Ach m’n kind nog immer aan ‘t treuren?
Wordt ‘t niet ’ns tijd te stoppen met zeuren
Te sluiten die bedroefde zieledeuren
En de lente te laten gebeuren?
Lieverd hoe kan ik je opfleuren
Hoe kan ik dichten de scheuren
In je hart, verwaaien de geuren
Des doods en je wereld doen kleuren?
Onderschat niet de kracht der humeuren
Hoe mensen mensen in gedachten keuren
Schat ‘t is sneu zo met je verlies te leuren
Laat ’t leven eindelijk in mijn naam reuren!
