Achtentwintigste werkdag





De langverwachte blowsessie met de oud-bibliothecaresse had nieuwe urgentie gekregen toen ik hoorde dat zij vorige week in opperste staat van dementiële agressie de straat op was gegaan,  – onverschoond ook nog –, en zich had verschanst in de dichtstbijzijnde coffeeshop. Toen zij daar met moeite was ontzet en met hoge spoed in haar rolstoel terug gechauffeerd naar huis, weigerde zij de trap op te klimmen.
'Ik wil dood!' schreeuwde ze.
Ook nadat het gelukt was met behulp van buren om de oud-bibliothecaresse haar eigen appartement in te krijgen, bleef zij om zich heen schoppen, slaan en spugen.
Aanleiding voor de crisis leek te zijn geweest de abusievelijke onderbreking van haar reguliere anti-depressiva.
Mijn idee was om met behulp van een sympathiek wietje de rust in haar hoofd enigszins te herstellen. Men kan immers alles zeggen van wietjes, maar niet dat ze agressie in de hand werken, in tegenstelling tot bijvoorbeeld alcohol.
De oud-bibliothecaresse echter lag thans op de slaapbank te snurken, met de tizie afgestemd op CNN: de tweede dag van de beraadslagingen van de senaatscommissie betreffende de benoeming van Kavanaugh. 'Breaking news: enkele Democraten hebben de hoorzitting verlaten.'
Amerikaanse democratie in de praktijk hoe chaotisch ook, lijkt altijd nog meer op democratie dan welke democratie ook, maar dat kan aan de coverage liggen. Zo heb ik in Nederland nog nooit iets spannends in de Eerste Kamer zien gebeuren, maar misschien wordt daar te weinig gefilmd. Misschien zijn we te bang voor chaos.
Geboeid keek ik toe hoe een lid van de Senaat in de lift werd gecornerd door een zwartharige vrouw (we zagen haar alleen van de achterkant en ze bleef anoniem), die een tirade hield over het leed vrouwen aangedaan door verkrachters overal en dat de benoeming van Kavanaugh tot de Surpreme Court dit leed zou bagatelliseren, en dat deze senator door deze benoeming niet tegen te houden, medeschuldig was.
De senator liet de litanie over zich heenkomen, knikte schaapachtig, mompelend dat hij haar had gehoord.
Met een wietje erbij was het allemaal beter verteerbaar geweest, maar dat moest dus wachten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten