Achter het hoopvolle, al te hoopvolle - de grondhouding van de ouder - Peace Now postertje, hadden zich, zo bleek toen ik het weghaalde om het raam weer eens soort van te lappen, vele dode vliegjes verzameld.
Een slagveld.
Collateral damage.
Vredesslachtoffers.
Na het soort van lappen diende de vraag zich aan of het Peace Now postertje moest worden teruggehangen. Want ja, veel zoden had het nochtans niet aan de dijk gezet. Het was niet zo dat Bibi, Vlad en Donnie en al die andere warlords op deze wereld van gedachten waren veranderd.
Daarenboven hing in het raam nog die tekening van de dochter - zonder lijkjes vooralsnog -, met de vlaggen der strijdende partijen, en in haar handschrift het woordje vrede (zonder nu)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Wat fijn dat jullie er zijn