Hij zat er al: Rob van Essen, schrijver. In de verste hoek. Gebogen over een boek. Onder een lamp. Met voor zich een cappuccino. Ik bestelde een muntthee, gaf hem een hand en ging tegenover hem zitten. Nu zag ik dat hij een baardje had. Een beginnend Freudbaardje. De eerste en laatste keer dat ik hem zag, twee maanden geleden, had hij geen Freudbaardje, maar een stoppelbaardje. Sinds die eerste en laatste keer, weet ik veel meer over hem omdat ik zijn twee laatste boeken heb gelezen. Fictie of geen fictie, een schrijver is wat hij schrijft. Hij ontkomt niet aan zichzelf, tenzij hij 100 procent plagiaat pleegt, wartaal uitslaat of niet kan schrijven. Soms krijg je als lezer ook wat feiten in de schoot geworpen waarvan je denkt: die kunnen verzonnen zijn, maar waarom zou de schrijver ze verzinnen? Waarom zouden ze niet waar zijn? Andere feiten moet je een kwartslag draaien om bij de waarheid te komen. Rob van Essen wist ondertussen veel meer van mij dan ik van hem, niet alleen omdat ik mijn mond niet kan houden, maar ook omdat hij mijn blog heeft doorgespit, en, vooruit, FAKE heeft gelezen, en ik niet met hem facebook (ik heb al een boek). We hadden, kortom, ons huiswerk gedaan. Maar het doel van ons onderhoud was niet om te zien wie het meest wist van de ander. Zo interessant is de waarheid nu ook niet. Het doel was, denk ik, shop talk. Het doel werd bereikt. Na de beschaafde consumptie van twee bier, hij alcoholloos en ik wit, verschil moet er blijven, werden we ongeveer tegelijkertijd opgepiept. We liepen een eindje op. Rob van Essen verdween in het duister.
Viktor Frölke was een paar minuten te laat. Gelukkig had ik een boek bij me. Toen hij binnenkwam zwaaide ik naar hem, zodat hij kon zien waar ik zat (aan de zijkant, in het donker). Meteen schoot een meisje van de bediening op me af. Nee, zei ik, ik zwaaide naar hém. Maar dat is dus de truuk als je in een druk café de aandacht van de bediening wilt trekken: zwaai enthousiast naar een binnenkomende bezoeker. Viktor Frölke had zijn jas nog niet eens uit, en het was nu al een leerzame middag.
BeantwoordenVerwijderenDat is juist. Ik was bezig een nieuwe WC-bril te installeren, een enorme kutklus, en kwam daardoor in tijdnood. Jammer dat ik niet op jouw dagboekaantekening, if any, kan reageren.
BeantwoordenVerwijderenNog een truuk dan maar: als je in een druk café de aandacht van een leuk maar onbekend meisje wil trekken, zwaai dan enthousiast naar de bediening. De nieuwe wc-bril kan wel even wachten.
BeantwoordenVerwijderenDit wordt verwarrend. Nu hebben we hier twee Rob van Essens, een witte en een paarse. Ik ben dus de witte.
BeantwoordenVerwijderenIk vermoed dat de blauwe zichzelf iets vaker googelt.
Verwijderen