Negenentwintigste werkdag

Chris Pinkerton

Nu de procedure voor de gedwongen 'verhuizing' van de oud-bibliothecaresse in gang is gezet, en alleen nog te verhelpen is als zij, bijgestaan door een pro-deo advocaat, tegenover de rechter kan hardmaken dat zij nog altijd 'prima' in haar woning kan wonen, dacht ik: misschien moet ik niet te lang wachten met die joint die ik haar had beloofd. Sowieso is het beter niet te lang te wachten met blowen, als je zevenentachtig bent (ze is net jarig geweest), en nog nooit hebt geblowd. Dus gisteravond was het zover.
'Ik voel niks,' zei ze, toen ik de joint had ontstoken en aan haar had overgedragen.
Ik raadde haar aan diep te inhaleren, de rook zo lang mogelijk in de longen vast te houden, en dan pas uit te blazen.
Dit deed ze, maar ze voelde nog steeds niks.
Ik nam ook een paar trekjes en voelde wel degelijk wat. 'Je herkent het gevoel niet,' zei ik. 'Daarom denk je dat je niks voelt.'
Gelukkig was ze in een goed humeur. Als ze in een slecht humeur was geweest, had ik ervan afgezien.
Het boek dat ik had meegebracht, Verhalen uit het gekkenhuis, van J.M.A. Biesheuvel, trok ze zowat uit mijn handen, maar ik wilde het ook lezen, en dan blijft er maar een ding over: voorlezen. Het voorwoord van des schrijvers vrouw Eva, waarin zij uitlegt hoe het allemaal zo is gekomen, sloeg ik over. Ook het verhaal waarin Biesheuvel tot in detail beschrijft hoe hij zijn dagen doorbrengt kon me niet bekoren, maar 'Onrust', dat losbarst met een lofzang op Noord-Beveland, was schitterend, en 'Paviljoen E', waarin Biesheuvel schetst, op geheel gekke wijze, hoe hij gedwongen wordt opgenomen, leek ineens actueel en toepasselijk.
Ondertussen was ik in de 'zorgmap' van de oud-bibliothecaresse gestuit op een bucketlist, een lijst van dingen die ze nog wilde doen voor haar dood.
'Zonsondergang in Bloemendaal aan Zee,' luidde de eerste. Een doenlijk verlangen. Ik heb meteen beloofd dat ik die voor mijn rekening zal nemen.
'Trouwen,' luidde een ander item op de lijst. 'Met een boer.'
'Je wilt trouwen?' vroeg ik nog maar even voor de zekerheid.
Hevig knikte ze, rook uitblazend.
'Zal ik een advertentie plaatsen dan? Vrouw zoekt boer?'
Op haar gebitloze mond verscheen een kleine lach.


3 opmerkingen:

  1. Ik ben nogal gesteld geraakt op mijn functioneel collega, behoedt haar voor verhuizen/sterven s.v.p.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik ook, maar alleen een godswonder voorkomt dat zij moet verhuizen. En dan zit mijn werk er ook op, vrees ik

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Nou ja, in jouw liefdevolle stukkies blijft ze leven natuurlijk. voor zo lang althans het Wereldwijdweb blijft leven. T.z.t een boekje zou natuurlijk wel zo passend zijn, met een Eenzame Uitvaart-gedicht, dat spreekt.

    BeantwoordenVerwijderen