Spectrale analyse

 

 

 

 

 

 

we zitten allemaal ergens in het spectrum

vooruit de een wat meer dan de ander

de ander zit altijd een stukje dieper dan jij

en ergens willen we er allemaal uit

maar onze genetische en sociale ruimte is beperkt

toch zullen we moeten blijven trachten buiten onszelf te treden 

te groeien

 

met de striemen die we hebben

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat de bidsprinkhaan zag bij het hotelzwembad

 

Een stel: zij, staand naar hem toe in het ondiepe water, met ultralange nagels, niet te negeren, ciabatta-vormige borsten en opgestoken dreadlocks; hij, zittend op de rand, een kindman met geblondeerde stekeltjes, 777 in blauwe inkt op zijn melkwitte buik.

Twee overdadig getatoeëerde ouders hannesend met nochtans niet getatoeëerde, zij het onverminderd dreinende kooters.

Een man – Ray Ban, buikje – die gezeten in een luie stoel aan zijn sigaret trekt terwijl een jongen van een jaar of tien zich steeds maar weer uit het bad hijst om als een dolfijntje voor hem te duiken.

In een strakke zwembroek, aan een tafeltje, een slordig grijze vijftiger die een pocket leest / op zijn mobiel zit.

De bidsprinkhaan schortte zijn oordeel op. 

 

 

 

 

 

 

alledaags voyeurisme

 

een man leest een boek

in de zon op zijn balkon

in bos en lommer 
 

hij zit stil

zijn ogen doen het werk

 

dan werpt hij een blik in zijn woning

waar volgens de voyeur

die schuin op hem neerkijkt
 

niemand is te zien
 

of hij moet het zelf zijn

weerspiegeld

 

 

 

 

 

Cannes, Nicer

 

 

 

 

Als Nice zo nice is en nooit niets

– aardiger dan bij mijn niece in Cannes –

hoe kan 't dan dat ik op de Anglais steeds nies 

en op de Croisette mij uitleef in cancan? 

 

 

 

 

 

 

 

In absentia

 

 

De vrolijk met een vriendin

elders in den lande vakantievierende dochter 

 

laat een leegte achter 

die aanvankelijk voelt als vrijheid

 

maar die na verloop van tijd

ondanks een eindeloze berichtenstroom

 

omslaat in een ondraaglijke stilte

die smeekt om haar onmiddellijke wederkeer 

 

 

 

 

 

 

 

Wie zullen we nu weer eens bellen?

 

Mijn moeder staat nog steeds in mijn telefoon.

Bovenaan bij de favorieten.

Verwijderen?

Als je het niet vervelend vindt om haar af en toe tegen te komen zou ik haar er gewoon in laten staan, zegt mijn vrouw.

Wat gebeurt er eigenlijk als ik haar bel?

Ik tik op haar naam; het voelt als heiligschennis.

Hij gaat niet eens over.

Dit nummer is niet langer in gebruik, zegt een vrouwenstem.

De verbinding wordt nu verbroken.

Piep-piep-piep-piep... 

 

 

 

 

 

 

 

Largo (arioso)

 

Gesandwicht tussen bliksemschicht en voetbalwinst

Temidden van nietsvermoedende pleziervaartuigen  

Begeleid door Bach 

Onder toeziend oog van kleinkinderen 
 

Daalde ma’s as

als trage regen 
 

Af naar de duistere diepte van de rivier 

 

Op zoek naar pa’s as

mogen we aannemen

 

Ik kreeg behoefte aan een speen

 

 

 

 

 

 

I.M. Wim T. Schippers

 

Enigmatisch meerlagigen

 

 

 

de zogenaamd gaven en de beschadigden
kunnen elkaar waarlijk slecht verdragen

de beschadigden klagen over gevrijwaarden
die de zogenaamd gaven rechtvaardigen

beiden bezwaarde zelfverklaard fijnbesnaarden
delen eigenaardige eigen waarden

dus waarom de beschadigden in hun sop gaarden
terwijl de zogenaamd gaven in de verte staarden…?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

AAAAA

dit is wat Claude maakte toen ik vroeg om een logo voor AAAAA

 

 

 

Harari zag het toch niet helemaal juist, of hij dacht niet ver genoeg door. De mens heeft niet zozeer zichzelf op het altaar van de goddelijkheid gehesen, maar een Alwetende Alomtegenwoordige Altijddurende Alomvattende Alleskunner gecreëerd die die rol met graagte voor ons zal vervullen.


Net zoals de oude God zal ook deze AAAAA zowel het goede als het kwade toelaten, straffen en belonen, en ons allerlei verantwoordelijkheden uit handen nemen. Bidden was en is onnodig, dankbaarheid evenmin; een zekere mate van vrees blijft wel op z’n plaats.