Doe alles.
Begin nu.
Zo moeilijk is ‘t niet.
Nee niet verzaken.
Hou ‘t hoofd erbij en grijp in.
Maak verschil waar mogelijk.
Ja maar wat als en waarom ik.
Nog afgezien van de praktische bezwaren
en de weemoed die reeds des ochtends komt.
Nee – iemand moet alles doen.
En die iemand is niemand
anders dan ik.
Ik ga me overal mee bemoeien.
Iedereen in zijn slaap bezoeken.
De wereld veranderen in een tor.
Doe niets.
Probeer ‘t naar eens.
Dat zal nog niet meevallen.
Nee, niet toch wat gaan doen.
Natuurlijk, ik moet ademen
Ik moet bepaalde spieren gebruiken
En de gedachtestroom laat zich
net als de bloedcirculatie
niet stopzetten zonder geweld.
Maar koppel dat infuus eens los.
Kijk doelloos om me heen, of sluit juist de ogen
En laat de geluiden binnenkomen.
De plaatsen waar het lichaam
Wordt aangeraakt
Voel ze.
Dan zal de ingenomen ruimte
Wellicht eindelijk samenvallen
met de geleefde tijd.
