Italiaanse film


Met zijn zoon die vandaag vier wordt in de kinderwagen rent de tandarts uit Milaan naar banketbakker Blommestein om taarten te kopen in opdracht van de moeder die vannacht om twee uur taart heeft staan bakken omdat ze toch niet kon slapen maar die nu vreest dat die misschien is mislukt en die sowieso denkt dat één taart te weinig is, maar hij gaat de verkeerde kant op.

'Ik heb ook niets aan hem, hij zit de hele dag op zijn telefoon!' De moeder, onze buurvrouw, sjouwt op en neer naar het parkje om alles in gereedheid te brengen voor het feest. In de verte hoor ik luchtballonnen uit elkaar knallen. 'Het lijkt wel een Italiaanse film!'

Het is makkelijk leedvermaak hebben om ouders met stress over hun kinderfeestje.

Ik help mee de loodzware tuintafel te verplaatsen naar een plek in de zon. Als ik door mijn rug ga zijn de rapen gaar, maar ik ga niet door mijn rug. Alleen, als ik even later terugkeer, nu als gast, staat de tuintafel weer in de schaduw. De vier oversized kaarsjes op de zelfgebakken taart waaien uit. De genodigden, maar ook de tandarts uit Milaan, kijken zwijgend toe hoe de moeder de taarten aansnijdt. 'Hier, voor het feestvarken,' zegt ze tegen de jarige, die het bordje aanneemt met de woorden: 'Ik ben geen varken!' en de taart dan op de grond laat vallen. Hij rent naar de speeltuin en gaat schommelen.

'Heerlijke taart,' zeg ik tegen de buurvrouw. Hij is een beetje plat, maar er zit een framboos op en twee partjes mandarijn.

De buurtkinderen staan in de rij voor de langwerpige vouw-ballonnen die ik met een pompje opblaas. Maar dat zint de jarige niet. De vader pakt hem op om hem te troosten. De tranen springen spectaculair uit zijn ooghoeken.

Hoe je het uithoudt als ouders op een kinderfeestje? Met wijn.

'Wat een goed idee,' zegt de moeder. De tandarts uit Milaan haast zich naar de Albert Heijn en zo wordt het toch nog echt gezellig. De kinderen spelen, de ouders borrelen. De Italiaanse film krijgt een happy end.