Moord in de Morvan (1)



Een bevriende advocaat wilde weten of ik nog iets te doen had deze zomer. Ik zei nee hoezo. Hij zei dat hij nog wel een lead had voor me. Wat dan. Nou een sterfgeval, zei hij. Een bijzonder sterfgeval. Ik zei dat er zoveel bijzondere sterfgevallen waren of hij niet wat specifieker kon zijn. Dat kon hij wel. Het ging om een Nederlandse ingenieur in de Morvan, Frankrijk, Van Lommeren heette hij, die onder verdachte omstandigheden was overleden een paar jaar geleden. Hoe dan? Hij was verdronken in een afgelegen meertje. Maar we kunnen toch allemaal wel verdrinken, als we even niet opletten? Zeker, zeker, zei hij, maar deze man lette altijd op, dat was juist een van zijn niet zo'n sympathieke karaktertrekjes, dat en dat hij door zijn zakelijk succes de indruk wekte boven de rest te staan. Bovendien: hij zwom vaak en fanatiek. En zijn vrouw, een Nepalese beauty die hij via internet aan de haak had geslagen, en die hem twee bloedjes van kinderen had geschonken, woonde nu keurig netjes in het chateau, met een rode Tesla in de ene en een grijze Tesla in de andere garage. Dus? vroeg ik. Dus dit, zei hij: de zoon van die ingenieur, uit een eerder huwelijk, vroeg mij of ik nog ideeën had. De politie bellen? Hebben ze destijds gedaan. Veelvuldig zelfs, tot aan Interpol toe. De Franse politie zag er niets in, die was zo klaar, en de Nederlanders zeiden dat ze wel wat beters te doen hadden. Letterlijk? Ja, zoiets. Toen heeft die zoon Van Lommeren nog een privé-detective ingehuurd, wel een goede, ik werk ook wel eens met hem, maar die kon ook niets vinden, maar die spreekt dan ook geen Frans, en met Nepalese vrouwen weet hij al helemaal geen raad. Toen dacht ik aan jou, Paul. Aardig van je, maar wat zou ik kunnen doen in deze? Ik zou zeggen: ga er eens heen. Jij zoekt toch afleiding? Jij bent toch permanent verveeld? Zo zou ik het niet willen noemen. Ik betaal je vorstelijk. O. Er is die zoon echt veel aan gelegen dat er beweging komt in deze zaak. Het zit hem niet lekker. Dat kan ik me voorstellen. Die erfenis kan hij naar fluiten? Dat is inderdaad een dingetje, maar het gaat hem vooral om het principe. Hij was dol op zijn vader? Niet bepaald, maar daar gaat het nu niet om. Hij wil dat de waarheid boven tafel komt, gerechtigheid enzovoorts, en toen zei ik, dan bel ik Paul Krom, een schrijver die ik ken. Die komt altijd wel iets te weten. En hij schrijft het vlot op. Een plus een is twee. Wat goed dat je nog kan tellen. Ik stuur morgen wat foto's, emails en andere relevante troep jouw kant op en dan zie je maar. Je mag fors declareren. Dat is aardig van je. Ik begin me te verheugen. Dat zou ik ook doen in jouw geval Paul. Misschien zit er nog wel een novelle in of zo, jij was anders toch zo ongeveer uitgeschreven?