Martelwerktuig

 

'Tijdens het onderzoek deden zich geen blessures voor,' concludeerde TNO. Het is maar wat je onder blessures verstaat. Maar ook, lees ik in de samenvatting: 'Het lichaamsgewicht veranderde niet.' Wat o wat heb je dan aan je marteling gehad?

Eenzaam

Ik lees dat Henk van Ulsen dood is. Henk van Ulsen zag ik een paar maanden geleden, nee dit moet zeker een half jaar geleden zijn, herstel: bijna een jaar alweer, nog voordragen uit Luitenant Kolonel de Maumort van Roger Martin du Gard. Ik blogte erover. Vervolgens kreeg ik een email van mijn uitgever: vind je het goed als ik Henk van Ulsen jouw nummer geef. Natuurlijk vond ik dat goed. Ik stelde me zo voor dat zijn persoonlijke secretaresse – waarschijnlijker: secretaris – een printje van mijn stukje had gemaakt en dat op het bureau van de octogenarische acteur had gelegd. Het telefoontje kwam, tamelijk onverwachts, op een zondagochtend, vroeg. Ik word zelden gebeld, dat houd ik graag zo, en al helemaal niet op de vroege zondagochtend. Ik wist meteen wie ik aan de lijn had. Wie eenmaal Henk van Ulsens stemgeluid heeft gehoord vergeet het nooit meer, hoewel het moeilijk is om te omschrijven. Sonoor komt nog niet in de buurt. Het telefoongesprek was warrig. Wat was het, dat Henk van Ulsen precies met mij wilde bespreken? Inderdaad, ik had zijn voordracht mooi gevonden. Zulks had ik immers geblogd en alles wat ik blog is waar. Hij zei, als ik me goed herinner, dat hij soms wat eenzaam was, maar dat was niet zo gek, hij was al oud, en hoe ouder je wordt, hoe minder vrienden je overhoudt. Een opmerkelijke ontboezeming, toch wel, en een waarheid als een koe, maar wat moest ik ermee? Hij stuurde op een ontmoeting aan. Dat heb ik afgehouden, maar nu heb ik daar geloof ik spijt van.

Roger Martin du Gard. Van Ulsen stond al boven het andere stukje.

How to make an appointment 3.0

 

The brother of a good friend of mine from New York came by to talk about living in Amsterdam. He is living in Sri Lanka, and he has lived in London for many years, but as he has taken on a job now that allows him to live wherever he wants – NB: he is not a poet – he is thinking about settling in Amsterdam because it's cheap, easy and relatively pleasant. But that's not what I wanted to blog about. I wanted to blog about the fact that we first arranged, by email, that he was going to swing by at 8 PM, and that I would take him to a bar afterwards to have a beer. Then, on the day that he was going to come by, I sent him a text message to invite him to dinner (why not?). He didn't respond until 6 o' clock, when I didn't have my phone on me. First he sent me an sms that he was going to be late. Then he sent me another sms, only minutes later, asking if we could move our appointment to Friday. An hour later he called me, which was when I retrieved my phone, to ask if it would be terribly inconvenient if he would be half an hour late. I told him no, 8.30 is fine, actually, why not 9 PM? He said OK. After I hung up I saw the text messages he sent to me earlier. I said to my wife, should I reschedule and have him over for dinner on Friday? She said no. I was naughty and send a text message anyway saying that I just got his messages. Did he still wanted to meet tonight and not Friday? Tonight! he answered. 9 pm. I didn't answer that one. I waited for him to arrive. Three minutes before his arrival I got a text message saying that he would be at our place in 3 minutes. He finally arrived. I had never seen him before but he looked familiar, because he looked a lot like his sister, the friend from New York who is now living in Mexico. He told me he was late because the cab driver had taken him to the wrong end of the canal, so he had to walk back. That cost him three minutes. Welcome to Amsterdam, I said.

Sri lanka looks more pleasant than Amsterdam.

Dienst

Om tien voor zeven word ik gebeld. 'Met Viktor Frölke,' zeg ik, want dat is wel zo beleefd. 'Met dokter Gerda van de Kruispost.' Even is het stil. Dan valt het kwartje. 'God, heb ik nu alweer dienst?' flap ik eruit, half in paniek. 'Eh...' klinkt het aan de andere kant. 'Ik bedoel,' corrigeer ik mezelf, 'ben ik mijn dienst nu alweer vergeten?' Ik spring op de fiets en even later zit ik op mijn vertrouwde plek achter het glas. Volle bak vanavond. Veel giechelende Brazilianen. Een Kameroense man genaamd Elvis. Zijn achternaam is nog mooier maar die noem ik uit beleefdheid niet. Een Slowaak met een bijbal-infectie. Een Hongaarse die 'm voortijdig peert. Een Costaricaanse homo in een tuinbroek. En een Marokkaans meisje, dat als geboortedatum opgeeft: 1980. Ik ga de overvolle wachtkamer in, gelukkig heb ik de luchtververser aangezet, waar zouden we zijn zonder luchtverversing, en vraag aan het meisje: 'Wat is je geboortedatum?' Zonder geboortedatum kan ik niets. 'Dat zie je toch: 1980.' 'Ja, maar welke maand?' Daar moet ze even over nadenken. 'April,' zegt ze uiteindelijk. 'April de hoeveelste...?' dring ik aan. Opnieuw moet ze nadenken. '19.' Ik zoek haar dossier op. Daar staat als geboortedatum: 1980/1/1. Ik ga weer de wachtkamer binnen, de op hemelse wijze luchtververste wachtkamer en wijs de Marokkaanse op de inconsistentie. 'Je kunt op 19 april 1980 geboren zijn, en je kunt op 1 januari 1980 geboren zijn, maar niet op allebei,' zeg ik. 'Je moet kiezen.' Ze denkt opnieuw even na. 'Doe maar 1/1.' Enzoverder tot in de eeuwigheid amen.

Vrouw in Marokko. Ik heb nog nooit een vrouw in hijaab op spreekuur gehad, laat staan in boerka, maar dat kan nog komen. Benieuwd of die wel hun verjaardag vieren.

Zie net dat Ayaan een blog heeft, maar ik zal wel weer achterlopen, en het is niet duidelijk of ze zelf blogt, of toch een groupie voor haar.

Idylle

Idyllische omstandigheden zondag bij 't Grachtenfestival, lokatie Platanenhof, een pleintje verstopt achter de Lauriergracht. Ik was niet eerder in het Platanenhof. Ik lees dat het een R.K. jongensweeshuis was. Ware ik R.K. wees, dan zou ik in dit weeshuis willen wonen. Haec stat caritate domus* staat er boven de deur. Dan weet je genoeg. Ook zonder muziek zou ik me in het Platanenhof hebben vermaakt, maar er is muziek. Stravinsky. Daria beukt op de toetsen. Denkend aan een idylle, hoor ik niet onmiddellijk Stravinsky, maar Stravinsky past hic et nunc wonderwel uitstekend. In de stille ogenblikken ruist een bries door de platanen die hun bla'ren doet ritselen. Een vink o.i.d. fluit mee. (Als dit een domino-effect recordpoging was geweest, had iemand de vink o.i.d. uit die plataan geschoten; maar goed dat dit geen dominee-effect recordpoging is.) Om 15.43 vliegt een Dakota over het R.K. jongensweeshuis. Werpt hij een clusterbom af? Neen. Magnus houdt zich gedeisd, zelfs als de paukenist plots bijzonder luid paukt. Kan het op?

*Dit huis is in barmhartigheid gebouwd. Tevens ondertitel van een boek van een voormalige bewoner van het weeshuis.

Foto: Ad 's-Gravesande.

What is one year in the infinity of death?

Yesterday I went to pay my last respects to my godfather. I'm writing this in English so that I can use the word godfather. Peetvader sounds less interesting to me. A lot of things sound less interesting to me in Dutch, but that's another matter. The memorial service was held in a church in Doorn. There are several churches in Doorn, but the service was not in the 900 year old reformed church right in the center of town with the clearly visible bell tower, but the smaller one, on the other side of the street. June 15 last year, I made the same mistake when I came to Doorn to pay my last respects to my godmother. Because I was late I looked for a seat in the back, just like last year. The most visible difference between this service and last year's service was that last year the church was full. Now it was half full, but the atmosphere was definitely more relaxed. After the grandchildren had placed a little wooden memorial cross of the deceased on the wall of the memorial corner of the church, they asked the pastor: 'Where is grandmother's memorial cross?' An excellent question, given the circumstances. The pastor explained that a memorial cross is taken off the memorial wall after a year. So it had just been removed. I thought: one year! What is one year in the infinity of death? Couldn't she have put it back just for the occasion? But I am not an expert in these things. The churchgoers went to the cemetery by bus. Just as the coffin descended into the grave the sun broke through. God has great timing. I stood in line, but not for long, to throw a handful of flowers on the coffin. Last year I remembered throwing earth on godmother's coffin. Flowers are gentler. This was apt because my godfather was a gentleman.

The reception took place at the orangerie at Huis Doorn. Quite nice indeed.

Brabanders zijn leuker, vooral Bij Kees

Zelden, nee nooit heb ik op de pof in een restaurant gegeten, maar gisteren gebeurde het Bij Kees. Bij Kees is een tentje gerund door Kees op een plek met terras aan de Weesperzijde dat zo zonovergoten is dat falen niet tot de mogelijkheden behoort, zoals teerbeminde terecht opmerkte. We hadden al eerder aangeklopt bij Kees, maar Kees was steeds vol. Nu mochten we gaan zitten, want we hadden gereserveerd. Vooruitdenken is cruciaal bij het nastreven van consumptief geluk. Een spaak van een Brabantse kwam de bestelling opnemen – ik bedoel ons verwelkomen want je hoeft niets te bestellen bij Kees, bij Kees gaat het allemaal vanzelf. Er is maar een, en dus eigenlijk geen, menu. Je eet wat de pot schaft. Wellicht verklaart dit het succes van Kees. Keuzestress is ook stress. Hoedanook, Brabanders nemen Amsterdam over, merkte teerbeminde opnieuw terecht op. Amsterdam is Brabant, poogde ik haar te overtroeven. (Disclaimer: ik behoor tot de infiltranten.) Dat is maar goed ook, want Brabanders zijn leuker, bleek weer. Kijk maar: het maal was genoten, allemaal prima, zelfs met Magnus' tafelmanieren was niets mis, maar nu moest er worden afgerekend en teerbeminde had geen cash bij. (Vertaling: iets bij hebben is Brabants voor iets bij zich hebben.) 'Maar dan breng je het toch gewoon morgen even langs,' zei de Brabantse. 'Of je kunt het overmaken, dat mag ook.' Wij stonden perplex. En dat in tijden van crisis.

PS: Hierboven het wapen van Brabant. Ook voor mij nieuw.

Lieve Carice, ik ben verliefd.

Helemaal toen je gisteravond, rond half tien, vertelde dat het uit was met die Duitse hunk, kom hoe heet hij, uit Das Leben der Anderen. Die ja. Duitsers genaamd Sebastian hebben mijn sympathie, Boris ook trouwens, maar voor hem maak ik een uitzondering. Carice, ik ben verliefd op de manier waarop je die balpen in je mond stak. Ik zou dat graag je stoute kant willen noemen, als Marlies Dekkers en kom hoe heet ze, die literaire meesteres van Nederland, die ja, in wier meesterwerk de verfilming waarvan (kan dit?) jij de hoofdrol speelt, dat woord niet hadden gesaboteerd. Gelukkig wordt het een kleine film. Carice, ik ben verliefd op je wimpers, die als sterretjes om je ogen staan. Volgens mijn vrouw kunnen ze niet echt zijn, maar dat vind ik echt iets voor haar om te zeggen. Carice, ik ben verliefd op je bril. Zeker gekocht bij Morgenthal Fredrics in Soho, of? Carice, ik ben verliefd op de manier waarop je op die hoge stoel zat. Op 1 bil. Ik las een interview met Margriet in Libelle (ik lees alle interviews met Margriet omdat ik verliefd op haar ben) waarin ze onthulde dat elke zomergast zijn eigen stoel krijgt. Wel, jij kreeg de hoogste tot nu toe. Carice: die stoel is bedoeld voor Magnus, niet voor bombshells zoals jij. Carice, ik ben verliefd op je omdat je eigenlijk wil zingen. Omdat je diva wil zijn. Heb geduld, het divaschap komt met de jaren, kijk maar naar Bette Davis. Carice, ik moet even liggen. Mijn verliefdheid wordt me te veel. Schrijf je terug? Want een onbeantwoorde liefde is zo, hoe zal ik het zeggen, Piet Vroon.

PS: Ik vind het charmant dat je vernoemd bent naar de dochter van Edward Elgar, maar als ik jouw naam hoor, kan ik niet anders dan denken aan Clarice uit The Silence of the Lambs. Ik kom er wel overheen. Ik beloof 't.

Magnus' traan op een bedsprei in Friesland

Kruispunt

Je weet zeker dat je in de Zuidelijke Nederlanden bent aanbeland als je langs de weg op een openbare bidgelegenheid stuit. In deze openbare bidgelegenheid, de Kapel aan de Kaak in Elsloo, staan drie houten kruisjes met een – typisch Limburgse, nu ik erover nadenk – naam erop. Alles achter tralies natuurlijk. God hebbe hun ziel, zoveel is zeker. Een overlijdensadvertentie in een lokale krant is één ding, een houten kruisje in het hart van het dorp een ander. Openbare bidgelegenheden zijn dikwijls op kruispunten gesitueerd. Je mag hopen dat er geen verkeersongelukken plaatsvinden. Zulks kan niet de bedoeling zijn.

Schöne Kitsch

Uit: 'Hermännchen', het 9e en langste deel uit Heimat I (hierboven met zijn verboden, want 16 jaar oudere geliefde). Net aan Heimat III begonnen (Heimat II was uitgeleend). Het begon goed, met de val van de muur, maar Hermann heeft plotseling grijs haar en oogt als een moderne Duitser. Ik weet niet of ik dat leuk vind.

De vele kanten van kots

Kots is, in het begin, wit, warm en het plakt. Je krijg het nogal eens cadeau bij een boertje. 'Een mondje teruggeven' is een eufemisme voor overgeven; overgeven is een eufemisme voor kots. Conform de wetten van Murphy komt er geen kots als er voldoende voorzorgsmaatregelen zijn genomen, zoals een kotsdoek ter grootte van een theedoek nonchalant gedrapeerd over de schouder. Zonder voorzorgsmaatregelen daarentegen vloeit de kots rijkelijk. Kots gaat doorgaans aan de hik vooraf. Er zijn twee manieren waarop kots tot ons komt, kraan- en projectielkots. Kraankots komt geleidelijk, via lip, wang, kin naar buiten. Kraankots is de geniepigste vorm van kots. Projectielkots legt een kortere, want rechtere weg naar buiten af, met een snelheid van naar schatting 1o centimeter per seconde. Er is geen zoete kots, alleen zure kots. Ook jonge kots is zuur. Bij warm weer droogt kots sneller, maar de geur blijft. Kots werkt volgens het last in first out principe, ook wel LIFO. Niemand ontkomt aan kots.

Begroeting

's Ochtends, op weg naar de supermarkt, zie ik op het trottoir een man staan met lang geblondeerd haar, vrijetijdskleding en een halve liter blikje merkloos bier. Op het moment dat ik hem passeer laat hij een lange, luide, natte boer. Dan kijkt hij mij recht in mijn ogen aan en zegt, alvast verontwaardigd over mijn eventuele protest: 'Mijn excuses.'

Deze matineuze begroeting deed me eerst aan Dirk denken. Bij nader inzien komt Sjon, de eenzame vandaal, toch meer in de buurt.

Determineren

1. Herfst.

2. Bewijs: zie boven. Een versgevallen beukenblad.

3. Blaadjes gaan, verbeter me als ik fout zit, van groen via geel naar rood en bruin. Vallen ze als ze rood zijn, of al bij geel? Of misschien bij oranje. Een ding is zeker: bij bruin is het meeste leven eruit verdwenen, maar dat is iets anders dan rotten.

4. Alles draait om de nerven, weet ik nog van determineren een kwart eeuw geleden. Maar wat er bij determineren niet bij werd verteld, is tevens het mooiste van die nerven: recursie. De nerf herhaalt zich tot in het oneindige. Ga zelf na door op de foto te klikken.

5. De zomer van 2009 zal de geschiedenis ingaan als de herfst van 2009. De lente van 2009 zal de geschiedenis ingaan als de zomer van 2009. Het wachten is op de winter.