Waar was ik toen ik hoorde dat Theo was vermoord? In Washington, DC. In de WAMU-studio om precies te zijn. Ik zat daar in een live-uitzending van De Ochtenden, met Maartje van Putten en Kees Heesters, om, onder leiding van Chris Kijne, de lucht te laten trillen over de Amerikaanse presidentsverkiezingen. We waren nog maar net van start gegaan met een aantal bijzonder belangwekkende algemene opmerkingen over Bush vs. Kerry (voordat iemand protesteert: ik had geen idee waarom ik mocht aanschuiven om de lucht te doen trillen; ik was immers NRC-correspondent met als speciale aandachtsgebied Wall Street en, vooruit: New York omdat ik daar toch woonde, van Amerikaanse politiek wist ik niets meer dan de gemiddelde New York Times lezer, maar ik ben goed opgevoed dus als ik word uitgenodigd, al is het maar om de lucht te doen trillen, dan kom ik opdagen), toen het NOS-nieuws inbrak met de mededeling dat Theo van Gogh was neergestoken op de Linneusstraat in Amsterdam. Tjeempie, wat nu? Meteen maar naar huis? Dat kon sowieso niet, want bedenk dat het bij ons dankzij de ronding van de aarde midden in de nacht was. Terug naar de Holiday Inn was een optie, misschien dat ik zin had om met Maartje van Putten, en vooruit: Kees Heesters...? Neen. Jullie reactie? vroeg Kijne hoopvol aan zijn gasten. Als ik al beslist niet de aangewezen persoon was om over Bush vs. Kerry lucht te laten trillen, over de dood van Van Gogh was ik dat nog veel minder. Idem Van Putten en Heesters. Ik probeer me te herinneren wat mijn reactie was, maar ik zou het echt niet meer weten, zo belangwekkend was zij.
Calligraffiti van Niels Shoe Meulman.
Je had toch gewoon kunnen zeggen dat Theo een dierbare vrind was, je hem vorge week nog sprak en hij zei dat hij zich over dreiging niet druk maakte, dat hij nog zoveel plannen had en je alles zal doen om (naam vrouw) en (naam kinderen) te steunen?
BeantwoordenVerwijderenDat deden er zoveel die dagen, mij is niks gevraagd helaas.
Chiel! Dat had ik inderdaad kunnen zeggen. Misschien heb ik dat ook wel gezegd. Ik weet het niet meer.
BeantwoordenVerwijderenPS: Alweer een nieuwe foto? Heb je een image-consultant ingehuurd?
Ik lees in een interview met HP/De Tijd uit '99 dat Theo graag gecremeerd wilde worden, dat de as in een urn moest en dat de nabestaanden mt een pollepel een hap moesten nemen, die ze dan konden wegspoelen met drank in de aula. Theo had dit afgesproken met zijn ouders en zijn geliefde, zei hij, en hij was, zoals altijd, bloedserieus, maar ik denk niet dat zijn wens in vervulling is gegaan. Je kunt ook te leuk zijn.
BeantwoordenVerwijderenInderdaad, maar wel rot dat zijn laatste wens niet is uitgekomen.
BeantwoordenVerwijderende foto is dezelfde, dus dat volg ik niet helemaal, maar een image-consultant, dat klinkt wel als een goed idee.
Volgelingen en andere gelovigen: goed nieuws. Het heeft de jury van de Dutch Bloggies Award behaagd dit blog op de longlist in de categorie Literatuur te plaatsen. Het schijnt geen kwaad te kunnen om op die site wild te speculeren dat Stukjes de winnaar wordt.
BeantwoordenVerwijderenHoera! en wat is de prijs? een glimmende bokaal
BeantwoordenVerwijderenvoor op uw schoorsteenmantel?
Geen flauw idee. Walt, wat zijn de prijzen?
BeantwoordenVerwijderenZo wordt hier de eeuwig geachte nagedachtenis aan de middelmatige regisseur met de overmatige mond al snel overschaduwd door de mogelijk eeuwige roem van onze superbe blogger met de fijnzinnige pen.
BeantwoordenVerwijderenMaar goed, waaruit bestaan de stoffelijke parafernalia die gepaard gaan met die mogelijke roem? Want gaat het bij mogelijke roem niet eigenlijk altijd en alleen om de stoffelijke parafernalia? In voorgaande jaren ging het, naast de bokaal (formaat onbekend), hier om: een gesigneerd boek, een MacroMedia softwarepakket, een HTML-cursus en andere gesponsorde prijzen.
Je denkt bij dat gesigneerde boek al gauw aan het bijbehorende HTML-cursusboek (Vik, jij zou er mee in je nopjes moeten zijn), maar wellicht dat het beste blog in de categorie Literatuur vergezeld gaat van een gesigneerd koekjeboekje van eigen deeg...?