Nazorg

'Wat wil je, als je schrijver bent wordt iedereen boos op je,' probeerde mijn gesprekspartner sinds '83, beter bekend als Jasper Blom, mij gerust te stellen. 'Ik vraag me al een tijdje af wanneer ik aan de beurt ben om boos op jou te worden.'
Ik maakte me zorgen om de bijna gepensioneerde oud-depothouder GovertDie belde me vrijdagavond op, maar toen zat ik in de Tolhuistuin bij de voorstelling Books are weapons. (Wat zouden boeken anders moeten zijn? Onderzetters?) De tweede keer belde hij me maandag, de postloze werkdag van de week.
'Ik ben tot pagina 85 gekomen,' begon hij, met trillende stem, 'maar ik lees niet verder... en ik denk dat ik ook niet naar de boekpresentatie kom... Ik...'
Hij was ernstig teleurgesteld. Hij geloofde er geen snars van dat ik naïef postbezorger was geworden, volgens hem was het allemaal doorgestoken kaart. Het had geen zin om hem tegen te spreken. 'Schrijf me een brief waarin je alle bezwaren tegen het boek opsomt,' stelde ik voor. Hij zou het in overweging nemen, maar hij wilde hoe dan ook gezegd hebben dat hij niet gelukkig was met mijn boek. Boos, om precies te zijn.
Hij was niet de enige. Vorige week trof ik een serie boze emails van Xaviera Hollander aan in mijn mailbox.
Wat te doen?
Ik besloot bij haar langs te gaan met de troostcake en sauvignon blanc die zo goed had gewerkt op depot, maar ik werd weggestuurd. Te kort door de bocht, denkelijk. Er volgden meer boze emails, nu ook van haar man. 'Stuur haar bloemen,' adviseerde lieftallige, 'dat werkt bij een vrouw altijd.'
Zaterdag componeerde ik een elektronische brief (de post is ook niet meer wat zij geweest is), waarin ik schreef dat ik aan onze vriendschap gehecht was geraakt en beslist niet de bedoeling had gehad haar te kakken te zetten, en dat andere lezers, dat er ook niet uit hadden gehaald.
Toen bleef het stil. Ik dacht: ze overlegt met haar advocaten. Maar vanochtend opende ik een nieuwe email van haar, verstuurd om 1.19 AM, met een gedicht van Leo Vroman getiteld Samen rimpelen, waarin tenminste drie termen voorkwamen die ik moest googelen (van één term, quitaalgewricht, had ook google nog nooit gehoord, omdat Vroman hem verzon). Nadat ik rond koffietijd ook nog werd getracteerd op een link naar Juliette Gréco's Déshabillez moi, kon ik weer rustig ademhalen. Zie hier de zalvende werking der tijd. Waarheid doet eerst pijn, en bevrijdt daarna – of zoiets.
Hoop ik.