6. Alleen een herbivoor weet zeker dat aan zijn maaltijd geen moord is voorafgegaan.


De maaltijd die de vierkante vrouw Groeninx van Zoelen iedere dag na gedane arbeid voorzet zou je eenvoudig doch voedzaam kunnen noemen. Je zou hem ook dégueulasse kunnen noemen, maar alleen als je ervan gegeten hebt. Groeninx van Zoelen mag trots melden dat hij sinds zijn veertiende vegetariër is, toen zijn vader met zelfgeschoten wild aan kwam zetten en Frédéric voor het eerst de connectie legde tussen carnivorisme en kannibalisme. De vraag is waar de ene soort begint en de andere ophoudt. Alleen een herbivoor weet zeker dat aan zijn maaltijd geen moord is voorafgegaan. Het vegetarisme is niet iets dat de vierkante vrouw bijzonder bezighoudt. Groente is veevoer; zij leeft bij vlees. De worst die op Groeninx van Zoelens bord ligt, naast een grote aardappel, en een handvol champignons uit blik, ziet er niet uit alsof hij gemaakt is van mensenbloed, maar hem zou je alles wijs kunnen maken. Zoals iedereen die ooit zijn wonden heeft schoon moeten likken, kent Groeninx van Zoelen alleen de ijzerachtige smaak van vers mensenbloed. Hij doet alsof hij kauwt. Als de vrouw niet kijkt, spuugt hij het vlees op de grond en schuift het met zijn schoenpunt onder de bank. Als zij vraagt hoe het gesmaakt heeft, put hij zich uit in complimenten.