Zesde werkdag

Ik ben aan het spijbelen. Ik was gisteren ook al aan het spijbelen. En eigenlijk is mijn aanwezigheid op het werk ernstig gewenst, ben ik zo onbescheiden om te denken. De oud-bibliothecaresse verkeert in shock. Nou ja, shock, haar is verstaan gegeven dat ze haar huis uit moet, en toen heeft zij gezinspeeld op zelfdoding.
Die zelfdoding houdt me bezig. Hoe zou ze dat doen, gesteld dat ze het deed, zonder Pil van Drion? Moet ik haar helpen? Hoe zou mijn werkdag er dan uit zien? Moet ik voor haar op internet een Chinese Pil van Drion bestellen? Maar gezien haar aversie tegen pillen, slikte ze die waarschijnlijk ook niet, als puntje bij paaltje kwam. En trouwens, waar bemoei ik me mee?
Ik heb het antwoord op deze vragen voor me uitgeschoven door niet naar mijn schrijfzolder te gaan en thuis te werken. Spijbelen is ook laf, maar het is lafheid van een andere orde.
Inmiddels geloof/hoop ik dat er van die shock niet zo veel meer over is, als ik haar weer zie. Een van de voordelen van lichte Alzheimer. Ik heb zo'n gevoel dat ze wel nog precies weet waar we zijn gebleven in Gogol's Dagboek van een krankzinnige. Anders ik wel.