Deel 11: Een eenvoudig geval van une erreur d'identité.



'Nog vragen?' Eternité steekt een Gauloise Blonde op. Ik heb geloof ik nog wel wat vragen, maar ik begrijp ook wel dat ik niet alles moet willen weten. Daar is nog nooit een mens beter van geworden. 'Ce cadavre. Wat deed dat in het zwembad van mijn villa?' 'Oh, dat? Dat was vermoedelijk een medewerker van France Telecom. We zoeken nog uit of 't een zelfmoord was, of dat deze medewerker van het dak is gewaaid tijdens de orage.' 'Juist ja. En wat was de toedracht van de aanslag op mijn leven? Bent u daarover al iets wijzer geworden?' Eternité rolt met haar ogen. 'De man die u heeft aangevallen en geprobeerd te verdrinken was uit op de eigenaar van de villa – uw puissant rijke cliënt uit Holland, non? De moordenaar wist niet dat u in zijn plaats kwam. Een eenvoudig geval van une erreur d'identité. Maar het zal hem niet nog eens overkomen, hè, hè.' Ik ben daar niet zo gerust over, in mijn ervaring zijn persoonsverwisselingen zelden eenvoudig, en bovendien, waarom moest hij mijn puissant rijke cliënt hebben, maar voor ik haar dit kan vragen stapt ze, glimlachend, met haar hartvormige computermuis, in haar Amazone en is ze verschwunden. Complètement disparue. Ik blijf achter met Solange. Deze heeft me weinig meer te bieden dan lauwe jasmijnthee. Ik hou het bij jasmijnthee. 's Middags ontsnap ik uit de villa waar ik word beschermd, of gevangen gehouden, het is maar hoe je het bekijkt, in een poging de villa te bereiken waar ik van plan was mezelf gevangen te houden, of mijn sabbatical te vieren. Die villa moet op een steenworp afstand liggen, in dezelfde gated community, maar als de avond valt stel ik met bezweet borstbeen vast dat ik ben verdwaald in het doolhof van steile, doodlopende weggetjes.

Kretenzisch doolhof via labyrinthos.net