VIKTOR FRÖLKE

Sympathiek

2012-02-24T15:43:00.003+01:00

Als sierkluizenaar kom ik zelden mijn hok uit en al helemaal niet voor frivoliteiten, maar op de uitnodiging om naar De Nieuwe Anita te komen om daar vier schrijvers en een dichter te horen voordragen uit eigen werk à raison van €2 kon ik geen nee zeggen. Wie op zoiets nee zegt is niet alleen een kluizenaar maar ook een dief van zijn eigen portemonnée. Toen ik er was, en €2 had betaald, zei ik tegen Lolies van Grunsven, die mij had uitgenodigd: 'Al vind ik er niets aan, dan nog vind ik het sympathiek.' Ik vond er wel wat aan. Na afloop van de voordrachten, dacht ik: ik kan nu naar huis gaan en in mijn hok gaan zitten, maar ik kan ook, op de wijze der groupies, Hagar Peeters, de dichter, op de schouder tikken en vragen of ze van plan is nog over haar moederschap te dichten. Dat heb ik gedaan. Ze antwoordde dat ze dat voor haar gevoel al had gedaan, en voorzover ze het niet had gedaan, vond ze het te persoonlijk, wat opmerkelijk is voor iemand die schijnbaar persoonlijk dicht. Ze vertelde hoe gelukkig ze ervan werd om met een bus vol dichters rond te reizen en voordrachten te houden en, in het algemeen, van haar gedichten te kunnen leven. Dat had ze toen ze jaren geleden begon niet durven dromen. Ze wist niet eens dat het kon. Toen ik wegging dacht ik: ik wou dat ik Hagar Peeters was.

7. Een plotselinge en niet te stuiten opruimwoede

2012-02-23T14:51:00.001+01:00

Als zwijgende Beobachter van het ondermaanse gerommel en gedoe onthoud ik mij over het algemeen van oordelen over de vederloze tweevoeters met wie ik gedoemd ben samen te leven, maar in het geval van Choque moet ik een uitzondering maken. Zij is wat wel wordt genoemd een zeug. Ik heb het niet zo op krachttermen, die vermijd ik liever, maar verzin maar eens een betere benaming die niet naar beesten of geslachtsdelen verwijst. Feeks komt in de buurt, maar een feeks ontroert nooit, terwijl Choque, in al haar stupiditeit, je toch af en toe ook een brok in de keel geeft. Feeks reserveer ik liever voor die passief agressieve in de tuin. Maar wat heeft Choque dan nu weer voor zeug-achtigs uitgevroten? Dit: in een plotselinge en niet te stuiten opruimwoede, alsof het voorjaar al voor de deur staat, flikkerde ze niet alleen mijn nog lang niet leeggelikte blikjes, maar ook mijn speeltje in de vuilnisbak, om vervolgens stampvoetend de voordeur achter zich dicht te smijten en mij en Lavinia in het ongewisse te laten over haar toekomstige whereabouts. Natuurlijk heeft ze haar mobieltje thuisgelaten, dat is standaard bij een ontploffing. Inmiddels heb ik al een uur tegen Lavinia's scheenbeen aan lopen schurken, maar die geeft zoals gewoonlijk geen sjoege, die wordt helemaal opgeslokt door haar beeldscherm – trouwens, volgens mij is er ook niets meer in huis. Nog even en ik sta niet meer voor mezelf in.

Zorg

2012-02-22T15:13:00.001+01:00

Je bent een waardeloze verpleegster, zegt snotverkouden teerbeminde. Je zorgt prima voor me, behalve als ik ziek ben. Wat ik nodig heb is iemand die een keer of tien per dag vraagt hoe het met me gaat, die me thee op bed brengt, die me lekker instopt, die me verhaaltjes voorleest... Ho, ho, roep ik, ik lees je toch voor uit de verzamelde Tsjechov? Dat doe je alleen maar omdat je dat zelf zo aardig vindt. Bovendien is het niet genoeg. Je moet ook kruikjes maken, pilletjes aanbieden met een glaasje water, fruithapjes bereiden. Je maakt je er veel te gemakkelijk vanaf. Wat erger is, als ik zeg dat ik ziek ben begin jij ook meteen over allerlei klachten. Mag ik misschien eerst wat aandacht voor mijn eigen ziekte voordat jij er met jouw oudemannengezeur overheen walst? Mag ik misschien even zielig zijn? Je bent veel te gewend door mij verzorgd te worden, of je bent te lui, dat kan ook. Wat jij nodig hebt is een mamma, riposteer ik, en jij bent mijn mamma als ik er een nodig heb, maar je kunt van mij niet verwachten dat ik jouw mamma ben. Ik kan alles voor je zijn, behalve je mamma. Misschien moet je een dag of wat naar huis gaan, om je door je eigen mamma –

Dear Michael Fassbender:

2012-02-21T14:34:00.001+01:00

Kunst

Thanks for humiliating me and my sparring partner since 1983. Indeed, 'Humiliation' would have been a better title for Steve McQueen's 'Shame', in which you play a porn/prosti-addict – and quite believably too; in fact, your role was so believable I had the feeling, at least for the first hour or so I was watching a cautionary message from SIRE – the Dutch Office for Paternalism in a Godless Era, instead of a Disturbing Arthouse Movie. Where was I? Right, at my humiliation. Always a good place. Now, you may wonder, why were we, me and my sparring partner since 1983, humiliated by you? Good question. Now, to answer that question, Michael Fassbender, go take a good look at yourself. Go ahead, don't be shy now, go to the loo, drop that towel, and look at yourself in the mirror. What do you see? No, not there. Yes! There. What? No, what you see is not a micropenis, Michael Fassbender, what you see is a schlong. What? You're sexy and you know it? Actually, the fact of the matter is – I love writing the fact of the matter is – that you are well endowed. For an Irishman. Congratulations, Michael Fassbender! But think for a moment, if you will, about the lads in the audience, lads like me and my sparring partner since 1983, who have to settle for less. Sure, I know, size doesn't matter. And of course size doesn't matter, except when it does.

Greetings from Amsterdam, keep up the good work, thanks to Steve McQueen for reminding us porn doesn't make one happy, etc.

Bidden

2012-02-20T14:35:00.003+01:00

Zelden is het effect van bidden zo meetbaar geweest. Gisteren is in Nederlandse kerken, en wie weet in welke kerken buiten Nederland, gebeden voor Friso's brein. Of Friso's brein warmt op en hij wordt wakker, of hij blijft in coma. Als Friso's brein wakker wordt, als zijn brein een seintje geeft, een gunstig seintje, dan mag Friso al die biddende mensen straks op zijn blote knietjes danken. Dat zal hij ook zeker doen. Als Friso's brein geen aanleiding ziet om ook maar een enkel berichtje te versturen naar de dienstdoende chirurgen in Innsbruck, of aan Jannetje Koelewijn, dan is het bidden voor niets geweest. Voor de bidders maakt dit natuurlijk niets uit. Die gaan de volgende keer, als een andere Oranje of, God bewaar me, Rutte, van de piste gaat en onder een lawine komt, opnieuw bidden, alsof er helemaal geen eerdere bid-effectrapportage is geweest. Dat is het vreemde, en het mooie, van bidden. Alles wordt steeds weer nieuw. Bidden heeft geen geschiedenis, alleen toekomst. Een ander woord voor bidden is hopen. Een ander woord voor hopen is positief gestemd zijn. De menselijke geest is niet gemaakt voor statistiek.

Niet bang te mislukken

2012-02-17T16:29:00.001+01:00

Op het gevaar af een suïcide-schrijver te worden, wil ik hier toch enkele regels wijden aan Anil Ramdas. Toen hij correspondent voor NRC Handelsblad was in New Delhi, en ik in New York, zat ik naast hem tijdens een correspondentenetentje in Rotterdam. Twee dingen zijn me bijgebleven: dat hij veel en rusteloos shaggies rookte – ongebruikelijk voor een NRC-correspondent – en dat hij toegaf dat hij helemaal niet geschikt was voor het correspondentschap omdat hij vaak geen zin had om mensen te interviewen, of bang voor ze was – ook al ongebruikelijk voor een NRC-correspondent. Wel vond hij het interessant om in India te wonen. Als je maar kunt schrijven, denk dat ik toen gezegd heb, of gedacht, en dat kon hij. Toen hij in Paramaribo ging wonen en daarover een boek schreef besprak ik het. Daarin concludeerde hij dat hij in zijn opzet om in tien hoofdstukken alle aspecten van de stad te belichten was mislukt. Onlangs schreef hij zijn eerste roman. Die heb ik niet gelezen. Ramdas was niet bang te mislukken. Je kunt in niemands hoofd kijken en al helemaal niet in het hoofd van een zelfmoordenaar, maar misschien, denk ik nu, was hij iets te bereid om zijn hele leven als een mislukking te beschouwen.

Het ongelooflijke verhaal van de vriend die de zee in liep

2012-02-16T15:15:00.003+01:00

G. Richter: Seestück

Hij had pakketjes klaargelegd, in zijn appartementje, voor diverse nabestaanden, met documenten, zijn hele levensverhaal op een memorystick, plus afscheidsbrieven. Hij had het een paar jaar geleden ook al geprobeerd, op gruwelijke wijze, maar toen was het mislukt. Nu zou het lukken. Hij kocht een enkeltje naar zee. Hij liep het strand op. Het was koud, het zou nog kouder worden. Op een geschikte plek, uit de buurt van de strandtenten, legde hij zijn persoonlijke bezittingen neer. Veel was het niet, want hij had niets meer. Het waaide. Misschien regende het zelfs. Dat was goed, dan zou het strand leeg zijn. Misschien was het donker. Nog beter. Een donkergrijze massa, onophoudelijk in beweging. Hij begon te lopen. De zee sopte in zijn schoenen, doorweekte zijn broek, verkleumde zijn kruis en borst. Zijn lijf wilde terug, maar zijn geest zette door, steeds verder, en dieper, voorbij de branding, de golven in. Hij keek niet om; er was niets te zien. Er was geen weg terug. Hij begon te zwemmen. Rustige, regelmatige slagen. De kou sloeg om zijn keel, zijn hoofd, zijn hart, zijn kruis, maar hij gaf niet op. Pure wilskracht stuwde hem voort. Langzaam voelde hij zijn spieren verstarren, zijn geest doven, nog een klein eindje en hij was er.

Ménage à trois

2012-02-15T14:52:00.001+01:00

Ik stel me zo voor dat er verschillende manieren zijn om je vijfenveertigste verjaardag te vieren, of niet, maar mijn manier bestaat vooralsnog voor een groot deel uit het lezen van een 923 bladzijden tellende biografie van Goebbels. Ik ben op pagina 221. Het jaar is 1933, Hitler komt aan de macht. Auteur Longerich besteedt m.i. nogal veel ruimte aan nazi-sozi minutiae, maar af en toe komen zaken aan bod die me bij de les houden. Zoals de ménage à trois tussen Goebbels, zijn verloofde Magda en Hitler. Goebbels heeft in Magda, een van een rijke industrieel gescheiden vrouw, op zijn 36ste eindelijk een wederhelft gevonden, maar Hitler kon er ook wel een gebruiken. Uiteindelijk stemt Hitler toe in hun huwelijk, op voorwaarde dat hij haar kan blijven visiteren. Hoe intiem die visites zijn, is niet duidelijk, maar fascinerend is de constructie wel. Goebbels wordt verscheurd tussen romantische liefde voor Magda en verafgoding van Hitler. 'Gemarteld door jaloezie,' schrijft hij in zijn dagboek. Gelukkig wordt er tussendoor ook nog een taart gebakken. Niet door mij overigens. Ik heb het bakken van taarten lang geleden achter me gelaten. Het enige wat ik niet kon nalaten de buitengewoon kundige bakster te adviseren was een deegroller te gebruiken in plaats van een goede fles wijn, maar dat is een kleinigheid.

6. Ik lag er eerst.

2012-02-14T15:25:00.001+01:00

De zon schijnt in Mongolië, dacht ik – toegegeven, niet erg samenhangend. En: ik wou dat Choque eindelijk eens van de relaxbank afkwam. Ik lag er eerst. Er zijn van die dagen dat ze thuiskomt van haar werk, of moet ik zeggen 'werk', haar uggs uitschopt en languit op de bank neerploft. En waarom? Waarom zo bruut? Waar is dat voor nodig? Dat zegt ze er niet bij. Lavinia vraagt er ook niet naar. Die kijkt niet eens op van haar scherm, die is veel te druk met whatever. Nu was het weer raak. Zoals ik al zei, ik lag er eerst, maar op zulke momenten is er van haar onvoorwaardelijke liefde niet zo gek veel te merken. Er kon niet eens een knuffel af. Ze sleurde me onder mijn dekentje uit, lui kreng schreeuwend, terwijl ik niets had gedaan, en trouwens ook niet tot het geslacht der krengen behoor, en stortte neer en begroef haar mooie mollige gezicht in de bank. In het verleden heb ik nog wel eens weerstand geboden tegen dit soort redeloze aanvallen, door mijn nagels in de bekleding te zetten, en voluit terug te blazen, maar geloof me, Choque wil je niet over je heen hebben, niet ruggelings, niet buikelings, op geen enkele wijze. Als je Choque over je heen krijgt kun je het als ademend wezen wel vergeten.

Misschien deed de vraag er niet toe.

2012-02-13T17:00:00.001+01:00

Ik zette vierhonderddertig stappen, waarvan enkele op het ijs, en voor mij doemde een deur op met het naambordje 'R. van Essen'. Ik belde aan. De deur klikte open, ik begon met de bestijging der traptreden. 'Goedendag,' zei ik maar alvast, hoewel R. van Essen nog nergens te bezichtigen was. 'Nog een hoger,' hoorde ik iemand zeggen – denkelijk R. van Essen. En jawel, daar stond hij, in de deurpost. Hij droeg sloffen. Ik schudde hem de hand en volgde hem, na mijn jas en snowboots te hebben uitgetrokken, zijn woning in. Woonde R. van Essen in zijn werkkamer of werkte hij in zijn woonkamer? Misschien deed de vraag er niet toe. Terwijl hij water opzette, bestudeerde ik, vanaf de korte kant van zijn schrijftafel, zijn boekenkast. R. van Essen kwam terug met twee koppen thee en een schoteltje gevulde koeken. Ik dacht: 'Maar goed dat ik mijn eigen koeken niet heb meegebracht zoals ik van plan was; dat zou te veel zijn.' Het schoteltje gevulde koeken slonk. R. van Essen zette opnieuw water op en ging op zoek naar een lijst van propaedeuse-studenten Wijsbegeerte aan de UvA in het jaar 1996. Hij wilde weten of we daar allebei op stonden*. Toen de waterketel opnieuw floot, dacht ik zal ik alvast thee zetten? Ik heb hem laten fluiten. Een keer bij iemand op bezoek betekent nog niet dat je getrouwd bent.

*Nu denk ik: nee, natuurlijk niet, omdat ik op die van 1986 sta. God, wat ben ik oud.

Dear D'Angelo:

2012-02-10T14:33:00.002+01:00

Thanks for saying Amsterdam, I love you at the night concert last night at Paradiso, but I have a feeling you love Amsterdam for the wrong reason. Let me begin by saying that I'd never been to a night concert. I was excited like a child about the whole prospect of a night concert. Turns out a night concert is an evening concert in a later time slot. I didn't feel tired, which was odd since I skipped my afternoon nap and did not join my wife's prudent pre-night concert nap, because my sparring partner since 1983 invited me to a pre-night concert concert instead. Anwyay, I thought you played too loud, but perhaps I'm too old. With fingers in my ears the wall of sound you produced, guitarwise and screamwise, became more enjoyable, but still, hate to say it, but less is more. More important however, I thought you played too fast. I was tremendously looking forward to your laid back grooves, but instead I got uptempo rockbeats à la 90's Prince. Nothing wrong with 90's Prince, but why not be 10's D'Angelo? Even Chicken grease, the groove of which had been playing my head for at least 48 hours, you managed to chase the funk out of (or something; hell, you get my drift). Let me ask you, why the hurry? Did someone give you the wrong dope? Next time, come by me, and I'll help you out.

Love you, etc.

5. Choque en Lavinia

2012-02-09T14:38:00.003+01:00

Lucian Freud

Een van de voordelen van verzorgd worden is dat je niets hoeft te doen en dat je dus alle tijd hebt om je verzorgers te bestuderen. Die van mij zijn met zijn tweeën. Twee vrouwen. Een is echt te dik, dat de flappen erbij hangen, maar daar kan ze niks aan doen. Die heet Choque. Die naam heb ik niet verzonnen, die hebben haar verzorgers verzonnen. De naam die mijn verzorgers mij hebben gegeven, heb ik ook niet verzonnen en daar zou ik het ook helemaal niet mee eens zijn als ik er iets over te zeggen had, maar dat is nu te laat. Ik moet er mee leren leven. Aan de andere kant, zo belangrijk is een naam nu ook weer niet. Hegel had Schlegel kunnen heten, Frege Fichte en Heidegger Husserl. Gelukkig hebben we het niet over mij, maar over mijn verzorgers. Die andere dus, naast die met die flappen, heet Lavinia, en dan denk je natuurlijk dat die heel erg dun is, het totale tegenovergestelde van Choque. Maar niets is minder waar: die is ook peervormig en obees. Niet zo obees als Choque, maar toch. Je zult deze dames dan ook niet gauw zien op de tennisbaan, de sintelbaan of in een glazen afbeultempel. Daarentegen zul je ze wel heel vaak op de relaxbank zien, hier in huis. En dat is maar goed ook, want dan kan ik ze goed bekijken.

4. Jachtinstinct lijkt een beetje op wat mijn verzorgers lust noemen, denk ik wel eens. Het is een motor die niet vaak loopt, maar als hij loopt, moet hij zichzelf uitputten.

2012-02-08T13:13:00.001+01:00

Vannacht, om een uur op vier, was het weer zover. Ik hoorde hem langs glippen, rommelen achter de boekenkast. Dat was voor mij het sein om me op te richten en in actie te komen. Ik had geen keus. Ik moest erachter aan. Jachtinstinct lijkt een beetje op wat mijn verzorgers lust noemen, denk ik wel eens. Het is een motor die niet vaak loopt, maar als hij loopt, moet hij zichzelf uitputten. Het punt is, ik zie slecht, en mijn reukvermogen is ook niet je van het. Ik moet het van mijn gehoor hebben, en van mijn calculaties. Ik dacht dat hij onder de piano zat. Ik naderde zo dicht mogelijk zijn schuilplaats, geruisloos, en wachtte. Ik liet het initiatief aan hem, ik hoef niet zo nodig initiatief te nemen. Het duurde maar een paar minuten voordat hij tevoorschijn kwam. De grap is natuurlijk, de wrede grap, dat hij nog slechter ziet dan ik. Maar hij hoort misschien beter, dat zou kunnen. Hoe dan ook is hij snel, dus daar komen mijn calculaties van pas, mijn voorspellend vermogen. Toen hij de grote oversteek waagde, van de piano naar de keuken, berekende ik zijn pad om te zorgen dat mijn klauw precies uitkwam bij zijn romp. Ik grijp zelden mis. Ook nu faalde ik niet. Nadat ik in zijn nek had gebeten, en had gewacht tot hij klaar was met leven, deponeerde ik het lijkje bij de pedaalemmer. Meer kon ik niet doen.

Hufter

2012-02-07T14:07:00.000+01:00

Ligeti

Ik fiets naar de Centrale Bibliotheek. Er zijn toeristischer routes, maar ik kies voor de Wibautstraat. Om de pijn te verzachten draag ik een koptelefoon met geloof het of niet een pianoconcert van Ligeti. Ik nader het Mr. Visser-plein, waar ik word getroffen door de aanblik van bomen met jassen aan – tegen de kou, vermoed ik, niet voor de kunst. Als bomen jassen aankrijgen terwijl daklozen doodvriezen, dan klopt er iets niet, maar daar ga ik niet over. Dan: een opstootje bij het fietsstoplicht. De bebakkebaarde bestuurder van een brombakfiets fulmineert: 'Niet links fietsen! Hou rechts, godverdomme! Fuck you!' Misschien is hierbij de titel van dit stukje verklaard, maar we zijn er nog niet, want als ik beter kijk ontwaar ik een Zeer Goede Bekende van mijzelf in het kluwen fietsers. Sterker, de toorn van de hufter is op de ZGB gericht en op de ZGB alleen. Niemand doet of zegt iets. De ZGB is te zeer inbeslag genomen door het voorval om mij op te merken. Wij, omstanders, kijken elkaar aan: dit mag niet, dit moet niet mogen, maar niemand, denk ik, wil een muilpeer riskeren, of erger. Het is te allen tijde veiliger om in de eigen cocon te blijven. Het opstootje verstuift. Men komt in beweging. De hufter foetert nog altijd, de ZGB, de krenking gebeiteld in haar voorhoofd, stapt zwijgend op haar fiets en vervolgt haar weg. Ach, was ik maar een held.

3. Ik draai liever stationair.

2012-02-06T15:13:00.001+01:00

Men verklaarde mij voor gek, vooral die passief agressieve, die wist niet hoeveel spot en vernedering ze in haar blik moest stoppen, maar ook ik ben natuurlijk even het ijs opgegaan. Wat wil je, het was al dagen dik genoeg en de zon scheen. Je zou het niet zeggen maar mijn fysiek is buitengewoon geschikt voor gladde oppervlakten. Zo hard als ik kon, en met mijn nagels helemaal uit rende ik over het ijs. Als ik bij een mooi schoon stukje kwam trok ik ze in. Zo schoof ik gelukzalig op mijn kussentjes enkele lui op hun lange ijzers voorbij. Toeristen maakten foto's; ik heb ze voor een keer maar laten begaan. IJs is wonderbaarlijk, ik heb er geen ander woord voor, maar ik ben er ook gauw klaar mede. Ik draai liever stationair. Dus klom ik op het dek van een ingevroren zeilboot – naam: Surrender –, ging zitten en keek neer op het gepeupel. Mijn meeste aandacht ging trouwens uit naar de eendjes, de meeuwtjes en de hoentjes, die tot een piepklein, stervenskoud wak waren veroordeeld. Als er geen brokken zouden zijn had ik er mijn tanden in gezet, maar nu had ik vooral met ze te doen.

2. Ik beleef geen plezier aan smelten met mijn behoeften.

2012-02-03T14:17:00.002+01:00

Geen enkele zin om naar buiten te gaan. Ik begrijp alle drukte om die sneeuw niet. Ik ben geen wintersporter, nooit geweest ook. Ik zet wat voorzichtige stappen in de tuin. Niet dat ik niet van een maagdelijk matwit landschap houd. Heel erg zelfs. Maar ik neem dat landschap liever tot me vanachter het raam, vlakbij de verwarming, met Satie's Les fils des étoiles op de achtergrond, in de uitvoering van Reinbert de Leeuw. Laat anderen, zoals die rode, de sneeuw kapotmaken, ik laat haar liever heel. Om je de waarheid te zeggen: ze hebben me naar buiten geduwd. Ze willen dat ik hier mijn behoefte doe, de schoften. Scheelt weer grind, stank en gedoe, maar mij krijgen ze niet klein. Ik beleef geen plezier aan smelten met behoeften. Ik laat het smelten met behoeften graag aan anderen over. Natuurlijk wil ik sporen nalaten, maar ik hecht aan decorum. En denk alleen al aan de kou daar waar je haar het minst kunt gebruiken. Denk aan het koude gat, het koude Glockenspiel. Ach ik wind me veel te veel op. En waarvoor. Lang genoeg buiten geweest; snel naar binnen voor het te laat is.

Toetje

2012-02-02T16:04:00.001+01:00

Iens wist te melden dat de Thai die ik op het oog had niet de beste Thai in de buurt was, maar ik nam er genoegen mee. Ik was toch in mijn uppie, en dan neem je sneller genoegen met sub-optimale omstandigheden. Wat het culinair-industriële complex je ook wijs wil maken, gastronomie is een sociaal ding. Mijn doel was om mijn maag te vullen terwijl ik een boek las. Toen mijn maag gevuld was, vroeg de bijzonder uitgelaten ober of ik niet nog even wilde blijven omdat anders het restaurant leeg zou zijn. Mijn aanwezigheid zou hij belonen met een toetje. Ik zei ja, ik had geen haast, ik had mijn boek nog niet uit en bovendien, ik schep er bijzonder genoegen in om het anderen naar de zin te maken. Het toetje kwam. Ik wist niet wat ik me bij een Thais toetje moest voorstellen. Ik vroeg hoe het toetje heette, want het stond niet op de kaart. Het enige wat ik van de uitgelaten ober begreep was dat hij het zelf had gemaakt. Het bestond uit iets dat op geraspte worteltjes leek en iets dat op aardappelkroketjes leek. Beiden smaakten naar kaarsvet. Toen er nieuwe klanten binnen kwamen, dacht ik dat mijn taak erop zat, maar de opgewonden ober was zichtbaar teleurgesteld toen ik mijn jas aantrok en het pand verliet. Men kan niet alles hebben.

Moet ik aan de pil?

2012-02-01T13:49:00.003+01:00

'Via via kreeg ik de kans om samen met mijn broer een onderzoekje te laten doen naar mijn hartvaten en wat bleek, ze zaten onder de plak,' vertelt Nieuwe Vriend P. terwijl hij nog een toastje met verrukkelijke vacherin smeert. 'Die plak komt op een gegeven moment los, waardoor een bloedprop ontstaat die een infarct kan veroorzaken. Bloedonderzoek bij mijn oude huisarts bevestigde dat ik een te hoog cholesterol had, namelijk 6. Hij heeft me cholesterolremmers voorgeschreven, statines. Sinds ik die slik heb ik mijn cholesterol terug weten te brengen naar 4, maar volgens de nieuwe huisarts die ik sinds kort heb is dat nog steeds te veel.' Ik hoorde zijn relaas aan. Zelf heb ik onlangs mijn cholesterol laten meten. Ik had 5. Mijn lijfarts vond dat geen reden tot paniek, maar die vindt niets reden tot paniek. Dankzij teerbeminde eet ik nu sojaboter. Veel goedkoper dan Becel + maar misschien ook minder werkzaam. Nieuwe Vriend P. wist dat 1/3 van het cholesterolgehalte bepaald wordt door wat je eet, 2/3 door erfelijke oorzaken. Met andere woorden, ik kan sojaboter eten tot ik een ons weeg, maar het is familiair. Moet ik aan de pil? Ik zei dat ik er tegenop zie om elke dag een pil te slikken, met mogelijke bijwerkingen als impotentie en haaruitval. Bovendien, moet een mens niet leren leven met risico? Hij knikte begrijpend. 'Ik ben een hypochonder. Slik jij al low dose aspirin?'

Prrrrrrrrrrr-rrrrrr-rrt.

2012-01-31T13:39:00.001+01:00

'Fijn, nu ben ik wakker.' 'Ik ook...' 'Jezus wat een lucht.' 'Dat kun je wel zeggen ja.' 'Niet met die deken wapperen, ben je gek geworden?' 'Sorry. Komt door die uien. Je weet dat ik daar niet tegen kan.' 'Heb ik het weer gedaan. Je had hem ook in kunnen houden, of niet soms.' 'Als ik hem binnenhoud, hem terugstuur als het ware, terug het darmkanaal in, gaat hij woekeren. Dan krijg je zo'n uitstulping in de darm, zoals bij een fietsband. Dat moet je niet willen. Probeer met zo'n teruggestuurde scheet, die geen kant op kan, nog maar eens rustig door te slapen. Gaat je niet lukken. Je weet toch dat ik ook niet kan slapen als ik mijn tanden niet gepoetst heb, dan houdt de dwanggedachte aan rottende tanden, aan instant cariës, me wakker. Kan ik het helpen? Allemaal een kwestie van biologie. Je moet de biologie haar werk laten doen. Je kunt hoogstens zeggen dat flatulentie een darwinistische ontwerpfout is, dat die eigenschap weggeselecteerd had moeten zijn in de loop van de...' 'OK, genoeg, hou je mond nu maar, ik probeer te slapen.... maar wat een stank.' 'Het spijt me. Ik ga mijn leven beteren.' Prt.

1. Mijn beweeglijkheid wordt veroorzaakt door een onweerstaanbare exploratiedrang.

2012-01-30T12:08:00.001+01:00

Laat wakker vanochtend. Ik rekte me uit en keek uit het raam: alles wit. Nou ja, niet alles natuurlijk, maar toch, witter dan normaal. Mooi. Er stond geen wind. Goed nieuws, ik haat wind. Ik ben geen zeiler, nooit geweest ook. Nadat ik mijn tanden had gezet in wat oud voer, waagde ik de trap af te dalen. Altijd spannend, vooral bij gladheid. Voorzichtigheid is geboden. Toch nog kouder dan ik dacht, toen ik eenmaal beneden in de tuin stond. Ik overwoog meteen weer naar binnen te gaan, maar ik was nu toch buiten, en al een beetje gewend, dus ik zei tegen mezelf, nu niet kinderachtig zijn en even doorbijten. De sneeuw voelde prettig droog aan. Waarheen ook alweer? Mijn beweeglijkheid wordt veroorzaakt door een onweerstaanbare exploratiedrang. Vraag me niet waarnaar ik op zoek ben, ik weet het zelf niet, maar ik kan niet anders. Ik ben niet de enige vandaag, dat grote rode loeder van hiernaast is ook buiten, en dat andere kreng, dat nooit iets zegt, maar je altijd aankijkt alsof je een stuk stront bent. Passief agressief, zou ik dat willen noemen, maar door iets te benoemen los je het nog niet op. Na een paar pasjes door de sneeuw ben ik maar weer naar binnen gegaan. Er gaat uiteindelijk toch weinig boven de warmte van de mand.

Een muilpeer op zijn tijd voorkomt onderhuidse strijd.

2012-01-27T15:00:00.001+01:00

Gisteren ontving ik een muilpeer. Hij landde ter linkerzijde (voor de kijkers rechts) van mijn gelaat. Ik noem geen namen. Ik noem geen aanleidingen, ik noem geen omstandigheden, want die doen er niet toe, en trouwens, er zijn grenzen aan mijn openhartigheid. Ik had een filippica op vrijdag aan de muilpeer kunnen wijden, maar dat would be missing the point. Ik hoef geen boutade, tirade of kanonnade tegen de muilpeer te voeren, want ik heb niets tegen de muilpeer. De muilpeer is mij lief. Een muilpeer op zijn tijd voorkomt onderhuidse strijd. Zet dat maar op een tegeltje, breng het op de markt en geef mij een deel van de opbrengst. Noem me een masochist, of gewoon laf, maar ik zit liever aan de ontvangende kant van de muilpeer, dan dat ik er een toedien. Ik ben liever de muil waarop de peer landt, dan de peer op zoek naar een muil. En eigenlijk is het ook een geluk bij een ongeluk, als je daarvan kunt spreken, dat de muilpeer doorgaans onverwachts komt. Ik vraag wel eens om een muilpeer, en als ik hem dan krijg, ben ik toch een weinig teleurgesteld. Ik stel me er teveel van voor. Komt de muilpeer ineens, zoals gisteren, dan voelt hij beter. De wang brandt kort, de schrikt ebt weg, het leven gaat verder. 'Het leven ging verder. Dat was wat het leven zo moeilijk maakte.' (D. Verhulst, De helaasheid der dingen).

O.

2012-01-26T14:14:00.004+01:00

O. was die ochtend opgestaan zonder zijn vrouw te groeten. Hij had zijn schedel geschoren zonder een nieuw mesje te gebruiken. Hij was gaan ontbijten zonder op zijn vrouw te wachten. Hij was weggegaan, zonder te zeggen waarheen. Zij had hem laten gaan, hoewel ze dacht dat het misschien beter was geweest om hem tegen te houden, ook al had dat overredingskracht en misschien zelfs geweld gekost. O. had tien minuten gelopen om bij de plaats van bestemming aan te komen. Tijdens die wandeling had hij nauwelijks gedachten gehad. Nauwelijks gedachten die de moeite van het registreren waard waren. Hij had vooral naar de grond gekeken, want hij wilde zo min mogelijk mensen zien. Preciezer: hij wilde zo min mogelijk mensen in het gezicht zien. Het motregende licht toen hij bij de ingang van het gebouw kwam. Op het bordes zaten rokende jongeren die hem negeerden. Hij werkte zich door de traag bewegende draaideur naar binnen. Hij ritste zijn makkelijk zittende fleece-jack open. Links zag hij twee bewakers met elkaar kletsen. Achter de balie zaten twee vrouwen zwijgend voor zich uit te kijken. O. glimlachte. Hij beklom het laatste, kleine trapje, liep naar de eerste de beste computerterminal, ging zitten, logde in, en bracht alles met een muisklik tot ontploffing.

Zo interessant is de waarheid nu ook niet.

2012-01-25T14:14:00.001+01:00

Hij zat er al: Rob van Essen, schrijver. In de verste hoek. Gebogen over een boek. Onder een lamp. Met voor zich een cappuccino. Ik bestelde een muntthee, gaf hem een hand en ging tegenover hem zitten. Nu zag ik dat hij een baardje had. Een beginnend Freudbaardje. De eerste en laatste keer dat ik hem zag, twee maanden geleden, had hij geen Freudbaardje, maar een stoppelbaardje. Sinds die eerste en laatste keer, weet ik veel meer over hem omdat ik zijn twee laatste boeken heb gelezen. Fictie of geen fictie, een schrijver is wat hij schrijft. Hij ontkomt niet aan zichzelf, tenzij hij 100 procent plagiaat pleegt, wartaal uitslaat of niet kan schrijven. Soms krijg je als lezer ook wat feiten in de schoot geworpen waarvan je denkt: die kunnen verzonnen zijn, maar waarom zou de schrijver ze verzinnen? Waarom zouden ze niet waar zijn? Andere feiten moet je een kwartslag draaien om bij de waarheid te komen. Rob van Essen wist ondertussen veel meer van mij dan ik van hem, niet alleen omdat ik mijn mond niet kan houden, maar ook omdat hij mijn blog heeft doorgespit, en, vooruit, FAKE heeft gelezen, en ik niet met hem facebook (ik heb al een boek). We hadden, kortom, ons huiswerk gedaan. Maar het doel van ons onderhoud was niet om te zien wie het meest wist van de ander. Zo interessant is de waarheid nu ook niet. Het doel was, denk ik, shop talk. Het doel werd bereikt. Na de beschaafde consumptie van twee bier, hij alcoholloos en ik wit, verschil moet er blijven, werden we ongeveer tegelijkertijd opgepiept. We liepen een eindje op. Rob van Essen verdween in het duister.

Geachte Simone Kukenheim,

2012-01-24T14:09:00.003+01:00

Hartelijk dank voor de brochure die u onlangs op mijn deurmat liet deponeren. Zeker, op mijn voordeur prijkt een brochure-werende sticker, maar hoe verheugd ben ik dat de geachte postbezorger hem heeft genegeerd. Anders zou ik zomaar aan uw bestaan voorbij kunnen zijn gegaan, en dat, Simone Kukenheim, zou ik dood- en doodzonde vinden. Want hoe verrast was ik, niet te zeggen verrukt, om uw naturelle oogopslag in de brochure aan te treffen. Mijn blik viel op uw foto en verliet die niet meer. Mijn vrouw moest wat koud water in mijn gezicht plenzen, daarna met de vlakke hand wat ferme tikken op mijn wangen geven, en tenslotte wat schopjes tegen het scheenbeen, om me weer bij het bewustzijn te brengen van de alledaagse, politieke realiteit. Nee, Simone Kukenheim, ik ben niet verliefd op u. Nog niet. En nee, ik zal u niet stalken. Nog niet. Maar wel geloof ik, dat ik nog nooit een portret van een politicus onder ogen heb gekregen dat mij zo bekoorde als dat van u. Zeker, dit kan louter het werk zijn geweest van een listige fotograaf, dat weet ik maar al te goed. En Alexander Pechtold is geen vergelijking. Maar dan nog. Ik heb u voor de zekerheid even gegoogeld, en dit bevestigde mijn eerdere indruk. Nog gelukgewenst met de baby. Als iemand een baby verdient, dan u. En niet alleen een baby, ook een stem, mijn stem, alle stemmen, en alle fondsen denkbaar om uw ideeën te verwezelijken, want iemand zoals u kan alleen maar in staat zijn tot het Goede. Belooft u zich zo snel mogelijk na uw verlof op te werken tot het premierschap?

Hartelijks, u maakt dat ik weer zin heb om 't hokje rood te kleuren, keep up the good work, uw, enz., enz. enz.

Looking for weed (Conclusion)

2012-01-23T12:49:00.001+01:00

Chris Tosic

Guess what, nothing happened. Nichts. De nada. Zilch. You know, nothing happened and it's all good. Actually, I like that nothing happened. I like nothingness. I'll take nothingness over everythingness anytime. Of course I too suffer from expectations. But they can be met in other ways. For instance, I expected to get high, or stoned, out of my mind, and finally be showered with bliss with aforementioned friend H. In the end, I didn't even touch the stuff. The extremely sought after bag of Amsterdam Coffee is still sitting in my coat pocket, drying out slowly. Is this wasteful? Is the pope catholic? And it wasn't for lack of opportunities. This weekend, with Mladic out of the way, and my sparring partner since '83 in attendance, there were many, many opportunities to go get stoned. With or without H. True, H. did get stoned. At least, he smoked, outside of the restaurant, before, after, and even during courses, table manners not being his greatest concern. But I didn't join him. Why not? Why the hesitation, the lethargy, the rigid continuity in being seated at the table? To be honest, I have no idea. I was already content, I guess. The state of the universe, as it were, turned out to be beautiful and sufficient. I wasn't that desperate to be showered with bliss. Or I was a little suspicious that De Tweede Kamer's 'strongest weed available' would spoil, instead of enhance, the fun I was already having. Call it Bad Trip Angst. Meanwhile, it didn't look like H. was having a bad trip. Actually, H.'s behavior didn't show any signs of weed intake. Had everything been for nothing?