Ik wil ook naar de maan
Zover mogelijk van de aarde
Waar niemand naar me staarde
Mezelf helemaal laten gaan
Ik wil ook gewichtloos zijn
Buitelen tuimelen
Stuifelen fluimelen
Opstuiven als een bloemfontein
En als ik dan eindelijk land
Aan gene zijde
Zou jij me galactisch verblijden
Als je me terugnam aan jouw hand
Mogen mijn voeten
De jouwe ontmoeten stoeien wroeten
Onder tafel waar niemand ‘t ziet
Of moet je m’n pootjes niet?
Ik wil om jouw benen met mijn tenen
Krullen doodleuk doorlullen
Onze wreven wrijvend over
Onbeschreven schenen
M’n enkel bestrijkt enkel
Subtiel jouw zachte hiel
Jouw bal is mijn venkel
Ik kietel jouw ziel
Eigenlijk ben ik een heilige
een ijlig veilige
ijzig geilige
onbewijsbaar godgelijkende.
Ach m’n kind nog immer aan ‘t treuren?
Wordt ‘t niet ’ns tijd te stoppen met zeuren
Te sluiten die bedroefde zieledeuren
En de lente te laten gebeuren?
Lieverd hoe kan ik je opfleuren
Hoe kan ik dichten de scheuren
In je hart, verwaaien de geuren
Des doods en je wereld doen kleuren?
Onderschat niet de kracht der humeuren
Hoe mensen mensen in gedachten keuren
Schat ‘t is sneu zo met je verlies te leuren
Laat ’t leven eindelijk in mijn naam reuren!
erven is religie
overdracht van (on)vermogen
ruziën om rechtvaardigheid
moeders huis leeg
het onze vol
wij erven haar
de subtiele geur
het hinderlijke tikken
statische energie
blackbird singing in the dead of night
vanaf een dakgoot bij u in de buurt
gratis, voor niks en ongesubsidieerd
ik ben weer onder de indruk van zijn repertoire
hij fluit mijn tinnitus aan flarden
zijn intervallen kietelen mijn brein
maar ik zou graag nog wat slaap pakken
als je het niet erg vindt
die ongrijpbare rust dat weg van alles
net als ik het raam wil sluiten
is het concert ten einde
ben ik weer één met mijn gemaal
Van zorgplicht ontslagen, geen luiers meer
te verschonen, soepjes op te warmen,
een knokige hand vast te houden.
Haar opgehemeld, gekarikaturiseerd,
onze dankbaarheid geuit, nog één keer
de mand aangeraakt, uitgewuifd.
Thuis Satie spelen, de derde Gnossienne,
alsmaar opnieuw, trager en trager,
die A naar As.
Très perdu.
Portez çela plus loin.
Morgen weer verder inderdaad
met Het Leven
Waarin Het Allemaal Gebeurt.
met wie moet ik lachen huilen
huilen van het lachen
wie kan ik bellen
waar kan ik heen
wie houdt mij vast
waar schuil ik nog
wie aait mijn hand
stuurt mij (geld vaak ongevraagd)
wie neemt het voor me op
ook en juist
als ik kansloos ben
wie kan mij nog voeden
misschien
moet ik weer
gaan duimen
een knuffel kopen
mezelf gevangen houden
in een box
