Verrassingen

Het leek me niet verstandig om teerbeminde, tijdens het verrassingsuitje in Bergen Noord Holland, te verrassen met een verjaardagsetentje voor mijn schoonzuster in Amsterdam, dus ik heb het haar meteen maar verteld. Ik heb haar eens eerder geprobeerd te verrassen, in de Hamptons in 2004, met een bezoek aan vage kennissen, en dat viel niet zo goed. Hamptons 2004 geldt sindsdien als de moeder van alle manieren om iemand niet te verrassen. Verrassen is prachtig, maar over de verrassing moet worden nagedacht.

We vertrokken om 6.30 pm uit Bergen Noord Holland naar Amsterdam, terwijl we dezelfde route in tegenovergestelde richting slechts een paar uren eerder hadden voltooid. Terugkeren is meestal teleurstellend, vooral voortijdig, ook al is het voor een verjaardagsetentje ener schoonzuster, maar het etentje was geslaagd. Wat wil je, ze werd vijftig. Vijftig is de nieuwe twintig. Op de terugweg door de nacht van Amsterdam naar Bergen Noord Holland had ik, niet zo gek misschien, een déjà vu. Hoe heet een déjà vu die ook echt een déjà vu is? Hoedanook, voorlopig even geen verrassingen.

Zelfportret (1930) van Else Berg van de Bergense school.

Natuurlijke selectie

Er wandelde een pauw over de parkeerplaats van het Commissariaat voor de Media. Mijn oog viel op het kroontje op steeltjes dat hij op zijn hoofd had. Terwijl hij liep, voorzichtig, met secure passen, bewoog hij zijn kop van voor naar achter. Hier zullen biologen ongetwijfeld een term voor verzonnen hebben, maar die term weet ik niet. Het kroontje schudde vertraagd mee, als een soort puddinkje.

De pauw was nieuwsgierig wat zich zoal allemaal afspeelde bij het Commissariaat voor de Media, maar toch ook weer niet zo nieuwsgierig, dat hij door de glazen deur naar binnen probeerde te piepen. Als er bezoek kwam, bijvoorbeeld het busje van het bedrijf dat het Commissariaat voor de Media voorziet van bronwater, dan ging hij even tussen de struiken staan, wachten tot de rust was weergekeerd bij het Commissariaat voor de Media. Gelukkig duurde dat nooit lang.

Ik moest denken aan Intelligent Design-aanhangers en stelde me voor hoe zij zich verkneukelden bij het zien van de pauw met zijn malle kroontje en zijn lange sleep en overkill aan pauweveren. Dat verkneukelen kan nooit helemaal worden ontzenuwd door het begrip 'natuurlijke selectie', daarom zullen ID-aanhangers en anderen gelovigen waarschijnlijk altijd blijven bestaan.

'Die pauw blijft hier de hele dag,' zei de receptioniste van het Commissariaat voor de Media. 'Tot hij honger krijgt. Dan gaat hij naar huis.'

Kaartenbakken

Alle receptie begint met administratie. De administratieve taken van een receptionist van een oecemenisch medisch en psychosociaal opvangcentrum op de Wallen vallen in de volgende drie deeltaken uiteen: 1. het opzoeken van het dossier van een bestaande patiënt in de Grote Kaartenbak (op geboortedatum!); 2. het inschrijven van de bestaande patiënt in het Avond- dan wel Ochtendboek (op volgorde van binnenkomst!); 3. het dateren van de Kleine Kaart waarop de bezoekfrequentie van de patiënt staat aangegeven (alfabetisch!). Indien het een nieuwe patiënt betreft, dan dient er – allicht – een Grote Kaart aangemaakt te worden, alsmede een Kleine Kaart. Samen met het inschrijven van de patiënt in het Avond- of Ochtendboek (afhankelijk van wanneer je dienst hebt: 's ochtends inschrijven met rode inkt, 's avonds met blauwe), komt het dus geregeld voor dat de receptionist drie keer dezelfde naam, met adres, land van herkomst, geboortedatum etc. noteert, op drie verschillende plaatsen. In 1981 werd de Personal Computer uitgevonden door de firma IBM, drie jaar later overigens de superieure, en veel handzamere Mac, maar toen ik mijn bazin hieraan waagde te herinneren op mijn eerste werkdag, lang, heel lang geleden, ontstak zij in toorn. PC's passen hier niet, en Macs nog minder, was de strekking van haar betoog, en zolang zij de baas was zou er met Grote Kaarten, Kleine Kaarten, Avond- en Ochtendboeken worden gewerkt. Noem het eigenzinnigheid.

Foto van een Mac Lisa uit het PC-museum te Ontario. Mijn eerste Mac was een Apple Mac Plus.

Toch in de buurt

Mijn ouders komen nooit zomaar op bezoek, ze komen alleen op bezoek als ze toch in de buurt zijn.

Zondagochtend is zulks het geval.

Een tante is mee die eigenlijk geen tante is, maar me waarschijnlijk beter kent dan al mijn tantes.

Mijn vader is nog niet binnen of hij begint over een idee dat hij heeft voor de badkamer. Dat idee heeft hij al een tijdje. De eerste keer dat hij het idee voor de badkamer ontvouwde stond ik er nog enigszins welwillend tegenover. De tweede keer heb ik het regelrecht afgewezen, maar dat heeft zijn eigen enthousiasme voor het idee geenszins getemperd. 'Hou toch op,' duwt mijn moeder hem naar de zitkamer. 'Laat ze 't toch allemaal zelf uitzoeken.'

Ik maak koffie, snijd de reusachtige aarbeientaart aan die is meegebracht. Iedereen wil twee punten.

Mijn ouders zitten onderuitgezakt aan de eettafel. Tante zit rechtop naast teerbeminde op de bank. Morgen vertrekt ze voor een week met haar geleerde zoon naar Iran.

Mijn moeder gaat morgen met haar dochter naar de Keukenhof.

Na de koffie maken we een mini-wandeling door de motregen langs de plek waar Van Egters woonde. Daar hangt alleen een miezerig stenen plakkaatje, terwijl er een museum zou moeten zijn.

Mijn moeder en ik lopen voorop, mijn vader en tante lopen achter. Teerbeminde is thuisgebleven.

Bij dagboeken, ook digitale, is het van belang de details zorgvuldig te noteren, anders kun je er net zo goed niet aan beginnen.

'Wat praat ze veel hè,' zegt mijn moeder. 'Dat komt omdat ze alleen is.' Als mijn moeder alleen is gaat ze niet meer praten dan nu, want dat kan niet. Ik zeg: 'Wat als jij gaat en vader alleen is,' vraag ik. Ik schrik zelf van de suggestie. 'Dan is hij sprakeloos,' zegt mijn moeder. 'Dat weet je niet,' zeg ik.

Deze opgedregde fiets maakte meer indruk op het bezoek dan het huis van Van Egters.

Necrootjes

Dag Martin, ik heb hier de kranten voor me, ben je benieuwd naar de necrootjes?

Nou en of.

Waar zal ik beginnen?

Begin maar bij de De Telegraaf. Altijd leuk, lijkt me. De enige krant waar ik nooit stukjes voor heb mogen schrijven. Nou ja, afgezien van Trouw en NRC dan, maar die leest niemand.

Goed, hier komt ie, hou je vast: ANP-bericht van tien regels, waarvan vijf vet, op pagina T-7.

T-7, wat is dat voor waanzin? Waarom niet gewoon pagina 7?

Hebben ze van de New York Times. Die deelt zijn secties ook met hoofdletters in. A7, B7, enz.

Nou we weten allemaal hoe het met de New York Times gaat. Doe maar gauw mijn eigen Volkskrant.

Broertjes op de 1, eigenlijk jouw pagina, onder de kop 'Verslaafd aan het leven en aan het schrijven', clichécitaat van Churchill, en de uitsmijter 'Wij blijven allemaal ontroostbaar achter.'

Toe maar, ontroostbaar... Hoe kun je dan nog een krant maken? Enfin. Verder nog?

Wat dacht je? Remco Campert heeft eerst op jouw plekje moeite zijn veters te strikken en dicht je vervolgens telepathische gaven toe. Dan op de 2, schrijft jouw redacteur Jean Pierre Geelen, dat je vaak een ANP-bericht pakte en dan op pad ging.

Weer die ANP. Ik wou dat er wat minder aandacht was voor de ANP en wat meer voor mijn werk.

Rustig maar, er is genoeg aandacht voor je werk, al heeft niemand nog jouw mooiste dichtregel geciteerd, bij deze dan,

Een man laat zijn scheten
Bij de vrouw
Van wie hij houdt

Of juist niet

maar dat terzijde. Ik wist niet dat je een zoon van een vertegenwoordiger in waspoeder uit 't Harde was. Dat is toch wel mooi.

Man, jij weet helemaal niets over mij. Verder nog?

Michaël Zeeman: "De schrijver Martin Bril wilde niets liever dan de indruk wekken gewoon te zijn.'

Hoe komt die Zeeman daar nou weer bij? Omdat ie zelf de indruk wil wekken o zo bijzonder te zijn zeker.

Hij heeft jou werkcolleges gegeven. Filosofie. Die werkcolleges hebben 'sporen in jouw geest getrokken'.

Wat een quatsch. Die waren dodelijk saai. Waarom denk je dat ik nooit ben afgestudeerd? Snel door graag.

Eerst Parool en dan NRC of eerst NRC en dan Parool?

NRC dan maar.

'Wij waren allemaal een beetje Martin Bril' –

Een beetje ja, dat is het juiste woord. We zijn ook allemaal New Yorkers. Is er nog zwaar geschut in stelling gebracht?

Zwagerman en Abrahams. Zwagerman schrijft dat het in het begin zo moeilijk was om een stukje van je los te peuteren. Een keer heeft hij 5 uur voor je deur staan wachten.

En dat vertelt ie me nu? Wat heb ik daar nou aan? En wat schrijft Frits Abrahams? Als je dood bent blijk je ieders beste vriend te zijn.

Hij schrijft: 'Elke dag stond hij in de krant. Voortaan staat hij elke dag niet in de krant. Onbegrijpelijk blijft de dood.'

Onbegrijpelijk dat Abrahams dat onbegrijpelijk vindt. Zo moeilijk is het niet.

Tenslotte het Parool. Daar hebben ze alleen Holman bereid gevonden over jou te schrijven, omdat al je andere vrienden al elders in stelling waren gebracht, op de kijkpijp bijvoorbeeld, of, omdat ze, zoals jouw vriend Ronald Giphart, niks wilden zeggen omdat ze hun herinneringen privé willen houden.

Zelfbeheersing. Ben ik een groot voorstander van. Wat schrijft Holman?

'Ik wou dat ik de lichtheid had van zijn stijl om mijn eigen verdriet te beschrijven, maar die ontbeer ik.'

Da's mooi. Vooral dat 'ontbeer ik'. Enfin. Dat was het wel zo'n beetje, neem ik aan?

Afgezien van de annonces wel ja, of je moet ook nog je eigen condoleance register op de Volkskrantsite in willen kijken.

Nou heel even dan.

'Ik moet ervan huilen.' En: 'Nooit meer rokjesdag.' Maar ook: 'Elke ochtend was je voor mij een one way blind-speeddate.'

Ik weet genoeg. Je word bedankt.

Laantje door Père Lachaise.

Geachte IKEA van Nederland,

Hartelijk dank voor uw snelle reactie, en uw gedetailleerde instructie, die niets aan de verbeelding overlaat. Maar het moet mij van het hart dat ik toch een beetje ben teleurgesteld. Ik had van IKEA – ik weet ook wel dat u op persoonlijke titel schrijft, maar toch – een wat meer, hoe zal ik het zeggen, constructieve instructie verwacht. Waar komt opeens dat fatalisme vandaan? Scheiden is geen kleinigheid, IKEA, ook niet als de aanleiding moet worden gezocht bij de totstandkoming van een klerenkast. Gesteld dat mijn vrouw van mij scheidt, zoals u instrueert, wat moet ik dan in de toekomst met mijn IKEA artikelen? Wie gaat er de onderdelen vasthouden opdat ik het belangrijke assembleerwerk kan doen? Wie weet in het magazijn in welk gangpad we moeten zijn voor scharniertje zus, plankje zo? Wilt u dat ik het allemaal weer zelf doe, in alle eenzaamheid? Ik vind dat u nogal snel de handdoek in de ring gooit. Mijn vrouw roept dat ze van me wil scheiden als ze ziet dat de handvaten van de PAX LOMEN niet helemaal recht zitten – vooruit: ze zitten hardstikke scheef – en u zegt: tekenen die papieren! Dan ben je maar van het gelazer af! U zegt niet: troost haar eerst eens even, met een Zweedse gehaktbal bijvoorbeeld, en beloof haar met spoed een nieuwe afwasborstel en kaasrasp, en probeer haar daarna, gezeten op je HOPEN-bed met je BODÖ-nachttafeltje en je ORGEL-bedlampje, op subtiele wijze te overtuigen van de vele voordelen van scheve handvaten (bijvoorbeeld: dat het een stuk feestelijker oogt, of: dat twee handen die tegelijk twee laden optrekken niet met elkaar in botsing geraken, enz.) Iets anders: als u ook maar één blik had geworpen op mijn vrouw, IKEA, dan was u met een geheel andere instructie gekomen.

Was getekend, enz.

PS: Ik weet niet waarom u als PS heeft moeten toevoegen dat uw brief 'niet serieus' is bedoeld. Ironie komt nog veel harder aan.



> From: support@ikea.nl.emailprocessor.net
> To: frolke@hotmail.com
> Subject: RE: Algemeen
> Date: Wed, 22 Apr 2009
>
> Geachte heer Frölke,
>
> Hartelijk dank voor uw e-mail.
>
> Ons beste advies is dat uw vrouw de scheidingspapieren vasthoudt terwijl u de handtekening zet. Het is daarbij wel belangrijk om niet al te scheef over het stippellijntje te schrijven.
>
> Wij vertrouwen erop dat wij u hiermee voldoende hebben geïnformeerd.
>
> Met vriendelijke groet,
>
> Customer Contact Center Nederland
> (dit antwoord is niet serieus bedoeld en is niet het antwoord van IKEA Nederland, het is op persoonlijk initiatief en zonder enige vorm van goedkeuring verzonden.)
>
> > From: frolke
> > Sent: 20-4-09
> > To: support
> > Subject: Algemeen
> >
> > Dear Ikea of Sweden,
> >
> > Thank you for ... read on.

Too much information

Ik vond dat ik mezelf wel weer eens, na al het zware werk van de afgelopen weken, op een Chinese massage mocht tracteren. Het was een nieuw tentje. Een vriendelijke Chinese deed open. Ze verwees me onmiddellijk naar een medewerkster die er niet zo vriendelijk uitzag, maar ik kwam niet voor vriendelijkheid. Vriendelijkheid is een obstakel bij Chinese massage. De masseuse stopte me in een kamertje van 2 bij 3, zonder verwarming. 'Onderbroek ook uit?' vroeg ik. Ze knikte en verdween. Toen ze terugkwam zei ze dat ik op mijn rug moest gaan liggen. Ze sloeg een kale handdoek over mijn borst. Ik sloot mijn ogen. Ze begon ruw en langdurig mijn hoofd te kneden, schuren, krabben. Misschien had ze haar nagels korter moeten knippen. Misschien ook niet. Ze daalde af naar mijn armen, handen, borst en buik. De buik wordt vaak overgeslagen bij massages. Als hij wordt gemasseerd voel je pas dat er bakstenen in zitten. Ze daalde nog verder af, en sloeg toen links en rechts af naar mijn bovenbenen. Ik begon het wat warmer te krijgen. Dat kwam goed uit, want ik had het koud. Weerloos liet ik mijn armen langs de massagetafel naar beneden vallen. Nu haalde ze mijn knieën omhoog, schoof mijn beide benen uit elkaar en begon, niet wetende dat daar een erogene zône ligt ter grootte van Uruzgan, grote hoeveelheden bloed vanuit mijn benen omhoog te stuwen. Ik dacht aan Balkenende. Aan belastingen, bodemprocedures, inboedelverzekeringen. Toen deed ze mijn rug en daarna klopte ze twee keer op mijn schouderbladen en zei: 'Finish. Good?' Ik kon dat alleen beamen. Ik trok mijn kleren aan, dronk de obligate jasmijnthee op, rekende af, zwaaide naar de poezen in de etalage en keerde huiswaarts. 'En?' vroeg teerbeminde. 'Het was fijn', zei ik, en daarvan was weinig gelogen. 'Hoe fijn?' 'Heel fijn,' zei ik. 'Mooi zo,' zei ze. 'Ja, heel mooi inderdaad,' zei ik. 'Dat is wel een adresje om te onthouden.'

Boekjepresentatie

Meulenhoff mag zijn boekpresentaties voor Nederlandse fictie hebben wegbezuinigd – om over de boekpresentaties van 1 + 0 = 1 nog maar te zwijgen – maar Foreign Media Books pakt het anders aan. Stel je een restaurant voor in Noord. Meer precies: stel je restaurant Hotel de Goudfazant voor, met een heuse boksring in het midden van de ruimte. Naast mij zit Cornelie, fotografe. Ze vindt het moeilijk om te focussen. Het is ook moeilijk om te focussen. Ze heeft twee televisies. Ik stel voor dat ze die alletwee wegdoet. Dan zegt een meisje tegenover ons, die beeldend kunstenaar is, dat ze helemaal geen televisies heeft en het toch moeilijk vindt om te focussen. Ik zeg: creeër een ruimte voor jezelf waar je je ding doet. Het is ongelooflijk dat een mens met een uitgestreken gezicht zulke open deuren kan intrappen in het bijzijn van twee onschuldige meisjes, maar het gebeurt. Een stoel verderop zit Gert Jonkers. Hoe gaat het met Butt, zeg ik. Goed, zegt hij, maar ik heb alweer een nieuw magazine, Fantastic Man Magazine. Gaat dat over piemels? vraag ik. Nee over mode, zegt hij. We worden afgeleid door obers die niet-vegetariërs een bord pasta bolognese voorzetten en vegetariërs een bord paarse risotto met sinasappelschil. Intellectueel eigendom-advocaat Aernoud Bourdrez wormt zich door de touwen in de ring. Hij heeft een glimmend rode boks-peignoir aan. In de ene hand houdt hij een microfoon, en in de andere een stapel tekstkaartjes. Uit zijn boekje – 'ik moet boek zeggen en niet boekje' – Grrr. Conflictbeheersing in 75 lessen, citeert hij: 'Het woord sorry is onbetaalbaar. Oprecht uitgesproken, lost het vaak meer op dan een goede advocaat.' Hij citeert ook Churchill en Mohammed Ali maar die citaten zijn me ontschoten. Voor hem, net buiten de ring, staat een meisje dat haar mobiele telefoon opengeklapt richting Aernoud houdt. 'Stefanie vindt het heel jammer dat ze er niet bij kan zijn. Ik vind het ook heel jammer dat Stefanie er niet bij kan zijn. Ze ligt in het ziekenhuis met een tweeling, en die tweelingen vechten tegen elkaar, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goedkomt. Stefanie ik hou van je.' Daarna stappen boksende tweelingzusters van Surinaams-Italiaanse komaf in de ring, die elkaar in drie keer twee minuten tot moes proberen te slaan. Dat lukt niet. Ook aan de vier keer twee minuten tussen Raymond 'Hallelujah' Joval en nationaal kampioen Danny Smit komt geen bloed te pas, volgens mij niet eens zweet, maar iedereen is opgewonden. Als ik op weg naar de uitgang Frenk der Nederlanden tegenkom, stadschroniqueur van Het Parool, zegt hij: 'Ik weet niet of ik hier een stukje over schrijf. Ik had al iets voor morgen.'

Chrysolophus pictus.

Dear Ikea of Sweden,

Thank you for designing the Pax Lomen wardrobe closet with white front. The instructions were simple enough, and clear, too. I liked the drawings. I liked that you indicated my wife should help me putting it together, and that she should do the holding, and I should do the assembling. I'm not very good at assemblage. My wife, however, is worse. She's very good at holding. That's why we're such a wonderful team. Anyway, when the closet was standing and only the drawers were left, my wife left the room, thinking I could finish it off by myself. And I could. But when I had put in the drawers, and I wanted to call my wife for a beer, something in me said: you're not done yet. And that something was right. Because what was missing were the drawer handles. I mean, let's face it: without a handle, what is there to draw? Luckily, I found some neat handles that would fit on the fronts, including screws. But what I did not find, dear Ikea of Sweden, were pre-drilled holes to attach the handles. That was really mean of you, Ikea. Anyway, I have a drill, so that was not the problem. The problem was: where to put the holes? You didn't even hint at that, Ikea! Why? Again: so mean! Then I thought: I can measure where the holes should be, more or less, but: knowing my measuring skills, and knowing that I tend to work with what we call the franse slag, do you know that expression?, I knew that the handles would be askew anyway, so I figured, if they have to be a little askew, why not let them be completely out of wack? And now my wife wants a divorce. What to do, Ikea? You have instructions for me?

Sincerely,

Donde esta Rafael Vivas?

Er schijnt ook nog een wereld te zijn, daarbuiten, die boeit. Daar kwam ik achter toen ik hierboven aan deze webpagina op het knopje 'next blog' klikte en willekeurigerwijs belandde op de website van Rafael Vivas, Venezolaan. Die website was in het venezolaans opgesteld, maar ik merkte dat ik toch nog een heel eind kwam in het begrijpen waar Rafael naar toe wilde (anders kon ik ook nog terecht op een googlegetransleerde 'Borat-Engelse' site). Rafael wil de wereld rondliften. In zijn eentje. 'In je eentje reizen,' schrijft Rafael, 'wil niet zeggen dat je altijd alleen bent.' Integendeel, zou ik willen zeggen. In je eentje reizen verzekert je van gezelschap. Hoedanook, zijn reis kent 8 etappes, samen goed voor 120.000 km. Dankzij couchsurfing heeft hij zich van te voren al verzekerd van een heleboel gratis slaapplaatsen, overal ter wereld, bij mensen die hem een goed hart toedragen (heeft hij zijn moeder verzekerd). Anders kan hij altijd nog naar hotel Flipper op de Borssenburgerstraat. Onze bank is helaas al gereserveerd door prof. dr. Louis M. LeBlanc, die even over is uit Parijs voor promotiedoeleinden. Rafael doet trouwens pas in de zesde etappe Amsterdam aan. De meeste rugzakkers doen Amsterdam in de eerste etappe aan. Rafael heeft ook nog een kennelijk op iMovie in elkaar geknutseld filmpje op zijn site gezet waarop hij zijn reis toelicht als ware het een campy Hollywooddrama. Dit alles maakt mij als thuisblijver nieuwsgierig naar waar Rafael op dit moment is. Is Rafael al vertrokken? Is Rafaels moeder ernstig ziek geworden? Heeft Rafaels vader belegd bij Madoff? Heeft geen automobilist, nog niet eens een oud busje met een boer erin, hem een eind willen meenemen naar zijn eerste bestemming, San Juan de los Morros? Dat zou jammer zijn.

Commentaar

Het was zomer, of: het leek zomer, dus ik dacht, laat ik mijn zomerpak eens aantrekken, misschien dat ik daarmee, zomaar in mijn eentje, aanstaande depressies kan bezweren. De eerste commentator, zelf non descript gekleed, bekeek me van kop tot teen en zei: 'Mooie strepen. Spelen er veel mensen boter kaas en eieren op jouw revers?' Ik kreeg geen kans een ludieke respons te verzinnen voordat de tweede commentator zich aandiende. 'Wat heb jij nou aan? Hoe kom jij daaraan? Waar ga je naar toe? Ga je signeren of zo?' Dat waren teveel vragen om ineens te beantwoorden, en de bel ging, dus ik dacht laat maar. De derde commentator was een commentatrix. Ze bestaan. Ze stond in de deuropening en sloeg me gade en gaf me een compliment. Dank je, zei ik, en ik meende het nog ook. Vervolgens zei ze: 'Waarom?' Ik keek haar niet begrijpend aan. 'Waarom wat?' 'Waarom draag je dat pak? Waarom heb je het aangetrokken? Kom je van een huwelijksplechtigheid of zo?' Elke dag is een huwelijksplechtigheid, wilde ik antwoorden, maar ik slikte dat antwoord op tijd in want het is niet waar. De meeste dagen zijn begrafenissen. 'Zomaar,' stamelde ik uiteindelijk en voegde er aan toe dat als een meisje iets aardigs aantrekt dat volstrekt normaal wordt gevonden, maar als een jongen eens een keer geen slobbertrui of vergeeld t-shirt aantrekt, dan krijgt hij de hele wereld op zijn dak. Moet ie zich onmiddellijk verantwoorden. En dat vind ik gewoon NIET eerlijk!

Voorlichting

'Vanavond komen twee dokters van Dokters van de Wereld voorlichting geven over de Nederlandse gezondheidszorg,' zegt de zuster met het blauwe schort. 'Maar ik weet niet hoeveel patiënten daarop afkomen.' Ik zeg dat ik dat ook niet weet. 'Ik ga alvast de laptop en de beamer opzetten in de spreekkamer achter.' Ik knik. Even later verschijnt mijn bazin, die 's avonds nooit werkt, met een mooie jurk aan en meer make up op dan gebruikelijk. 'Ik ben gastvrouw voor de voorlichtingsavond van de Dokters van de Wereld,' zegt ze. 'Ik denk niet dat er veel patiënten zullen komen. Misschien komt er wel helemaal niemand! Nou, dan hoef ik ook geen extra koffie te zetten.' Even later komen de Dokters van de Wereld binnen. Ik wijs de dokters de weg naar de spreekkamer achter, waar de vrouwelijke geestelijke met het blauwe schort haar laptop en beamer heeft opgesteld, en waar de gastvrouw ook haar plaats in heeft genomen, met koffie en thee. Dan steekt een broeder met een blauw schort, de prior van de communiteit, zijn hoofd om de hoek en vraagt waar de voorlichtingsavond van de Dokters van de Wereld is. 'In de spreekkamer achter?' Ik antwoord bevestigend. Hij verdwijnt naar achter. Ik stel vast dat er geen patiënten zijn gekomen, maar dat blijkt niet zo'n punt te zijn. De voorlichtingsavond is nog lang niet afgelopen als mijn dienst erop zit. 'Het gaat goed met de wereld,' zeg ik als ik mijn bazin weer zie. 'Dat zal wel,' zegt ze.

Padre Pio (1887-1968), ook een geestelijke, heeft een eigen radiostation.

Eigendom

Ons eerste bezoek aan Polder, het dichtbij maar toch afgelegen, tunnelvormige, mede door zijn houtkacheltje binnen en vuurkorven buiten uitermate charmante, genoeglijke en voor alle leeftijden geschikte, met name voor kinderen trouwens maar ook voor groepen, al dan niet met uitzicht op James Bond-achtige UvA-telescooptorens (rechts op foto na klik), en, ook al betreft het een tijdelijke behuizing, bijzonder strak vormgegeven, met name de menukaart, en let ook even op het logo, restaurant, adres Science Park 205, voorheen Kruislaan 300, 1098 XH Amsterdam, was bijzonder geslaagd. Maar ik werd afgeleid door een puntgave Austin Healey 3000 bij de ingang. Hij bleek niet van ober 1 ('Ga toch weg man, ik ben met de brommer!'), noch van ober 2 ('Zie ik zo bleek soms?'). Toen ben ik – wat moest ik anders? – willekeurige bezoekers gaan lastigvallen. Ik zag een gezinnetje met twee dochters onder de tien. Die pasten niet in de Austin Healey 3000. Ik zag een man op leeftijd met weelderige haardos en één hand in het gips, vergezeld van een jonger uitziende vrouw, en die pasten wel in de Austin Healey 3000. Ik vroeg: 'Die Austin Healey? Bij de ingang? Is die van u?' Hij zei: 'Wat?' Ik herhaalde: 'Die Austin Healey? Bij de ingang? Is die van u?' Hij verstond me nog steeds niet. Ik beschreef de Austin Healey 3000. Daar was ik gauw genoeg klaar mee. Vervolgens vroeg ik: 'Bent u de eigenaar?' Na een korte stilte antwoordde hij: 'Eigenlijk wel.'

De man met de weelderige haardos bleek de 90-jarige kunstenaar Leo Schatz.

67

63 gaat naar het concert van 67. Ik ga niet mee. Ik heb geen kaartje. Er zijn drie concerten, 63 gaat naar het derde concert. Dat heeft hem in staat geteld de recensie van de eerste twee te lezen. Daar staat in dat 67 te weinig volume heeft. Dat zou kunnen liggen aan zijn leeftijd, opper ik. Aan de andere kant zou je denken dat daar best iets aan kan worden gedaan, door de PA bijvoorbeeld. We komen te spreken over zijn oeuvre. 67 heeft 100 toppers geschreven, zegt 63. Hij noemt wat titels maar die zeggen me niets, ik ben geen kenner. Het concert begint, 63 moet weg. 6 uur later is hij terug, maar dan lig ik, 42, al in bed. The times they are a-changing. Vanochtend brengt 63 rapport uit. Met dat volume viel het wel mee. Maar 67 zat de hele tijd op een orgeltje te pingelen door zijn eigen nummers heen. Dat was irritant. Hij heeft zijn gouwe ouwen ook wel gespeeld, maar steeds in een andere versie. Lijkt me ook weinig aan, zeg ik, om veertig jaar lang je gouwe ouwen (die in het begin nog behoorlijk nieuw waren natuurlijk) op dezelfde manier ten gehore te brengen omdat je gefossiliseerde fans dat zonodig van je willen, tenzij je Mick Jagger bent. Ho, ho, zegt 63, zo gefossiliseerd was het publiek niet, fifty fifty jong oud. Ik zat niet op de tribune. Ik stond bij de PA. Ik heb precies gezien hoeveel nummers hij speelde. 18. Klokslag 10 was het afgelopen. Dat was 25 jaar geleden in de Kuip wel anders. The times, dacht ik, they are... nee.

Bob Dylan by Richard Avedon.

When the ship comes in behoort toch wel tot mijn favorieten, maar dat heeft 67 ook niet gespeeld, zegt Alja.

Gratis vaders

Op weg naar de borstvoedingscursus schatten teerbeminde en ik hoeveel vaders in spé er meegekomen zijn uit solidariteit met hun binnenkort zogende vrouw. Teerbeminde schat dat 30 procent van de vrouwen hun man heeft meegenomen. Ik schat, mede gezien de kredietcrisis, 50 procent. Als we eenmaal in het zaaltje zitten, en cursusleidster Denise ons van koffie en thee heeft voorzien, blijkt er slechts één zwangere alleen te zijn gekomen. Dat ziet er sneu uit. 'Ik heb heus wel een vriend,' zegt ze, half verontschuldigend, half schertsend. Maar waar die vriend dan is, en waarom hij het niet nodig vond om de cursus bij te wonen, hoewel hij gratis is, voor vaders dan, zegt ze er niet bij. Als Denise het woord neemt, en uitlegt dat het goed is om je kind borstvoeding te geven, maar niet tegen elke prijs, begint Wilbert, de gratis vader tegenover mij, te wippen op zijn stoel. 'Worden we straks overhoord?' wil hij weten. Nee, natuurlijk niet, gekkerd. Toch krijgt hij later een strikvraag, nl: hoe moet je met je vingers in de borst knippen als het kind recht van voor is aangelegd? Verticaal of horizontaal? Hij denkt even na. 'Ja, als een Italiaanse bol natuurlijk. Of een hamburger.' Hij is geslaagd. Als er twee uur op de klok boven Denise is weggetikt, is de cursus voorbij. Terwijl zijn vrouw afrekent, staat Wilbert buiten te roken en zijn mobieltje te checken op gemiste oproepen en binnengekomen SMS-berichten. Het vaderschap, gratis of niet, is prachtig.

ZOJUIST VERSCHENEN: h e t b l a u w e b o e k j e

Deel twee in de meedogenloze serie v e r z a m e l d e b o e k j e s van prof. dr. Louis M. LeBlanc (Universiteit van Tripoli), ook wel genaamd de 'naakte professor'. Elf (11) pagina's eerlijk papier waar de brille van afspat. Tekst, subtekst, beeld en méér. Uitgegeven bij 1 + 0 = 1, de enige volledig vertikaal geïntegreerde on demand samizdat uitgeverij van Nederland. Zo scherp geprijsd, dat je je afvraagt: waar doen ze het van?

Over h e t b l a u w e b o e k j e:

'Consistent, consequent, compact: bij LeBlanc vindt men niets terug van de flodderigheid en logorroea die veel hedendaagse Libische expat-literatuur kenschetst.' (NRC Weekblad)

'Geef die man een kleur en hij loopt ermee weg.' (NRC Wijnhandel)

'Sodeju, wat een luizig b o e k j e weer. Houd die smeerlap dan nooit op? Waar hebben wij dit verdulleme aan verdiend?' (NRC Vloekschrift)

Over h e t w i t t e b o e k j e (nu al derde tik!):

'Malevitsj’ betekenisaanzuigende Zwarte Vierkant heeft ten lange leste zijn surrealistisch-dadaïstische leliewitte pendant gekregen! Bedankt prof. dr. Louis M. LeBlanc!' (Waljango)

'Zeg ben jij werkeloos of zo?' (Daphne)

'Zinnenprikkelend mag ik wel zeggen; daarom is het zeer attent van u om het werk te plastificeren.' (Kasper)

De procedure is inmiddels genoegzaam bekend: u stort € 1 plus een schatting van de verzendkosten (waaraan overigens geen rechten kunnen worden ontleend) op 54.52.72.254 en u ontvangt h e t b l a u w e b o e k j e spoorslags in uw brievenbus. Gesigneerd, dat weer wel.

A Night in Tunisia

De man met 't doosje was me nog niet eerder opgevallen, maar hij scheen al 11 jaar te venten in 't café om de hoek. Misschien kwam 't omdat ik nooit eerder in 't café om de hoek was geweest. Hij ging één voor één, gelijk een rozenverkoper/polaroidschieter, de bezoekers af. Hij tikte ze op de schouder en hield dan 't doosje, lichtgekanteld, voor hun neus. Toen hij ons over dreigde te slaan, floot ik, nogal burlesk, op m'n vingers. Onverwijld vervoegde hij zich, glimlachend, bij onze tafel, kantelde 't doosje, en zei, met z'n neus wijzend naar de inhoud: 'Hier dubbelcd's, hier driedubbelcd's en hier dvd's, en hierachter,' hij wees nu op 't laatste felgekleurde rijtje, 'kinderboeken.' Mijn nieuwe vriend haalde 'n dubbelcd van Van Morrison uit 't doosje en liet deze aan mij zien. Ik knikte. Ik pakte 'n dubbelcd van Miles Davis uit 't doosje. A Night In Tunisia stond erop. Volgens mij moet dat Tunesia zijn, zei ik, met 'n e, in plaats van 'n i. 'Weet je 't zeker?' vroeg de man. Ik zei dat ik er zeker van was. Behoorlijk zeker. M'n nieuwe vriend viel me bij. De man met 't doosje schudde z'n hoofd en zei dat die i i.p.v. e 'm nog niet eerder was opgevallen. Volgens mij heeft Miles nooit een cd gemaakt getiteld A Night in Tunesia, dacht ik, maar dat wist ik niet zeker, dus ik zei niks. Vijftien euro moesten ze kosten, deze dubbelcd's. Dat leek ons wat veel. 'Dat moet ik gauw verder, en wens ik u een prettige avond,' zei de man, nam z'n doosje onder z'n arm en vervolgde z'n weg.

Miles moet ook de meest gefotografeerde jazzmuzikant zijn ooit. Deze, van Tom Palumbo, kende ik nog niet.

Amerika's oneindige in-de-zeik-neembaarheid

De trailer van Brüno gezien hebbende, vrees ik dat de tweede avondvullende speelfilmcreatie van Sacha Baron Cohen opnieuw wel eens heel erg geslaagd zou kunnen zijn. De Oostenrijkse relnicht Brüno verpest een modeshow, treedt als gast op in een trash talk tv-show met zijn zwarte adoptiekindje O.J., en leert zich verdedigen tegen de aanval van twee enorme dildo's. Wie dacht dat Baron Cohen na Borat geen voet meer in Amerika kan zetten omdat hij onmiddellijk door de mand zou vallen als die ene Brits-Joodse plaaggeest die iedereen te slim af is, heeft het – gelukkig, mag ik wel zeggen – bij het verkeerde eind. Eerder toonde Robbie Muntz al als vuilbekkende tv-dominee aan dat de in de zeikneembaarheid van Amerikanen schier oneindig is. (Muntz toonde trouwens ook aan dat hij niet grappig is.) De Amerikaanse bereidheid om zich in de zeik te laten nemen voert terug op hun (goed)gelovigheid. Van historicus H.L. Wesseling stammen de wijze woorden 'in Amerika is alles groter, dus ook de domheid', maar waar komt die domheid dan vandaan? Misschien is deze domheid, of meer: dit gebrek aan scepsis, deze wens alles te geloven, ook het meest ongeloofwaardige (UFO's, wonderelixers) te wijten aan een gebrek aan wortels. Wie geen wortels heeft moet zich vasthouden aan wie of wat er maar voorbij komt drijven, al heet hij Brüno. Het zou zomaar de verlosser kunnen zijn.

Brüno met zijn O.J. Nog drie maandjes slapen.

Relatively happy

Yesterday while I was unlocking my bike on the Sloterkade, God shat on the back of my right hand. I looked up the leafless tree next to me. God, always a coward, had already vanished. I could only see a blackbird, seven meters up. He was sitting on a branch, singing his ass off, as usually. I never believed biologists who think that birds only sing because they want to attract a mate or fend off rivals. This blackbird looked like it didn't need a mate at all. Also, except for myself, there were no rivals around. At least I didn't see any. Then again, I wasn't seven meters up. Anyway, anyone who saw or heard this blackbird singing, could only conclude that it was relatively happy, just like the rest of us, it seemed, now that spring had sprung. But why it had to choose my hand, and not the top of my head, for instance, was beyond me. By the way, unlike pigeon shit this stuff smells quite nice, and tastes a bit like Bailey's.

Bam, bam-bam, bam-bam-bam, enz.

Het runnen ener on demand samizdat uitgeverij, al is het voorlopig met slechts één facsimile titel in haar fonds, moet beslist niet worden onderschat, vooral niet in tijden van oorlog. Zo moest ik gisteren reeds voor de tweede tik van h e t w i t t e b o e k j e van prof. dr. Louis M. LeBlanc (de belangstelling overtreft iedere verwachting) een nieuw inktlint halen. Dat die linten nog verkocht worden is een wonder, maar ze hebben nog maar één type: Pelikaan, zwart. Past die op mijn gevuilraapte Gracia de Luxe, vroeg ik de vriendelijke verkoopster van firma Gebr. de Winter. 'Die past in 9 van de 10 gevallen,' antwoordde ze. 'En als ie niet past kunt u de oude spoeltjes nemen, die afwikkelen, en het nieuwe lint er op rollen.' Ik verheugde me daar niet op. Pelikaan bleek te passen. Maar net. Vervolgens moest het lint nog een ingewikkelde weg afleggen voor de genadeloze tik-koppen langs (denk aan de briljante openingsscene van All the President's Men: bam, bam-bam, bam-bam-bam, enz.) die voert langs allerlei geheimzinnige palletjes, wieltjes en sleufjes. Na veel gefrot zat het lint erop en leken mijn knuistjes op die van de oude eigenaar van Tweewielhandel Witter & Zn. Ik tikte er driftig op los, maar na een tijdje begonnen de letters weer te vervagen. What the? Pas na een heel vaag b o e k j e te hebben voltooid, ontdekte ik het euvel: ik had de spoeltjes er verkeerd om ingezet, waardoor ze telkens op dezelfde plek bleven en niet met het tikken mee draaiden. Ik vrees dat in mij geen Johan Polak, Geert van Oorschot of Henderikus Christophorus Schetsberg verloren is gegaan, maar ik houd moed.

Kat & machine W.F. Hermans.

Verfomfaaid

Terwijl ik nadacht over de strategische prijsstelling van de eerste uitgave van Uitgeverij 1 + 0 = 1 gisteren, stond er ineens, als in een Fellini, een verfomfaaide Italiaan voor de deur. Dat hij verfomfaaid was lag vooral aan zijn verfomfaaide pak. Maar ook aan zijn zwarte haar, dat nat was, vet, of in elk geval slordig gekamd – waarschijnlijk met een vies kammetje, dat ook nog. Hij had een grote harde koffer op wieltjes bij zich, deze verfomfaaide Italiaan, en een plastic zak, waaruit hij een A-viertje haalde met een tekening erop. Die bood hij mij aan, maar ik had vooralsnog nu eens eventjes geen zin om dit zomaar van hem aan te nemen. Anders sta ik altijd open voor A-viertjes van vreemden, maar dit keer niet. Misschien dat ik het te druk had met mijn eigen A-viertjes. De verfomfaaide Italiaan bleef proberen het A-viertje in mijn hand te stoppen, en riep, meer met paniek dan met geestdrift in zijn stem: Il Colosseo! Di Roma! Il Colosseo di Roma! One euro only! Il Colosseo! Magnifico! Look! One euro! Ik probeerde afscheid te nemen maar de Italiaan werkte niet mee. Door het raam zag ik hem voortsjokken, op te grote gaatjesschoenen, zijn harde koffer achter zich aan trekkend, hoofdschuddend, over zoveel culturele barbarij. Eén euro, dacht ik bij mezelf. Eén euro, meer niet.

Jean Dubuffet, Bum, 1952.

ZOJUIST VERSCHENEN: h e t w i t t e b o e k j e

Door Prof. dr. Louis M. LeBlanc (Universiteit van Tripoli). Bestel nu. Slechts 1 euro. Uitgeverij 1 + 0 = 1. Eerste tik. 11 pagina's: tekst, subtekst en beeld, waar zie je zoiets nog? U N I E K. Zolang 't lint strekt.

Advance praise voor h e t w i t t e b o e k j e:

"Je houdt het niet voor mogelijk. (...) Slaapt die man ooit?" (Prof. dr. Galip Armstrong, visiting professor 7 Oktober Universiteit)

"Een juweeltje. Maar ik ben misschien niet helemaal objectief." (Jan Steen)

"De oplossing tegen ontbossing en onnodige houtkap." (ExxonMobil)

Maak €1 plus verzendkosten over op 54.52.72.254 en u krijgt h e t w i t t e b o e k j e per ommegaande, onmiddellijk, dwz. zonder enige vertraging thuisgestuurd zodat u het rustig op de bank, in bed of in bad (handjes boven 't water!), en wanneer 't u maar schikt, tot u kunt nemen. Gesigneerd, ook nog. (EENMALIGE CRISIS-AANBIEDING.)