In bocca 'lupo

België begint, en eindigt, bij de borden. Een slippertje kan dodelijk zijn. File mogelijk. De borden die je nodig hebt staan er niet. Je dreigt een paar keer goed te verdwalen op de Antwerpse Ring, en in de oude binnenstad van Gent, maar de omweg levert dan wel weer dit tafereel op: een loodgieter die in de goot een WC-pot leeggiet. Leegschudt, eigenlijk. Hier en daar geven Gentenaren je de vinger. Dat is hun goed recht. Uiteindelijk kom je bij de plaats van bestemming, maar daar mag je niet parkeren. Je zet de auto verderop en probeert een weggetje binnendoor terug te lopen, langs het riviertje, onder de populieren door. Romantisch, zeker, maar het paadje komt uit op een doodlopende straat waar gepiercede en gedreadlockte jeugd rond een afgezaagde boomstam om de beurt een lange spijker in het hout staat te hameren. Ah, de Vrijdagmarkt. Niet zo gek dat er geen markt is. Het is donderdag. Morgen zal er markt blijken te zijn. We passeren Fin du monde. Mooie naam voor een restaurant denk je, nog niet wetende dat je er die avond zult dineren om vast te stellen dat de Amsterdamse manier van bedienen ook tot in Gent is doorgedrongen. Er is nog een restaurant met een mooie naam, In bocca 'lupo. Dat ligt op de hoek van de Corduwanierstraat en de Rodekoningstraat in een pandje uit begin 18e eeuw. Veel geluk in het Italiaans, legt de Vlaams-Italiaanse eigenaar uit. Want: haal je hand uit de bek van de wolf! De logica ontgaat je, maar het blijft mooi. Mevrouw Brusselmans doet open. Zij is bijzonder aardig. Eddie, het keffertje, keft. Herman Brusselmans staat op vanachter zijn computer. Ook hij is bijzonder aardig. Hij kan zich nog herinneren dat a) teerbeminde hem duizend jaar geleden al eens op de gevoelige plaat vastlegde, en b) hij FAKE gunstig recenseerde in Playboy. Hoe gaat het met je boek, vraagt hij. Slecht zeg je, maar verder gaat het goed. Ik zit in een dipje, zegt Brusselmans. Maar allez, dat mag wel na tweeënvijftig boeken, hè?

Bordje aan de Kammerstraat, vlak bij de Vrijdagmarkt, bij nacht.