Prachtige vrouwen

Ik zit aan tafel met vier vrouwen. Ze laten me aan het hoofd zitten. Dat is aardig, hoewel ik niet zeker weet dat het geen toeval is. Links zit mijn bazin. Er zijn meerdere bazinnen in mijn leven, die ik allemaal gehoorzaam. Achter haar zit een vrouw die ik nog nooit eerder gezien heb. Tegenover haar zit een grote vriendin, en rechts van mij, voor de grote vriendin links, zit een vrouw die ik één keer eerder in mijn leven heb gezien, vrij lang geleden, dus ik ben blij dat ik haar herken. Ze heeft een prachtig gebit. De grote vriendin ziet er ook prachtig uit. Ze neemt afscheid van de krant, godzijdank dat hij nog bestaat, en wij zijn bijeen om d'r uit te wuiven. Op de afdeling boekrecensies werken hoofdzakelijk vrouwen. Vrouwen zijn de enige die zich werkelijk druk maken om boeken, ze kopen en lezen, erover praten, enzovoorts. Een goede zaak. De grote vriendin heeft zeven jaar lang buitenlandse literatuur gerecenseerd. Ga er maar aanstaan. Ik word niet gelezen, zei ze vaak, deze krant staat namelijk niet bekend om zijn hoge penetratie in literaire kringen, om daar meteen aan toe te voegen: dat vind ik wel zo prettig. Zoiets zou geen man zeggen. Mijn bazin had een bos bloemen meegebracht. De vrouw die ik nog nooit had gezien had een boek meegebracht getiteld The Book of Other People. De vrouw aan mijn rechterhand had me eerder opgebeld met de vraag of ik  cadeausuggesties had. In elk geval geen boek, zei ik. Toen heeft ze een opschrijfboek gekocht, want de grote vriendin heeft misschien literaire aspiraties, misschien ook niet, ook daarin is ze een vrouw, en in dat opschrijfboek heeft de geefster alvast ter inspiratie op de eerste pagina in prachtig handschrift een citaat van John Updike opgenomen, dat ik helaas ben vergeten, maar dat ik nu toch vrij eenvoudig weer op 't interweb vind*, samen met andere mooie Updike-quotes. De wijn wordt ontkurkt, het is nog vroeg in de middag, heel licht aangeschoten raken vroeg in de middag kan ik iedereen aanraden, vooral in het bijzijn van prachtige vrouwen, maar je moet niet te veel meer te doen hebben. Nadat ik van mijn bazin verneem dat in mijn column van aanstaande zaterdag de zinsnede 'natte kutten en kloppende peniï' is vervangen door het toch minder tot de verbeelding sprekende 'geslachtsdelen', en ik vergeefs tegensputter dat het heus waar een citaat is uit een boek – een slecht boek, maar toch – verontschuldigt ze zich, ze moet haar kind ophalen. Nu de bazin weg is staan de arbeiders massaal op om buiten op de stoep in de kou een Marlboro Light op te steken. Daarna wordt het gesprek openhartiger. Zo openhartig, dat ik het niet kies vind er hier kond van te doen. Ik zal haar missen.

*It's always a push to get up the stairs, to sit down and go to work. You'd rather do almost anything, read the paper again, write some letters, play with your old dust jackets, any number of things you'd rather do than tackle that empty page, because what you do on the page is you, your ticket to all the good luck you've enjoyed.