Deel 1: Lijk



Aangekomen bij de villa in de heuvels aan de Côte d'Azur vind ik in het halve maanvormige zwembad een ronddrijvend lijk. Ik vis het uit het water en leg het op het gras te drogen. De zwembadpomp wordt aangezet; ik ga met een schepnet door het water om andere ongerechtigheden te verwijderen. Als ik daarmee klaar ben, vraag ik me af of dit het moment is om te baden. Zeker, er is niets meer te zien, maar dat zegt niets. De grootste vuiligheid in het leven is onzichtbaar. Hoelang heeft dat lijk in het zwembad rondgedreven? Heeft het water het rottingsproces vertraagd, of juist versneld? Wanneer ik, al zwemmende, een hap water binnenkrijg, wat toch niet ondenkbaar is, zal ik dan buikgriep krijgen, of een afschuwelijke, nu nog onbekende ziekte? Het zwemmen, een van de attracties van deze villa, wordt een dag uitgesteld, zodat de pomp zijn of haar werk kan doen. Op het gebied van ronddrijvende lijken geldt: better safe than sorry.

Een pittoresk poster van Roger Broders (1883-1953).