Een muilpeer op zijn tijd voorkomt onderhuidse strijd.

Gisteren ontving ik een muilpeer. Hij landde ter linkerzijde (voor de kijkers rechts) van mijn gelaat. Ik noem geen namen. Ik noem geen aanleidingen, ik noem geen omstandigheden, want die doen er niet toe, en trouwens, er zijn grenzen aan mijn openhartigheid. Ik had een filippica op vrijdag aan de muilpeer kunnen wijden, maar dat would be missing the point. Ik hoef geen boutade, tirade of kanonnade tegen de muilpeer te voeren, want ik heb niets tegen de muilpeer. De muilpeer is mij lief. Een muilpeer op zijn tijd voorkomt onderhuidse strijd. Zet dat maar op een tegeltje, breng het op de markt en geef mij een deel van de opbrengst. Noem me een masochist, of gewoon laf, maar ik zit liever aan de ontvangende kant van de muilpeer, dan dat ik er een toedien. Ik ben liever de muil waarop de peer landt, dan de peer op zoek naar een muil. En eigenlijk is het ook een geluk bij een ongeluk, als je daarvan kunt spreken, dat de muilpeer doorgaans onverwachts komt. Ik vraag wel eens om een muilpeer, en als ik hem dan krijg, ben ik toch een weinig teleurgesteld. Ik stel me er teveel van voor. Komt de muilpeer ineens, zoals gisteren, dan voelt hij beter. De wang brandt kort, de schrikt ebt weg, het leven gaat verder. 'Het leven ging verder. Dat was wat het leven zo moeilijk maakte.' (D. Verhulst, De helaasheid der dingen).