Wat te voelen?



Ik weet niet waar ik bang voor moet zijn. Ik wil graag bang zijn, dan weet ik tenminste wat ik moet voelen, maar tot nog toe is dit een volslagen abstracte natuurramp voor mij. The only thing we have to fear is fear itself, of soortgelijke cliché's: leuk bedacht, maar hij werkt niet voor degene die de scherpe loop van een pistool in zijn nek voelt. Maar het kan ook een kleerhanger zijn, dat is het probleem. Alarm! Plan Rutte faalt! We lopen hopeloos achter de feiten aan! of woorden van gelijke strekking bereiken mij van mensen die ik hoog acht, en die trouwens niet meer met mij of mijn gezin willen afspreken. Een ander voegde raadselachtig toe: slik alleen paracetamol, geen ibuprofen, naproxen of diclofenac. Ik had nog niet aan pijnstillers gedacht behalve in de zin van overdoses, genomen door mensen (gezinnen?) die de onzekerheid niet meer aankunnen of tenonder gaan aan hun eigen doemscenario. Zijn de eerste corona-suïcides al geregistreerd? En what about murder by corona? De virale mogelijkheden zijn eindeloos en voor wie bekend is met HIV oud nieuws. Wat is het nieuwe nieuws? Is er nieuw nieuws? Als je bedenkt, zegt een andere goedgeïnformeerde, dat bij de griepgolf van twee jaar geleden 9000 mensen overleden, alleen al in Nederland... Als ze toen met een tellertje op de tizie hadden laten zien hoe snel het ging was iedereen panisch en kneiterdepri (in die volgorde) geweest... nu zitten we nog niet eens op 100 voor NL alleen. Niks doen dan maar? Vanochtend werd ik wakker met de vraag: what's cooking in India? Wat is de strategie van het ministerie van volksgezondheid in Delhi? Wat die strategie ook moge zijn, ik ben blij dat ik haar niet tot uitvoer hoef te brengen. Soms grijpt de angst me naar de keel dat ik mijn oudertjes niet meer live te zien krijg, laat staan zij mijn hoestende gezinsleden. Dus ben ik van plan om ze op te zoeken, per lege trein, een leuk uitje voor de kindertjes... Ben je helemaal gek geworden, dat is het  d o m s t e  wat je kan doen! gilt mijn mede-gequarantaineerde. Ja maar, probeer ik nog, ik stel mezelf achter het raam op en zwaai. Een liedje zingen misschien. Wij voeren met een zucht... Ik zie ons al staan. Zou mijn vader, die met zijn longklachten en hoge leeftijd het meeste risico loopt van ons allemaal, opkijken van zijn middagpuzzel?

Goede speech trouwens van FDR, op het dieptepunt van de depressie. Beter dan die van Rutte, laatst.