Deel 6: Dual use



Samen met Eternité sleep ik het lichaam van mijn snode aanvaller naar het gazon achter de villa. Hakken op gras maakt minder herrie. Ik haal de bijl die ik in de garage heb zien liggen. 'Weet je zeker dat hij dood is?' Miniem hoofdknikje. 'Op de gewrichten mikken,' zegt ze, 'daar ontmoet men de minste weerstand.' Terwijl ik mijn werk doe met meer geestdrift dan ik had verwacht, ik heb mijn roeping gemist, vlijt zij een eindje verderop neer op een ligbankje in de zon en steekt een Gauloise Blonde op. Als ik 's mans benen van de romp heb gescheiden, en de ledematen in drie stukken heb gehakt, een procedé waaraan opmerkelijk weinig bloed te pas komt, steekt ze een hand op: 'Arrêtez! Ça suffit! Eerst de hompen inpakken. Dan gooi ik die alvast in de achterbak.' In de keuken vind ik grijze plastic zakken met daarop DUAL USE. De zak kan én gebruikt worden als boodschappentas, én als pedaalemmerzak. Franse supermarkten zijn inventiever dan je denkt. Eternité blijkt niet vies van versgehakte lichaamsdelen, maar kop en romp, waar toch nog wel wat bloed vanaf komt, mag ik zelf in plastic zakken proppen. Na afloop ruim ik met veger en blik de stoffelijke restjes op van het gazon, trek die door het toilet, schrob voor de tweede keer bloed van het terras bij het zwembad en stap bij Eternité in haar roomkleurige Volvo Amazone. 'Zijn dit al uw bezittingen,' vraagt ze, als we vol gas over de Croisette richting Ste. Maxime scheuren. 'Hoezo?' 'Mijn excuses, ik had het u eerder moeten zeggen. U keert niet meer terug naar de villa.'