Vuurwerk voor minder bedeelden

Lieve Sophia,

Bedankt voor je kookboek. Jouw kookboek is het liefste kookboek dat ik ken. Ik wist niet eens dat kookboeken lief konden zijn tot ik jouw kookboek onder ogen kreeg. Ik heb zoveel kookboeken dat ik een kookboek nodig heb om te weten wat ik uit welk kookboek nodig heb. De meeste kookboeken zijn onzinnig. Allereerst de kookboeken met recepten met onverkrijgbare ingrediënten. Dan heb je de gastroporno, de kookboeken met walgelijk realistische fotografie. Dan heb je de gezellige kookboeken, de encyclopedische kookboeken, de makkelijke en de thematische kookboeken. Allemaal onzin. Meestal kijk ik alleen in de Dikke van Dam. Dan weet ik genoeg. Maar de Dikke van Dam is onmogelijk een lief kookboek te noemen. Eigenwijs is een beter woord. Sophia, het enige kookboek dat enigszins lief te noemen is, is dat van Roald Dahl, maar daar heb ik nog nooit iets uit gemaakt. Ik moet altijd aan de Griezels denken, en dan met name aan meneer Griezel, en zijn vogelpastei. Als ik daaraan denk wil ik helemaal niet meer eten, laat staan koken. Sophia! Ik weet ook wel dat jij nooit gezegd hebt: 'Everything you see I owe to spaghetti.' In dit lieve kookboek verduidelijk je voor eens en voor altijd wat je wel hebt gezegd: 'In 1956 vroeg een journalist welk dieet ik volgde om mijn figuur te houden. Ik vond het grappig om hun gelaatsuitdrukking te zien als ik zei dat ik alleen maar pasta at.' Nu weet ik dat het nog waar is ook. Liefs, Vittorio.

Hierboven jouw recept met artisjokken dat ik onmiddellijk ga maken zodra Genco weer deze keizerlijke groente in zijn bakken heeft liggen.

Waar zijn de boobs?

Mag ik mijn telefoon? vraagt teerbeminde, met haar jas aan. Ik schud mijn hoofd. Ik ben nog lang niet klaar met de installatie van free apps. Ze rolt met haar ogen. Ik begin haar uit te leggen dat de installatie van free apps een belangwekkende zaak is die niet te licht moet worden opgevat, en bovendien altijd langer duurt dan je zou willen, maar ze is al verdwenen. Beautiful boobs heet de free app die ik wil installeren. Hij is gisteren binnengekomen op plaats 23 van de 25 populairste free apps. Beautiful boobs is zo'n free app die niets te veel belooft. Hij is free en het is een app. Nadat ik te kennen heb gegeven ouder dan zeventien te zijn, ik vraag me af hoeveel jonger men tegenwoordig moet zijn om zo'n vraag nog waarachtig te beantwoorden (ik denk 16 jaar en vijf maanden), word ik onmiddellijk naar de plaats van bestemming gebracht: de boobs. Of ze beautiful zijn laat ik in het midden. De beauty van boobs lijkt me tyisch iets dat aan debat onderhevig is, hoewel misschien niet in de ogen van zuigelingen. Beautiful boobs blijkt zoals zoveel free apps een nauwelijks verholen uitnodiging te zijn om andere apps te downloaden, zoals daar zijn What Women Want, Love Meter en Sex Whistle. What Women Want en Love Meter heb ik niet geïnstalleerd want ik weet al wat women want (sex) en hoeveel love er in mijn lijf zit (veel). Sex Whistle heb ik wel geïnstalleerd, want je weet nooit waar dit van pas kan komen, vooral niet op de iPhone van teerbeminde. Na drie uur installatietijd ben ik getuige van de whistle. Die kan beter. De jacht duurt voort.

Haar vingers hebben het gedaan

Geestelijken kunnen een punt zuigen aan haar kersttoespraak oordeelde mijn moeder die verstand heeft van kersttoespraken en geestelijkheid. Dan moeten die geestelijken zich zorgen maken, riposteerde ik. Of zij moet weg achter dat jaren vijftig bureautje en de kansel op. Maar laat die toespraak nu eens rusten en volg de vingers. De vingers zeggen meer dan de woorden. De woorden bevatten vaak niet meer dan kleine korte, dikwijls leugenachtige, boodschapjes. De vingers vertellen een onloochenbaar verhaal. Op 4 minuut 27 gaan ze een vijftien seconden durende vrijage aan die haar gelijke niet kent. Ze kan niet anders. Ze mag haar handen niet vouwen. Zo christelijk als haar boodschap is, ze blijft een monarch. Maar haar middelvingers willen zo graag. Ze moeten verstrengelen. Dan houden de wijsvingers het ook niet langer en duiken boven op elkaar. Majesteit, Uw vingers, voel je de Gerard van der Wulpen van deze wereld op de achtergrond met hakbewegingen gebaren. Alstublieft, Uw vingers! Maar het is al te laat.

Documenting life (Christmas edition)

Community is a documentary about a man fixing dinner. It is part of a larger series to document life as we know it, life as it is being lived, without adding anything, not even meaning, which is usually not evident anyway. This larger documentary series is quite ambitious indeed, but, as J.K. Yardling-Babke will show in his forthcoming tome 'The point of pointing a camera at moving stuff' (University of Kalgoorlie Press, 668 p., estimated AUS $97), it is still worth trying. Life might be slipping away without one knowing it. One could easily prepare dinner, whether the preparation concerns vegetables or not, without thinking, without even observing what is going on before one's very own eyes. 'Community takes boredom to a whole new, unexpected level,' Yardling-Babke will argue. 'Of course blanching peas is boring. But that doesn't mean one shouldn't be documenting it.'

Earlier parts of the series: A Good Start, John P. Magrubean's 'Composition nr. 235 A for piano solo, in D#', Spin.

Hysterische ogen, als zoiets bestaat, komt in de buurt, maar het zou gemeen zijn om de bezitster van die ogen als een hysterica af te serveren.

Ik heb haar naar schatting zeventien jaar niet meer gezien, en nu zie ik haar weer niet, maar zij ziet mij. Ik draai me om en kijk in de ogen die ik zeventien jaar of daaromtrent niet meer gezien heb en die me onmiddellijk weer terugbrengen naar zeventien jaar of zo geleden, een donker hol, een bevlekte bank, toen we eindeloos tegenover elkaar zaten, zwijgend dan wel pratend, dat weet ik niet meer, ergens in Amsterdam, ik geloof dat er toch wel wat gezegd werd, dat moet haast wel, maar die woorden zijn allemaal vervlogen, wat is gebleven zijn de ogen. Indringende ogen. Ogen die je niet loslaten. Ogen die je volgen. Ogen die niet door je heen priemen, daarvoor zijn ze te zacht, maar toch wel enigszins doortastende ogen. Afwachtende ogen. Ogen die niet opgeven. Uitcheckende ogen, hoewel geen uitdagende ogen. Geen sombere ogen, hoewel er genoeg reden was, zeker zeventien jaar geleden, tot somberheid. Wanhoop misschien zelfs. En nog. Ook geen stralende ogen, ogen waar je het liefst onmiddellijk in zou weg zwemmen, verdwijnen, verdrinken. Nee, eerder vreemd opgewekte ogen. Hysterische ogen, als zoiets bestaat, komt in de buurt, maar het zou gemeen zijn om de bezitster van die ogen als een hysterica af te serveren. Dat zou te gemakkelijk zijn. En ook onjuist. Als zij een hysterica was, was ik er ook een, en eenmaal een hystericus altijd een hystericus. Misschien moet ik spreken van neurotische ogen. Als er zoiets als neurotische jeuk bestaat, dan ook neurotische ogen. Maar veel schiet ik niet op met deze terminologie. Het doet er ook niet toe. We voeren een leeg gesprek, zeventien jaar na dato, en vervolgen onze weg, maar de ogen blijven.

Mario Testino.

Zou u een tweedehands auto kopen van deze man?

Zou u deze man uitnodigen voor een dineetje? Een borrel? Een potje klaverjassen? Bridgen? Bridgen als er maar één speler ontbrak? Zou u deze man helpen als hij met een lekke tuut langs de weg stond? Zou u deze man meenemen als hij stond te liften bij de liftplaats aan de Gooise weg? Als hij stond te liften met smeer aan zijn handen langs de Gooise weg? Langs de A2? Samen met een jonge schone deerne? Zou u doorrijden als u stopte voor de schone jonge deerne en deze man zou plotseling uit de bosjes komen? Zou u van deze man een brood kopen? Zou u deze man helpen oversteken? Zou u opstaan voor deze man in de tram? Zou deze man voor u opstaan in de tram? Kan deze man staan? Zou u deze man helpen zijn Toyota Corolla uit de beijzelde parkeerplaats te duwen? Zou u zijn pak halfvolle melk die uit zijn overvolle Albert Heijn-tas is gevallen, oprapen en teruggeven? Zou u deze man voorstellen aan een goede vriendin die single is en graag wil daten? Zou u deze man voorstellen aan een goede vriend die leernicht is en graag wil fisten? Zou u deze man aanbevelen als babysitter van uw zeven maanden oude zuigeling? Van uw negenjarige basisscholier? Als enige mannelijke columnist van Opzij? Vanwege zijn scherpe pen? Als tafelheer bij Matthijs? Bij Pauw? Bij Wilde ganzen? Als DJ in het Glazen Huis? Als deze man aanbelde zou u dan de deur op het kettinkje laten of helemaal opendoen?

Foto van Dave Gray in VN's Kerstnummer. Van je voormalige partijblad moet je het hebben.

Nieuw: zitbad voor kleinbehuisden

Je zou verwachten dat je bij het gebruik van het opblaasbare voetbad dat ik uit Malmö heb meegenomen niet op grote moeilijkheden stuit, toch is de gebruiksaanwijzing vrij uitgebreid. Als alles voor iedereen bruikbaar is moet worden uitgegaan van de domste gebruiker. 'Er zitten drie ventielen op het opblaasbaar voetbad, twee aan de zijkant, een aan de onderkant. Blaas het voetbad op door lucht in de ventielen te blazen.' Er staat niet bij dat je de ventielen na afloop moet sluiten; vermoedelijk heeft dit in Kyoto en Anchorage tot verbazing en zelfs ruzie geleid. 'Aan de binnenkant van het voetbad zit een lijn die het juiste waterniveau aangeeft. Zorg dat het water niet boven dit niveau uitstijgt.' Jammer dat de fabrikanten van het opblaasbaar voetbad niet erbij zeggen wat er gebeurt als het niveau overschreden wordt; dit had in Knokke en Bari mini-overstromingen hebben kunnen voorkomen. 'Gooi eerst koud, en daarna heet water, en daarna weer koud water in het opblaasbaar voetbad, totdat de gewenste temperatuur is bereikt. Een temp van 43-45 graden wordt aanbevolen.' In Gdansk heeft het onverwachte succes van het opblaasbare voetbad een stormloop op thermometers tot gevolg gehad. 'Niet beginnen met heet water. Dit kan het opblaasbare voetbad beschadigen.' En: 'Houd het voetbad uit de buurt van vuur en scherpe objecten.' Mijn favoriete gebruiksaanwijzing luidt: 'Dit object dient alleen gebruikt te worden als voetbad. Niet gebruiken voor andere doeleinden.' Ik zou niet durven. Tip: nodig de voeten van uw geliefde ook eens uit in het opblaasbaar voetbad. Grotere intimiteit is nauwelijks denkbaar. En nergens staat dat het niet mag.

Kwade dronk

In Fenomenologie van de kwade dronk, een 'deze uitgave wordt u aangeboden'-uitgave van zijn uitgeverij die ik onlangs op mijn deurmat vond, neemt L.H. Wiener uitgebreid de gelegenheid zijn faux pas tijdens het afgelopen boekenbal 'literair' te exploiteren. Zelden was een fenomenologie zo a-fenomenologisch. Niets wordt de lezer duidelijk over hoe een kwade dronk tot stand komt bij deze auteur, hoeveel drank daar doorgaans voor nodig is, en waarom niemand, ik noem: de moeder van zijn kind, desnoods zijn kind, vriend Jaap of anders de arbeidsinspectie, er niet in slaagt de fles op cruciale momenten bij hem weg te houden. Zelden heb ik iemand zo gretig en zo ongeestig een eigen deplorabele eigenschap zien celebreren. Stilte was de enige juiste reflex geweest. Diepe stilte. Maar ja, Wiener is Auteur. Auteur weliswaar die het leeuwendeel van zijn loopbaan naar eigen zeggen in een vaccuum heeft geopereerd – mij beviel dit prima –, maar toch: Auteur. Auteur uit Haarlem, ook nog. Overveen, zeg-u? Maar ik dwaal af. Dit is er gebeurd: Wiener, in kennelijke staat, beet een Surinaamse dame die hem in de weg liep op het boekenbal 'ga opzij bruine aap' toe. Toen dit voorval in een aantal krantjes werd afgedrukt, bood Wiener de dame in kwestie zijn excuses aan in een brief, met, bij wijze van 'plengoffer' (de aanhalingstekens zijn van Wiener, dus hij zal het wel weer niet menen, meneer is immers Auteur, briljant nog wel, als we hemzelf, de moeder van zijn kind en Elsbeth Etty mogen geloven), een exemplaar van zijn laatste schrijfsel. Nu schrijft hij verbaasd te zijn dat hij niets meer van de dame in kwestie heeft gehoord. Als ik die dame was geweest, had ik de brief verbrand, over de as gepist en het geheel teruggestuurd met het boek erbij en de woorden: shove it, wanker.

Foto Martijn Beekman. Auteur op klompen. Daar begint het al.

La monologuiste

 

Het heeft bepaalde voordelen om verknocht te zijn aan een fotografe. Bijvoorbeeld als ze Halina Reijn fotografeert, deze een toneelstuk heeft in de Stadsschouwburg en een gratis kaartje regelt, niet voor een plaats achter een paal, maar precies in het midden van de grote zaal, recht onder de imposante plafonnière, alsmede een kaartje – hiervoor dank ik haar op mijn blote knieën – tegen gereduceerd tarief. 'Alleen maar provincialen,' zeg ik als we eenmaal zitten. 'De ware liefhebber is allang geweest.' Ze komt op, achter glas, met een zwart rechthoekig object in haar hand, op de achtergrond klinkt cafémuziek, die uit haar iPhone blijkt te komen. Ik praat, en praat en praat, zegt ze. In het object schuilt een minnaar die haar heeft verlaten. We zien haar zittend bellen, leunend tegen de witte helverlichte achterwand, met haar kop tegen het raam. Ze meesmuilt, pruilt en huilt, als een hond. Als Ivo van Hove's elektronische percussie klinkt, vermoeden we dat het niet goed gaat met haar. Als ze kotst weten we het zeker. Was ik Ivo van Hove, dan had ik haar erna een slokje water laten nemen. Ze schuift het raam open, we horen New Yorkse straatgeluiden, maar we zijn nog steeds in Parijs. Tegen haar ex, die nooit meer terugkomt, houdt de achtergeblevene vol dat er niets aan de hand is, en springt. In café Stanislawski komt Halina nog even langs, dat wil zeggen: ze loopt door het café naar de uitgang en het lukt me op tijd haar blik te vangen. Ik wijs de fotografe aan die ze zou moeten kennen. Ze lacht een vette Van de Ven-lach. 'We vroegen ons af,' zeg ik, 'wat je doet als je zo'n voorstelling hebt gegeven.' Nabeschouwen met de provincialen? Dromen over Broadway? Dronken worden met vrienden, schaamteloos liederen zingen en naakt op tafel dansen? 'Slapen,' zegt ze en verdwijnt in de koude nacht.

Franks ouders

 

Frank uit Leeuwarden die ons Franse bed via Marktplaats heeft gekocht, komt hem niet zelf ophalen, nee, hij stuurt zijn ouders. Die hebben namelijk een grotere auto, en zeeën van tijd. 'Hij heeft ons al naar Winterswijk gestuurd voor een gasfornuis, en nu weer Amsterdam,' zegt de moeder van Frank, niet op klagerige toon want dit is geen moeder die klaagt over haar zoon tegenover een vreemde, maar ze wil het mijl op zeven-karakter van de onderneming graag wel even onder de aandacht hebben gebracht. De vader van Frank, kort grijs haar, sportief brilletje, spijkerbroek, probeert de verschillende onderdelen van het Franse bed in de grotere auto te krijgen, die voor hedendaagse begrippen moeilijk groot te noemen is. Ruim, hooguit. 'Hij woont weer alleen,' gaat de moeder verder. 'Dus hij heeft geen bed meer... Het was een pijnlijke scheiding... Eerst had hij een modern bed en nu wil hij weer een antiek bed. Louis Quinze, hè?' Een Frans bed voor een zachte prijs, laten we het daarop houden. Ik wijs op de reclameteksten op de auto van de ouders van Frank. 'Dat is zijn bedrijf,' zegt de vader die uiteindelijk alle bed-onderdelen keurig in de achterbak heeft gekregen zonder zijn bijrijder het bijrijden helemaal onmogelijk te maken. 'Hij zit in de reclame.' 'Op zijn eigen auto heeft hij anders geen reclame,' zegt de moeder. 'Dat is ook wat. Te klein, zegt hij. Hij rijdt in een mini.' De ouders van Frank maken aanstalten om weer richting Leeuwarden te tuffen. 'Drinkt u niet eerst een kopje koffie?' Dat, zie ik ze denken, zouden we best willen. 'Hier om de hoek zit een tentje. Moet u wel eerst de parkeermeter vullen.' Ze sjokken naar de parkeermeter, alsof ik het ze heb opgedragen in plaats van gesuggereerd, terwijl het toch mijn ouders niet zijn.

Versailles, helaas.

Just in time for Copenhagen: Composition nr 235 A for piano solo, in D#, a.k.a. 'The Organic Sonata'

John P. Magrubean's 'Composition nr. 235 A for piano solo, in D#', also known, among connaisseurs, as The Organic Sonata,  is more about shadow play than about music itself, as the renowned Australian music critic J.K. Yardling-Babke, who moonshines as Australian's most notable film critic, explained in his book 'Magrubean's Magrubeanisms' (University of Kununura Press, 2009). 'It is as if you hear the shadow of one finger,' professor Yardling-Babke, some people call him the critic's critic, wrote. 'Not a middle finger, but an index finger.' Asked about the subtext of his deceptively simple piece, Magrubean himself said: 'Cage did the four minutes something with nothing. I thought it was a good idea, compositionatorily, to do the one minute nothing with something.' Note not only the user friendliness of the composition, but also the environmental friendliness. If all composers were composing shadows instead of music, we would be living in a more sustainable world.

Here Cage's 4'33'' for orchestra. Note the geste of the conductor after the first movement. Surely an improvisation.

Nou en?

1. De opkomst bij Pong gisteravond was bedroevend. Zo bedroevend zelfs, dat voor het voortbestaan van de maandelijkse Pong moet worden gevreesd.

2. Heleen van Royens ingezonden brief van gisteravond in NRC, waarin zij Wilfried Takkens affakkelende recensie van het toneelstuk De gelukkige huisvrouw op haar beurt affakkelt wegens aantoonbare fouten, tendentieuze terzijdes en onzinargumenten was terecht. Om dit in te zien hoef je noch het toneelstuk te hebben gezien, noch het boek te hebben gelezen. Gelukkig voor Takken wordt in Nederland nooit iemand ontslagen, tenzij hij de waarheid vertelt.

3. De Nederlandse tak van de Hell's Angels werd in de jaren zeventig door de overheid gesubsidiëerd, lees ik in een bijzin van een overigens slaapverwekkend artikel van Ian Buruma over, ja waarover eigenlijk, iets met moslims in Amsterdam in The New Yorker van deze week, wat maar weer eens bewijst dat het hardste Nederlandse nieuws nog altijd uit het buitenland komt.

4. De verkoop van de boekentak van PCM door Persgroep is zo goed als rond. De koper is geen sprinkhaankapitalist, maar een betrekkelijk kleine partij uit de boekenwereld, die niet naar de naam Mai Spijkers luistert.

5. Reve's Engels is nooit goed genoeg geweest, blijkt opnieuw pijnlijk uit Nop Maas' biografie, voor een Engelstalige schrijversloopbaan. Misschien was Hanny Michaelis' Engels zelfs beter dan het zijne. Reve's hardnekkige pogingen om een Engelstalige schrijver te worden, die pakweg tien jaar van zijn leven in beslag namen, kunnen derhalve worden beschouwd als een van de grootste mislukkingen in de Nederlandse literatuur. (Hermans waarschuwde hem al vroeg, maar tevergeefs.)

Vest van Spijkers en Spijkers, prijs op aanvraag.

Romantiek

De avondlijke entertainmentopties voor ouders/babyverzorgers zijn ongeveer even talrijk als die van terminaal zieken, maar ik klaag niet. Ik klaag nooit. Ik stel voor een film te halen bij de Cultvideotheek. 'Goed, maar dan wel een romantische,' zegt zij. 'Niet zo'n verantwoorde. Daar heb ik mijn buik van vol, van die verantwoorde films van jou.' Ik heb geen tijd om eindeloos in de Cultvideotheek rond te hangen, afgeleid te worden door andere rondhangers, Filmkranten, flyers van 't een of ander, en dan alsnog met de verkeerde titels thuis te komen, dus ik vraag meteen aan de vriendelijke Cultvideotheekmedewerker: mijn vrouw wil graag een romantische film, wat kunt u mij aanraden. De Cultvideotheekmedewerker kijkt licht gepijnigd. Ik herformuleer mijn vraag tot: wat is de beste romantische film die je ooit gezien hebt? 'Moet het Frans zijn, Italiaans?' zegt hij. Ik kijk om me heen in de voor het overige geheel verlaten ruimte. Hoeft niet, zeg ik. Mag ook Engels, Amerikaans zijn. Het belangrijkste is dat het romantische film is. De videotheekmedewerker kantelt zijn hoofd en gaat de titels af in de kast. Vrij snel komt hij met A Short Film about Love van Kieslowski. Ik denk dat ik die film gezien heb, en ik denk dat zij hem ook gezien heeft, maar ik weet het niet zeker en bovendien lijd ik aan Alzheimer Light, elke film is nieuw voor me. Op weg naar de kassa rukt hij nog Killer's Kiss van Kubrick uit de kast. Killer's Kiss van Kubrick? zeg ik verbaasd. 'Zijn tweede film,' verklaart de medewerker met een stalen gezicht. 'Misschien wel zijn beste. Als ik iemand een film moet aanraden dan is het deze.' Thuisgekomen stop ik Kieslowski in het apparaat, en een avond later Kubrick. Overeenkomsten: in beide films speelt voyeurisme een niet kleine rol, hoewel bij Kieslowski misschien iets meer dan bij Kubrick. In beide films snijdt een personage zijn/haar polsen door. Bij Kieslowksi zie je dit van dichtbij, bij Kubrick wordt er alleen over verteld. Maar romantisch zijn de films met geen mogelijkheid te noemen.

Grazyna Szapolowska in A short film about love. De enige reden om Killer's Kiss te bekijken zijn de mooie shots van desolaat New York anno '55.

Een gevoel erbij te horen. Een gevoel niet overgeslagen te zijn.

Gered uit de oud papiermand: mijn eerste wenskaart. Van Clemens van de Ven van Bose Nederland. Ik weet, het is niet veel, maar ik troost me met de gedachte dat het nog vroeg is. Voor mijn doen dan. Anderen hebben al het een en ander binnen, zijn al bezig waslijnen te installeren in hun woning om alle wenskaarten makkelijk aan op te kunnen hangen, zoiets vind ik ook altijd een feestelijk gezicht, maar zover ben ik nog niet.  Eén wenskaart moet de eerste zijn, en als het er dan eentje van Bose Nederland is, wie ben ik dan om te klagen? Al krijg ik er dit jaar maar één, dan heb ik hem wel alvast binnen. Daar kun je cynisch over doen, maar zoiets geeft mij een veilig, ja je mag best zeggen warm gevoel. Een gevoel erbij te horen. Een gevoel niet overgeslagen te zijn. Vorig jaar rond deze tijd had ik er trouwens al een, van een attente mobiele telefonie-aanbieder. Maar die heeft zich nu nog niet gemeld. Misschien heeft de mobiele telefonie-aanbieder me uit de lijst 'Zij die in week 48 een wenskaart ontvangen' geschrapt. Dat is heel goed mogelijk, al zou ik niet weten waarom. Heb ik ze vergeten terug te schrijven? Denken ze dat ik plotseling wenskaarthater ben geworden? Ik betaal mijn rekeningen op tijd, maar misschien bel, sms en ping ik niet genoeg, en al helemaal niet rond de feestdagen. Misschien moet ik daar eens mee beginnen, misschien dat ik dan volgend jaar wel weer in week 48 of daaromtrent een wenskaart van mijn mobiele telefonie-aanbieder mag ontvangen. Ik vind het niet erg als die ook Clemens van de Ven heet. Het gaat om het gebaar. Nu moet ik het zolang met deze wenskaart doen. Ik vind hem wel mooi ontworpen, volgens mij door dezelfde mensen die de Miljonair Fair ontwerpen. Dat verbaast me niets. Waarschijnlijk hebben die miljonairs ook allemaal zo'n wenskaart ontvangen. Ik denk in week 47 of eerder. Dat schept toch een band. Voor mij zijn de feestdagen dus al begonnen.

Verbod op Naamgrappen Tijdelijk Opgeheven

Er zijn 73 Goebbels in Nederland, 37 Rommels en 33 Mao's. Hitlers zijn er niet, Mengele's en Stalins evenmin, (in tegenstelling tot Amerika, waar 'De Oorlog' niet is uitgezonden), maar daar staan 813 Bouterses, 557 Amins, 98 Musserts en 66 Goerings tegenover. Niemand heet Snikkelkaas, Zwarte Sief, Kanker of Koorts in Nederland. Laat staan Kwijl. Maar het is wel weer zo dat 24 mensen Pus heten (7 Etter), 68 Oude Griep, 22 Kots en eentje Klier (die woont in Zuid-Holland). Leugenaars, Dronkaards, Kletsmajoors, Praatjesmakers en Oude Hoeren bestaan niet in dit land, of ze hebben hun naam veranderd, maar Zweet (57), Melul (1), Prul (7, allemaal in Rotterdam), en Pik (146, door heel Nederland) wel. Logica is ver te zoeken in Nedernamenland. Waarom wel Boef maar geen Dief? Waarom 1120 Kat en maar 17 Hond? Waarom zoveel meer Verlangen (192) dan Liefde (13), laat staan Verliefde (< 5)? Het antwoord laat zich raden. Niemand heet Kont, maar iemand heet Kontakostas, met wie je misschien meer meelij moet hebben. Ruckers bestaan wel in Nederland, Rukkers ook, 12 zelfs, maar geen Oude Rukkers, hoewel je daar veel meer van zou verwachten. 69 Nederlanders heten God (geeneen heet Duivel, Duvel, Beëlzebub, Mefistofeles of Lucifer). 117 heten Neus. Niemand heet Fiasco. Daarvoor moet je in Italië zijn.

Peter van Dongen's J.J. Voskuil, die het Meertensinstituut, waaraan ik deze naamgrappen te danken heb, onsterfelijk maakte.

The placement of the trivet

'Spin' is a short documentary about a man setting a table. One obvious point one could make about the method he is following is that he starts with placing the trivet, whereas usually, or in general households, under normal circumstances, the placing of the trivet is something done near the end, when the pots and pans are set on the table – that is to say, if the pots and pans are hot and one is trying to protect the tabletop. But this is not the only point the renowned Australian film critic J.K. Yardling-Babke made in his groundbreaking essay 'Homo Procrastinens' (University of Toowoomba Press, 2009). Really, if a man setting a table needs exactly 1.01 minute to place a trivet, how many minutes does he need to put down a plate, knife and fork, or a wine glass for that matter, and, by the way, would the wine glass survive the placement? 'Whichever way you put it, the placement of the trivet is the most important part of setting a table,' argues Yardling-Babke, 'all other things can wait – which provides us with interesting information about the priorities of the modern male in Western civilization.'

Pump up volume for proper Bruce Nauman-effect.

Geachte Martijn Krauwer,

Hartelijk dank voor uw schrijven d.d. 3 december j.l., waarin u namens Allsafe beveiligde, droge en verwarmde opslagunits bij mij in de buurt aanbiedt met de laagste prijsgarantie.

Een kleinigheidje: hoe weet u dat ik een nieuwe onderneming heb opgestart? Van XXX of KKK? Of van Mobiel ben Chic misschien?

Ik heb nieuws voor u. Ik heb geen nieuwe onderneming opgestart. Mijn onderneming bestaat al zo'n kleine drie decennia, hoewel ik pas sinds een jaar of vijftien kan zeggen dat zij niet verwaarloosbare inkomsten genereert. Verwaarloosbaar is een rekbaar begrip, daar heeft u helemaal gelijk aan, maar daar gaat het nu niet om.

Over die opslagunits: wat wilt u precies dat ik opsla? Ik heb niets om op te slaan. Maar als ik wat heb om op te slaan, dan zal ik aan u denken.

Nog één ding, wat bedoelt u met wij zien u graag terug op onze vestiging? Ik kan me niet herinneren ooit op uw vestiging te zijn geweest, maar, ik geef toe, zelfs de grootste geesten kampen met een gebrekkig geheugen.

Hopende dat u mij vanaf heden niet meer lastigvalt, verblijf ik, ietwat zuur inderdaad, dat weet ik, en dat spijt me, want verder begrijp ik best dat u ook maar een hengeltje uitwerpt, dat doen we allemaal, het leven is een groot hengeluitwerpen, maar toch, om met Paris te spreken: TTYN.

Was getekend, Frik Töverkol, Directeur Ener Onderneeming.

Voor de mensen die niet naar Paris Hiltons British Best Friend kijken, TTYN staat voor Talk To You Never.

Surprise

Ik liep door de Bijenkorf om Sinterklaas-inkopen te doen en toen zag ik dat ding liggen en ik dacht, ach, laat ik dat ook maar kopen, als aardigheidje voor mijn vrouw. Ik zeg er nu alvast in mijn voordeel bij dat ik de verpakking niet goed had bestudeerd. Ik zag dat het een apparaatje voor een trillende hoofdmassage was, en dat ie Passionator heette en natuurlijk de prijs. Dus de surprise-avond neemt zijn aanvang en ja hoor, mijn vrouw is aan de beurt en ze pakt dat ding uit en ze kijkt me met een strak gezicht aan. Want zij had natuurlijk meteen door dat dit niet zo maar een goedkoop apparaatje was voor een trillende hoofdmassage maar ook nog iets anders. Ik wist dat niet. Ik had daar niet bij stil gestaan. Maar zij dus wel, en trouwens, mijn schoonvader ook. Gelukkig was ik te goeder trouw en hadden mijn kinderen niets door.

Maar is de Passionator, van de makers van de Orgasmatron, ook multi-purpose? De discussie duurt voort.

Aantekeningen Champagnecollege

Twee termen zijn me bijgebleven van het champagnecollege in Aan de Amstel: samentrekkend en filmend. Van de champagne zelf is me niets bijgebleven, behalve dat de prosecco laf was, de mousserende rosé shiraz naar toverballen smaakte, en de enige echte champagne die erbij zat, helaas ben ik vergeten welk huis, het lekkerst was, op de voet gevolgd door de crémant. Verontrustend vond ik het nieuws dat aan champagne suiker wordt toegevoegd. 'Smaak is suggestief,' doceerde champagnemeesteres Kloet. Ze versprak zich, maar nog steeds had ze gelijk. Smaakpapillen laten zich verrassend makkelijk corrumperen door ideeën. Iedereen, behalve een uitstervend groepje zelfstandig denkende mensen, heeft liever een dure Moët dan een obscure crémant de limoux. 'Wordt Afghanistan een tweede Vietnam?' probeerde ik na het tweede liflafje, een verrukkelijke makreelmousse, het gesprek weg te sturen van champagne, mousserende dan wel stille wijnen, of consumptie in het algemeen. Ik spreek graag over eten, daar niet van, over drank ook, als het moet, maar na verloop van tijd krijgt het iets monomaans, maar misschien ligt dat aan mij. 'Hoe ziet Web 3.0 er volgens jou uit?' probeerde Plasje Brom links van mij.  'Op de naam van die film ga ik niet komen,' zei Burger Verleg Me, rechts van mij. 'Jij lijkt ongelooflijk op je broer,' zei Manicure au Evenwel. 'Ik doe mee aan een naakttentoonstelling,' kraaide Jaloerse Tante. 'Ik ben de enige die rood aanheeft,' kirde Nare Knieën. 'Ik wil een filtersigaret roken,' zeurde Frik Töverkol. Frik Töverkol vond dat hij dat verdiend had na zoveel afwijzingen in zo'n korte tijd. Joris, die zich voor de gelegenheid als ober had verkleed, snelde uit de keuken toe, propte een filtersigaret tussen mijn lippen en hield een aansteker in mijn gezicht. Hij smaakte samentrekkend. Vanochtend vond ik een film in mijn mond.

Geen idee van wie die foto is, misschien van Schram Relict, die ook college volgde. Leuk, zo'n anagram.

Niet betrouwbaar

Bij de aanvraag van mijn nieuwe paspoort verdwijnt de voorkomende baliemedewerker van stadsdeel Oud Zuid even naar achter, komt terug met een billendoekje, of iets dat lijkt op een billendoekje, poetst het venstertje schoon van een apparaatje en schuift dit apparaatje naar mij toe. 'Mag ik uw linkerwijsvinger.' Aan de ene kant voel ik lichte opwinding – Nieuwe Technologie! –, aan de andere kant toch ook vrij snel opkomende lichte tegenzin om unieke lichamelijke kenmerken af te staan, zonder dat me om toestemming wordt gevraagd. 'Uw linkerduim.' Ben ik een misdadiger? Ik ben geen misdadiger totdat het tegendeel bewezen is. Ik geef toe: misschien is in mijn geval het tegendeel vrij makkelijk te bewijzen, maar zolang dat nog niet gebeurd is wil ik graag doorgaan voor onschuldig. 'Uw rechterwijsvinger,' gaat de voorkomende baliemedewerker onverstoorbaar verder. Ik gehoorzaam. Ik heb dat paspoort nodig. Ik zie zo gauw geen grof misbruik van mijn vingerafdrukken voor me in dit land, totdat het misbruik natuurlijk plaatsvindt en dan is het te laat. 'Nu uw rechterduim.' De baliemedewerker mompelt iets vanachter zijn computerscherm terwijl de privacydiscussie in mijn hoofd langzaam verstomt. Privacydiscussies met mezelf verstommen doorgaans vrij snel. 'Mag ik uw rechtermiddelvinger?' Pardon – mijn rechtermiddelvinger? 'De computer,' legt de voorkomende baliemedewerker opgewekt uit terwijl hij zijn beeldscherm naar mij toedraait, 'wil vier betrouwbare afdrukken. De afdrukken die hij nu heeft zijn niet betrouwbaar. Hij vraagt net zo lang door tot hij vier betrouwbare afdrukken heeft.' Hij draait zijn beeldscherm terug. 'Uw rechterringvinger. Uw rechterpink. Uw linkermiddelvinger. Uw linkerpink. Ik geloof dat het zo goed is.' Misschien wordt het tijd om die petitie te tekenen.

Ontgoocheling

Ik ga nooit meer naar Den Haag. Het begon met de stoptrein van RAI naar NOI, die verdacht lang in Leiden bleef. Er werd van alles omgeroepen, waar ik niets van verstond. Op NOI aangekomen, bleek de Randstad Rail die OV9292 had beloofd, niet te komen. De verzamelde Hagenezen schudden het hoofd en vertrokken een voor een. Ik trachtte de aandacht van een tegemoetkomende Randstad Railbestuurder te trekken, maar die bleek N.O.I. doof. Volgens de hoogblonde dame van de kiosk waren er geen taxi's. Lijn 2 moest ik hebben. Ik stapte uit bij Brouwersgracht, vroeg aan een be-oortelefoonde jongeman met een gitaar op zijn rug naar het Paard van Troje. Daar, wees hij, nadat hij een dopje uit zijn oor had getrokken, bij de helverlichte P. Ik liep naar de P, groette de portier, ik had geen reden om chagrijnig te zijn. Nog niet. Bij de garderobe stond een in het zwart gekleed meisje jassen aan te nemen, maar er was niemand om jassen van aan te nemen. Behalve ik dan. Ik bekeek de jassen die ze al had aangenomen. Veel waren het er niet. Niet de sjaal in de mouw proppen, zei het meisje zacht. Ze legde niet uit waarom dat niet mocht. Ik nam het bonnetje van haar aan en wilde de zaal betreden, maar besloot toen toch ook maar mijn witte plastic tas met de tekst Are You Swedish? erop af te geven. In die tas zat het eerste deel van de Reve biografie, geschreven door Nop Maas. Eigenlijk is de trein de beste plek om te lezen, op bed & bad na dan. Nadeel van in bed lezen is het gevecht tegen de slaap. Nadeel van in bad lezen is het gevecht tegen het water. Ik dacht: ik ben niet in Den Haag om de Reve-biografie te lezen, dus ik overhandigde de tas in ruil voor een bonnetje. In de grote zaal trof ik enkele tientallen frisse jonge mensen aan, in trosjes over de ruimte verspreid. Ik bestelde een biertje à €2.30, ik gaf het barmeisje met ontblote bovenarmen  €2.50 en zei laat maar zitten, op een avond als deze kijk je niet op 20 cent. Op het podium ontwaarde ik een feestelijk geklede jongen in bezit van microfoon. Op het scherm achter hem ontwaarde ik de shortlist Beste Literatuur Weblog. Mijn naam kwam er niet op voor. Ik dronk mijn glas leeg, begaf me naar de garderobe, overhandigde mijn bonnetjes en liep, ontgoocheld, hoofdschuddend, vreemd opgelucht en verlangend naar mijn lektuur terug naar de tram, die aanstonds arriveerde.

Huilend zingen heeft de toekomst.

Acceptance speech

Dear members of the Jury, honorable Member of Parliament Van der Ham, beloved people of The Trojan Horse, The Hague:

First, I'd like to thank God. And Mom. Mom, where are you.

[make call]

Still working on your toetje?  I told you it started at 7.30 PM, didn't I? What's wrong with a Trojan Horse? It is not what you think.

Anyway, without Mom I wouldn't be here. Same goes for God.

[start crying]

Who else made it possible, *sniff*, besides Mom and God, and, to be fair: Dad a tiny bit too, that I'm standing here before you, *sniff* with a plastic statue of Francisco van Jole for Best Literatuur Weblog in my hand? Duh – Google.

[wipe nose on sleeve]

Perhaps I should explain. Google is a company in California. Google bought something called Blogger in 2003. Blogger was invented by Pyra Labs in 1999. Pyra labs was co-founded by Evan Williams, who invented Twitter and is now developing Cutter, a functionality to cut the crap from Twitter. I know this thanks to Wikipedia, so I should thank Wikipedia too, but I just donated them some money, so stop bugging me. 

[snort coke]

I started blogging on June 1st of 2006. Setting up a blog takes three steps that a chicken could follow. It didn't cost me a penny. I could post pictures and even short movies. The possibilities seemed endless. And then, like manna from heaven, some people – okay: one person named Waljango – started commenting.

If God and Google are one and the same, Waljango is Jesus.

Don't worry, I'm almost finished.

[shoot horse]

About this blogging business: I have an announcement to make. I'm quitting blogging as of December 2nd. It's ruining my books. It's ruining my family. In short, it's ruining my life. But it was fun while it lasted.

Thank you for your attention.

[audience stampede]