Melancholisch en blij



Les parapluies de Cherbourg, waarvoor Michel Legrand de muziek schreef, is bij mijn weten, maar ik ben geen kenner (wil er misschien ook geen zijn), de enige melancholische musical. De hele idee van een musical, en die idee staat me tegen, is dat hij blij moet zijn. Denk Cats, Singing in the Rain, Sound of Music etcetera. Oké, Jezus Christ Superstar is misschien een uitzondering, want niet per se blij (neem de scene waarin de heiland 39 zweepslagen ontvangt), maar Hair is dat dan weer wel, en volgens mij zijn alle Broadway musicals, inclusief de punkmusical Rent in de grond blij, en ook Soldaat van Oranje (want onze jongens doen 't toch maar weer, hoewel ik me afvraag hoe die ene martelscène op muziek is gezet).
The Umbrellas of Cherbourg (1964), regie Jacques Demy, is melancholisch, misschien zelfs tragisch, en daarom een kunstwerk. Een hopeloos verliefd stel (hij monteur, zij parapluverkoopster, iconisch gespeeld door Catherine Deneuve), wordt uiteengereten door de oorlog (in Algerije), maar zij, reeds zwanger en het wachten moe, gaat een mariage de convenance aan met een rijke diamantair. Bij terugkomst uit de oorlog bezoekt de teleurgestelde jongeman eerst de lokale prostituées, maar trouwt daarna alsnog een jeugdliefje, dat hem nooit was vergeten. Samen beginnen ze een benzinepomp. Laatste shot is onvergetelijk mooi: het nachtelijke benzinestation in de sneeuw (heb ik weer, sorry) vijf jaar later, waar zij, de Oorspronkelijke Geliefde, in haar Mercedes, bij hem komt tanken. Ze vragen elkaar of ze gelukkig zijn en antwoorden aarzelend ja.
Waarschijnlijk hebben de producenten destijds tegen Demy en Legrand gezegd: mag het de volgende keer, iets eh, excusez le mot, blijer? En dat mocht, in de vorm van Les demoiselles de Rochefort. Ook een pareltje, wat mij betreft, muzikaal allereerst, maar vooral ook qua choreografie. Er wordt gedanst, en niet zo'n beetje. Dat heb je ook nodig, als kijker, bij een blij, dus dun, verhaal.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten