Niks groepsseks, geheime séances of goochelarij.

'Nederland is,' wist Maxima, 'grote ramen zonder gordijnen, zodat iedereen goed naar binnen kan kijken.' Ik loop op zondag rond etenstijd door suburbia, etenstijd valt vroeg in suburbia, en ik kan het onmogelijk met haar oneens zijn. Vrijwel alle vensters die ik voorbijloop zijn hel verlicht en vrij toegankelijk voor mijn voyeuristische blik. Een enkeling in deze straatjes vol doorzon- en premie A woningen, geweldige eufemismen voor poppenhuizen en meterkasten, heeft op ooghoogte semi-permeabel plastic op de ruit geplakt om pottenkijken tegen te gaan, zoals in de grote stad te doen gebruikelijk, maar het overgrote deel van de zitkamers en keukens en studeerkamers laat zich als een X-ray bestuderen, juist rond dit tijdstip. Noem het een gratis bioscoop, of een gratis diavoorstelling; hoedanook is het gratis. Het onbedoeld tableau vivant verrast helaas zelden. Niks groepsseks, geheime séances of goochelarij. De zondag verschilt, ook in suburbia, allang niet meer van andere dagen. Men hangt op de bank. Men loopt de studeerkamer in, waar een computer wacht op commando's. Men hevelt spullen over van de ene ruimte naar de andere. Men stouwt zwijgend aan een eettafel op stoelen met te hoge rugleuningen onder te felle lampen een dampende substantie naar binnen. Frequent flikkert in een dode hoek 't Zwarte Gat. Slechts in één of twee huiskamers die ik screen, zie ik iets dat op een gezelschap lijkt, meerdere mensen die bij elkaar zitten en iets met elkaar hebben dat, Insjallah, een conversatie zou kunnen zijn. Maxima, let op, hier spreekt je toekomstige lakei: dit is wat vroeger visite werd genoemd. Niet zomaar drukte, nee: gezellige drukte. De jongens ravotten. Een verdwaalde oom in de slaapkamer van een van de meisjes. Zelfgebakken appeltaart, die onmiddellijk uiteenvalt op je bordje, met zelfgeklopte slagroom. Toe speel nog een stukje op de piano, je kunt het wèl. Waar is dat fotoalbum gebleven? Studio Sport: vooruit, maar wel zachtjes, de kleine ligt te slapen, en trouwens, we gaan zo aan tafel. Niet te dichtbij, dat is slecht voor je ogen. Dat, Maxima, waren nog eens tijden.

Ik kon het niet laten om op de hoek van de Beatrixstraat en de Prins Bernhardstraat dit snapje te maken. Wie zich herkent in de schim achter de plant op de vensterbank melde zich bij de oogarts.