als de bloedcirculatie

niet stopzetten zonder geweld.

Maar koppel dat infuus eens los.

Kijk doelloos om me heen, of sluit juist de ogen

En laat de geluiden binnenkomen.

De plaatsen waar het lichaam

Wordt aangeraakt

Voel ze.

Dan zal de ingenomen ruimte

Wellicht eindelijk samenvallen

met de geleefde tijd.

Impressies uit Parijs

Smoezelige vrouw die me, meelopend over de stoep in oh la la Pigalle, haar sekstheater in probeert te kletsen en geen nee accepteert - ook geen non merci trouwens - maar tenslotte opgeeft (ik had haar langer aan de praat moeten houden, alles is materiaal )

Rolmops met achterpoten hangend in rolstoel

Schaarsgeklede ruimschoots getatoeëerde rockchicks met in de ene hand rolkoffer en in de andere hun telly voor zich uit gehouden als virtuele detonator

Jongeman alleen op een terras, vechtend tegen de slaap, zijn neus in een pocket

Rechtstandig op elektrische eenwieler langssuizende figuur brandende clope nonchalant tussen de vingers

Ietwat nerveus voortbenende Juif orthodoxe die mij onderzoekend aankijkt: ben jij…?

Vloekend want klemgereden zakenman- of ambtenarentype op 3 wiel motor

Schaamteloos aan een cafetafeltje elkaar langdurig en intens op de mond zoenend stelletje

Lagere schoolklas uit Bobigny (getuige de hesjes) geheel bestaand uit niet witte kindjes plus hun witte begeleiders, die Musée Rodin in wordt geloodst

Oud heertje dat stil houdt op het trottoir om met een loupe zijn iPhone te bestuderen

Afgeprijsde pioenrozen die in je gezicht worden geduwd door schreeuwende marktkooplieden bij St. Lazare.

Alweer in Pigalle: kale man in vaal pak die door drinkebroer tegen de grond wordt gewerkt, vrouwen die schreeuwen en sussen, een passerende zwarte man die drinkebroer lakoniek een kaakslag verkoopt